III SA/Wa 656/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant starszy referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2015 r. do grudnia 2016 r. oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (dalej zwany "Naczelnikiem US") decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., w wyniku ustaleń poczynionych w następstwie wszczętego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K.C. (dalej zwany "Stroną" lub "Skarżącym") prezesa zarządu I. Sp. z o. o. (dalej zwana "Spółką") za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego, a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowników za miesiące 01/2015 r. - 12/2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe ww. Spółki w ww. podatku za: – styczeń 2015 r. w kwocie 1.369,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 606,00 zł, – luty 2015 r. w kwocie 1.053,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 460,00 zł, – marzec 2015 r. w kwocie 1.346,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 578,00 zł, – kwiecień 2015 r. w kwocie 758,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 321,00 zł, – maj 2015 r. w kwocie 600,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 249,00 zł, – czerwiec 2015 r. w kwocie 773,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 317,00 zł, – lipiec 2015 r. w kwocie 510,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 205,00 zł, – sierpień 2015 r. w kwocie 296,00 zł wraz z odsetkami za zwlokę w kwocie 117,00 zł, – wrzesień 2015 r. w kwocie 282,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 110,00 zł, – październik 2015 r. w kwocie 282,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 108,00 zł, – listopad 2015 r. w kwocie 376,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 141,00 zł, – grudzień 2015 r. w kwocie 552,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 204,00 zł, – styczeń 2016 r. w kwocie 194,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 70,00 zł, – luty 2016 r. w kwocie 194,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 69,00 zł, – marzec 2016 r. w kwocie 194,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 68,00 zł, – kwiecień 2016 r. w kwocie 194,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 67,00 zł, – maj 2016 r. w kwocie 242,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 81,00 zł, – czerwiec 2016 r. w kwocie 97,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 32,00 zł, – lipiec 2016 r. w kwocie 97,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 31,00 zł, – sierpień 2016 r. w kwocie 97,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 31,00 zł, – wrzesień 2016 r. w kwocie 97,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 30,00 zł, – październik 2016 r. w kwocie 189,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 57,00 zł, – listopad 2016 r. w kwocie 189,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 56,00 zł, – grudzień 2016 r. w kwocie 189,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 55,00 zł, oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 540,20 zł łącznie. Strona w odwołaniu z 14 września 2020 r., podniosła, że zaległości powstały nie z jej winy, ani nie były zaplanowane, wynikają zaś ze splotu nieprzewidzianych losowych wydarzeń tj. guz mózgu, operacja, padaczka z zaburzeniami świadomości, równowagi i osobowości. Wskazał, iż jego choroba została wykorzystana przez niemieckich kontrahentów, którzy nie wypłacili spółce I. Sp. z o.o. 105.000,00 Euro. Spółka jako mikroprzedsiębiorstwo przy tak olbrzymich brakach finansowych nie była w stanie się odbudować, czego Strona nie przewidziała i nie ogłosiła w odpowiednim czasie upadłości, aby uwolnić się od długów. Nie posiadała też środków finansowych na zgłoszenie takiego wniosku. Skarżący wskazał ponadto, że 28 stycznia 2020 r. otrzymał postanowienie Sądu w S. o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej. Zaznaczył, że jest podatnikiem bez żadnej obrony. Dowody poparte dokumentami nie są rozpatrywane w skarżonej decyzji, która zawiera jedynie pouczenia i przepisy napominające podatnika, jak powinien postąpić, aby starannie wywiązywać się ze swoich obowiązków. Do momentu wystąpienia choroby prowadził działalność gospodarczą i za rok 2008 odprowadził chyba najwyższy podatek w województwie [...] w kwocie 635.000,00 zł. Aby być lojalnym podatnikiem zaciągnął kredyt w banku, który spłaca do dnia dzisiejszego. Wskazał ponadto, że nie posiada żadnego majątku, obecnie utrzymuje się z emerytury, z której komornik potrąca co miesiąc kwotę na zaległości. Otrzymywana emerytura nie wystarcza na leczenie i podstawową egzystencję. Do odwołania załączył kopię postanowienia Sądu Rejonowego L. w L. z siedzibą w S., [...] Wydział [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., sygn. sprawy [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US z dnia [...] sierpnia 2020 r. Na wstępie czyniąc ustalenia co do wymagalności zaległości podatkowych Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące 01/2015 r. - 12/2016 r. zwrócił uwagę, iż terminy płatności ww. zobowiązań upływały odpowiednio w okresie od 20 Lutego 2015 r., do 20 stycznia 2017 r. zatem pozostają wymagalne. W dalszej części uzasadnienia stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zachowany został wynikający z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.; dalej zwana "O.p."), wymóg, zgodnie z którym postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postepowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że wszczęcie egzekucji nastąpiło zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej zwana "u.p.e.a."), tj. z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego: – nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., za okresy 01-04/2016 r., doręczony Spółce w dniu 14 lipca 2018 r.; – nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., za okresy 05-08/2016 r., doręczony Spółce w dniu 14 lipca 2018 r.; – nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., za okresy 09-12/2016 r., doręczony Spółce w dniu 14 lipca 2018 r. Natomiast Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., doręczonym w dniu 1 lipca 2020 r. wszczął postępowanie podatkowe w zakresie odpowiedzialności Skarżącego za przedmiotowe zaległości podatkowe. W ocenie Dyrektora zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala uznać, że w rozpoznawanej sprawie spełniona została pierwsza z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej jaką w świetle art. 116 § 2 O.p. jest pełnienie funkcji członka zarządu w dacie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych, w sytuacji, gdy zgodnie z odpisem Krajowego Rejestru Sądowego w W., nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., Skarżący w dniu [...] listopada 2012 r. został wpisany do KRS jako prezes jednoosobowego zarządu spółki I. Sp. z o. o. i nadal w tym Rejestrze figuruje - brak wykreślenia. Natomiast z aktu notarialnego z dnia [...] października 2012 r., repetytorium [...] nr [...] wynika, że Skarżący został powołany w skład zarządu Spółki jako Prezesa Zarządu. Uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. został powołany na likwidatora spółki I. Sp. z o. o. Zdaniem organu odwoławczego powyższe ustalenia potwierdzają fakt, że Strona pełniła funkcję członka zarządu Spółki w czasie upływu terminu płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych Spółki. Dyrektor zgodził się z organem pierwszej instancji, iż w sprawie spełniona została druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, wymienionych w art. 116 O.p., tj. bezskuteczność egzekucji z majątku podatnika. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że egzekucja administracyjna wobec majątku Spółki w związku z nieuregulowaniem zobowiązań podatkowych była prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. za zaległości w podatku od osób fizycznych za: – 01 -04/2015 r. nr [...] z dnia [...].04.2016 r., doręczony Spółce w dniu 20.05.2016 r., – 05-08/2015 r. nr [...] z dnia [...].04.2016 r,, doręczony Spółce w dniu 20.05.2016 r., – 09-12/2015 r. nr [...] z dnia [...].04.2016 r., doręczony Spółce w dniu 20.05.2016 r., – 01-04/2016 r. nr [...] z dnia [...].07.2018 r., doręczony Spółce w dniu 14.07.2018 r., – 05-08/2016 r. nr [...] z dnia [...].07.2018 r., doręczony Spółce w dniu 14.07.2018 r., – 09-12/2016 r. nr [...] z dnia [...].07.2018 r., doręczony Spółce w dniu 14.07.2018 r. Organ egzekucyjny prowadził również postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych za inne zobowiązania podatkowe Spółki wobec Naczelnika US powstałe w 2014 r. i 2015 r., a także na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez ZUS za zaległości powstałe w latach 2013-2015. Dyrektor zwrócił uwagę, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego podejmowano wielokrotne próby egzekucji w terenie, jak i próby egzekucji z wierzytelności. Tytuły wykonawcze przydzielane były do służby poborcy skarbowemu w celu prowadzenia egzekucji z nieruchomości i pieniędzy. Poborca spisywał relacje o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych z uwagi na brak majątku pod wskazanym adresem, z którego można by było prowadzić skuteczną egzekucję. Organ egzekucyjny kilkakrotnie dokonał zajęć wierzytelności z rachunku bankowego w [...] (zajęcia skuteczne - uzyskano kwotę w łącznej wysokości 4.039,16 zł. Ponadto bank poinformował o zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową). W tracie prowadzonej egzekucji administracyjnej dokonano również zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] w W. - zajęcie nieskuteczne z powodu braku rachunku bankowego oraz z rachunku bankowego w [...]w K. - zajęcie nieskuteczne z powodu braku rachunku bankowego. Dokonano również zajęć innej wierzytelności pieniężnej u następujących kontrahentów: P. Sp. z o.o. (przesyłka z zawiadomieniem o zajęciu nie została podjęta w terminie przez adresata), O. Sp. z o.o. (zajęcie nieskuteczne - brak wierzytelności), F. Sp. z o.o. (zajęcie nieskuteczne - brak wierzytelności), T. (zajęcie nieskuteczne - brak wierzytelności), S. S.A. (zajęcie nieskuteczne - brak wierzytelności), W. (zajęcie nieskuteczne - brak wierzytelności), Pan P.P.(zajęcie nieskuteczne - brak wierzytelności), Pan M.C. (pomimo ponagleń do dnia sporządzenia niniejszego postanowienia brak informacji o skuteczności przedmiotowego zajęcia). Wobec ww. Spółki została również wszczęta egzekucja międzynarodowa - tj. skierowano wniosek o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności do D. AG (Niemcy) - w odpowiedzi ww. kontrahent udzielił informacji, iż nie uznaje przedmiotowego zajęcia z uwagi na brak wierzytelności, a ponadto poinformował o własnych roszczeniach wobec I. Sp. z o.o. w kwocie około 12.000,00 euro. Natomiast w celu ustalenia majątku ww. Spółki, umożliwiającego prowadzenie dalszej egzekucji wystosowano wnioski w trybie art. 36 u.p.e.a. do poszczególnych instytucji celem sprawdzenia czy ww. Spółka posiada jakikolwiek majątek ruchomy bądź nieruchomy umożliwiający wyegzekwowanie należności. Z ustaleń wynikało, że Spółka nie figuruje jako właściciel jakiejkolwiek nieruchomości, a także nie figuruje jako właściciel jakiegokolwiek pojazdu. Wystąpiono także do aplikacji OGNIVO z zapytaniem o rachunki bankowe, z których możliwe byłoby uzyskanie środków pieniężnych na zaspokojenie zaległości - w odpowiedzi na przedmiotowe zapytanie uzyskano informację, iż ww. Spółka posiada rachunek bankowy w [...] (rachunek zajęty przez Naczelnika Urzędu skarbowego w W.). Dyrektor podsumował, że pomimo podjęcia przez organ podatkowy ww. czynności zmierzających do pozyskania informacji o majątku Spółki, a w rezultacie do wyegzekwowania zaległości, prowadzone postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do uregulowania zobowiązań podatkowych. W tym stanie rzeczy Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki między innymi na podstawie ww. tytułów wykonawczych obejmujących przedmiotowe zaległości podatkowe. Z kolei pismem z dnia 11 lutego 2019 r. zawiadomił Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Spółkę o zakończeniu egzekucji prowadzonej na podstawie dalszych tytułów wykonawczych z majątku Spółki w związku z bezskutecznością egzekucji składnika majątkowego - zamknięcie rachunków bankowych w [...] S.A. Organ odwoławczy zaznaczył także, że z protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego z dnia [...] października 2020 r. wynikało, że Spółka nie posiada dochodów, w dniu [...] stycznia 2019 r. została postawiona w stan likwidacji. Właścicielami budynku, w którym Spółka miała siedzibę jest w [...] D.C. i [...] B.M. Spółka nie posiada innego majątku nieruchomego lub prawa do takiego majątku zobowiązanego lub członka jego rodziny. Według oświadczenia pełnomocnika – K.C., Spółka nie posiada środków transportu, nie posiada konta bankowego. Spółka I. pod wskazanych adresem, tj. W., ul. [...] nie posiada żadnych ruchomości do zajęcia. Dyrektor mając powyższe na uwadze doszedł do przekonania, że organ podatkowy pierwszej instancji wykazał zaistnienie przesłanki warunkującej odpowiedzialność osoby trzeciej - tj. bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku Spółki. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji zgodnie z którym w sprawie nie wystąpiły przesłanki egzoneracyjne wymienione w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 O.p. wyłączające odpowiedzialność Strony za zaległości podatkowe Spółki. W jego ocenie znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy pozwala na uznanie, iż w czasie pełnienia przez Stronę obowiązków w zarządzie Spółki zaistniały obie przesłanki upadłości określone w art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 ze zm.; dalej zwana "u.p.u.n."). Wskazał przy tym, iż Naczelnik US na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu finansowym za 2013 r. obliczył wskaźniki ogólnego zadłużenia oraz wskaźnik bieżącej płynności finansowej za 2013 r. Wskaźnik ogólnego zadłużenia określający zdolność firmy do obsługi zadłużenia na koniec 2013 r. wyniósł 0,99 (zobowiązania ogółem 364.585,55 zł/ aktywa ogółem 365.204,23 zł). Wskaźnik ogólnego zadłużenia określa udział zobowiązań w finansowaniu majątku przedsiębiorstwa i wyraża stosunek zobowiązań ogółem do majątku ogółem. Wysokie poziomy wskaźnika (powyżej 0,5) oznaczają duży udział długu w działalności firmy i przez to ryzyko nawet bankructwa w wypadku pogorszenia się koniunktury. Natomiast wskaźnik płynności bieżącej, świadczący o możliwości bieżącego regulowania swoich zobowiązań, dla Spółki na koniec 2013 r. wyniósł 0,84 (aktywa obrotowe ogółem 307.103,75 zł/zobowiązania bieżące 364.585,55 zł). Wskaźnik ten określa wysokość majątku obrotowego firmy w stosunku do sumy zobowiązań bieżących. Zadowalający poziom tego wskaźnika powinien wahać się w przedziale 1,5 do 2,0. Niska wartość wskaźnika bieżącej płynności finansowej informuje o tym, że jednostka gospodarcza nie ma w posiadaniu odpowiednich zasobów gotówkowych, aby uregulować bieżące zobowiązania, które zaciągnęła w przeszłości. Przedstawione wyżej wskaźniki świadczą o tym, iż na koniec 2013 r. kondycja finansowa Spółki była niekorzystna, co świadczyć może że zaistniała przesłanka zawarta w art. 11 ust. 2 u.p.u.n. Dyrektor zwrócił także uwagę, iż Spółka w 2015 r. poniosła stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 44.537.80 zł. W kolejnych okresach rozliczeniowych wykazywane przez nią dochody sukcesywnie wzrastały: za 2016 r. dochód w wysokości 7.097,35 zł, za 2017 r. dochód w wysokości 135.715,20 zł, za 2018 r. dochód w wysokości 148.862,34 zł. Pomimo wykazywania przez Spółkę dochodów nie wywiązywała się ona z ustawowych obowiązków tj. nie regulowała zarówno bieżących jak i zaległych należności względem Skarbu Państwa. Reasumując stwierdził, iż z listy zaległości podatkowym stan na dzień 31 sierpnia 2020 r. wynikało, że w czasie pełnienia przez Stronę funkcji w zarządzie, Spółka nie wykonywała zobowiązań podatkowych: – w podatku dochodowym od osób fizycznych począwszy od 2013 r., kolejne zaległości sięgają 2019 r., – w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r., 2016 r., 2017 r., 2018 r., – w podatku od towarów i usług począwszy od I kwartału 2014 r., zaległości sięgają 2018 r. Ponadto Dyrektor wskazał, że z pism Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], oraz pism Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w S., Inspektorat w S. z dnia [...] października 2014 r. nr [...], z dnia [...] września 2014 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] wynikało, że oprócz posiadanych zaległości wobec Naczelnika US Spółka zalegała również z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i fundusz pracowniczy oraz fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres od 10/2013 r. do 02/2015 r. na łączną kwotę 147.015,80 zł. Według Dyrektora organ pierwszej instancji w wydanej decyzji prawidłowo uznał analizując przesłanki upadłości określonej w art. 11 ust. 1 u.p.u.n., że Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań już w listopadzie 2013 r. tj. w związku z nieuregulowaniem składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za październik 2013 r. W sytuacji, gdy termin płatności ww. składek przypadał na dzień 10 listopada 2013 r. to, co najmniej do 24 listopada 2013 r. (upływ dwóch tygodni od daty powstania zaległości w opłacaniu składek za październik 2013 r.), powinien zostać złożony wniosek o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe) Spółki. Tym bardziej, że z każdym następnym miesiącem Spółka nie regulowała kolejnych wymagalnych zobowiązań podatkowych zarówno wobec ZUS jak i wobec Urzędu Skarbowego w W. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy bezspornie potwierdza, że Spółka stała się niewypłacalna i stan ten trwał w kolejnych latach. Z akt sprawy wynika, że na dzień wydania skarżonej decyzji zaległości podatkowe wobec Naczelnika US wynosiły 374.512,20 zł należności głównej. Powyższe bezsprzecznie potwierdza, iż w okresie wykonywania przez Stronę obowiązków w zarządzie Spółki doszło do nieuregulowania przez Spółkę deklarowanych, wymagalnych zobowiązań podatkowych. Zaległości dotyczą też Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nie mamy tu zatem do czynienia z przejściowymi trudnościami czy zatorami płatniczymi, lecz z trwałym zaprzestaniem płacenia długów, a więc niewypłacalnością w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.u.n. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż Strona pomimo wystąpienia, w czasie pełnienia przez nią obowiązków w zarządzie Spółki, przesłanek upadłości, nie dopełniła obowiązku, wynikającego z art. 21 u.p.u.n., czyli zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika również, że nie było prowadzone postępowanie upadłościowe wobec Spółki, a także nie wykazano braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku. Zdaniem organu odwoławczego ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika, aby w listopadzie 2013 r. Strona nie miała realnego wpływu na możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki I. Sp. z o. o. pomimo wystąpienia podstaw ku temu. Odnosząc się z kolei do stanowiska Strony zawartego w odwołaniu zgodnie z którym powstałe zaległości podatkowe Spółki powstały nie z jego winy, a wskutek nieprzewidzianych zdarzeń losowych, takich jak choroba Strony oraz postępowanie nieuczciwych kontrahentów, którzy wykorzystując sytuację zdrowotną Strony nie regulowali płatności za wykonywaną pracę, podkreślił, że zły stan zdrowia sam w sobie nie zwalnia członka zarządu z odpowiedzialności za prowadzenie spraw Spółki. Funkcja ta jest dobrowolna, a więc w każdej chwili można złożyć rezygnację z jej pełnienia. Jeżeli zatem członek zarządu z przyczyn zdrowotnych nie jest w stanie podołać swoim obowiązkom, to powinien zrezygnować z tej funkcji, a nie godzić się na powstawanie niekorzystnych dla zarządzanego podmiotu skutków jego niedyspozycji. Skarżący natomiast mimo zlej kondycji zdrowotnej nie zrezygnował z pełnionej funkcji w zarządzie. Spółka generowała zobowiązania na przestrzeni kilku lat począwszy od 2013 r. Mając powyższe na uwadze doszedł do przekonania, że skoro Strona zaniechała zainicjowania postępowania upadłościowego, w sytuacji gdy w Spółce ewidentnie wystąpiły przesłanki do złożenia takiego wniosku, nie budzi wątpliwości, że w pełni świadomie działała w granicach ryzyka gospodarczego i nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku służącego ochronie praw wierzycieli, w tym Skarbu Państwa. Dyrektor przechodząc z kolei do przesłanki, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., pozwalającej na ewentualne uwolnienie się przez członka zarządu spółki kapitałowej od odpowiedzialności za jej zaległości, podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie wynika by Skarżący przedłożył stosowne dokumenty potwierdzające istnienie majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja. Wręcz w odwołaniu z dnia 14 września 2020 r. wskazał, że Spółka nie posiada żadnego majątku, z którego możliwa byłaby skuteczna egzekucja pozwalająca na zaspokojenie przedmiotowych zaległości w znacznej części. Mając powyższe na uwadze Dyrektor podniósł, iż organ pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy w oparciu o możliwe środki, niezbędne dla przeprowadzenia postępowania podatkowego w trybie art. 116 O.p. Postępowanie podatkowe przeprowadził zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej ujętej w art. 122 ww. ustawy. Jednocześnie w oparciu o obiektywne dowody zgromadzone w postępowaniu podatkowym oraz argumenty podniesione w złożonym odwołaniu, ustalił kolejno, że Strona pełniła obowiązki członka zarządu w istotnym dla sprawy okresie, egzekucja z majątku Spółki okazała się bezspornie całkowicie bezskuteczna, nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości, nie wykazano braku winy w braku jego zgłoszenia, oraz nie wskazano majątku z którego można by przeprowadzić egzekucję zaległości podatkowych w znacznej części. Tym samym zasadnie uznał, iż w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek ekskulpacyjnych, uzasadniających odstąpienie od orzekania o odpowiedzialności Skarżącego za przedmiotowe zaległości podatkowe Spółki. Strona w skardze z dnia 8 lutego 2021 r., wnosząc o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi odwoławczemu, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. poprzez jego błędną interpretację i bezzasadne uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziły podstawy uznania, że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez winy Skarżącego. Skarżący przytaczając brzmienie art. 116 § 1 O.p. wskazał, że przepis ten jest w zasadzie odpowiednikiem przepisu zawartego w art. 299 Kodeksu spółek handlowych. Stanowi on wyraz pewnego obowiązującego i przyjętego systemu odpowiedzialności posiłkowej. Przy wykładni tego przepisu można zatem stosować wykładnię systemową i posiłkować się zarówno orzecznictwem, jak i poglądami wyrażonymi przez prawników w zakresie interpretacji pojęcia winy - zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Jego zdaniem, stosując taką wykładnię, można uznać, że interpretacja przyjęta przez organy podatkowe nie była prawidłowa. Właściwy czas na zgłoszenie wniosku o upadłość, to moment, gdy członek zarządu wie, albo przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć, że spółka nie jest już w stanie zaspokoić w całości wszystkich wierzycieli, ale w części ma jeszcze takie możliwości, a zatem nie jest jeszcze bankrutem niezdolnym do poniesienia nawet kosztów postępowania upadłościowego. Za kluczową w tym zakresie uznając kwestię wiedzy, zaznaczył, że jako kryterium w tym zakresie powinno się przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Uwzględnianie obiektywnego miernika należytej staranności oznacza, że wyłączenie odpowiedzialności możliwe jest w razie stwierdzenia braku jakiejkolwiek winy, a więc w razie wykluczenia nawet lekkomyślności i niedbalstwa, które odpowiadają winie nieumyślnej na gruncie prawa karnego. W jego ocenie skoro ustawodawca nie wprowadził na gruncie O.p. rozróżnienia winy umyślnej i nieumyślnej, nie ma podstaw do twierdzenia, że w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy miał na uwadze jedynie winę umyślną. Według Skarżącego nie można zarzucić mu jakiejkolwiek formy winy umyślnej. Z własnej woli nie chciał przecież doprowadzić do zaistniałej sytuacji. Jego zdaniem analizując kwestię winy nieumyślnej czyli lekkomyślności oraz niedbalstwa należy przeanalizować stan zdrowia fizycznego i psychicznego, w jakim się wówczas znajdował. Zarówno guz mózgu, operacja neurologiczna, padaczka z zaburzeniami świadomości, równowagi i osobowości oraz problemy z pamięcią, są sytuacjami niezamierzonymi oraz są nieprzewidywalne. Zaznaczył także, że nie można traktować go jako osobę w pełni świadomą, która miała możliwość dowiedzieć się albo przy dołożeniu należytej staranności powinna była się wiedzieć, że musi złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Miernikiem porównawczym nie może być w tym wypadku osoba w pełni zdrowa, mająca kontrolę nad czynnościami. W jego ocenie pomimo wskazania w uzasadnieniu decyzji, że wola sprawowania funkcji prezesa zarządu jest dobrowolna i może być w każdym momencie zmieniona, stan jego zdrowia i niepełnosprawność nie pozwalały wówczas na ocenę i podjęcie decyzji o woli bądź też niesprawowania tej funkcji. Reasumując doszedł do przekonania, że nie można uznać, jakoby niezgłoszenie wniosku o upadłość było zawinione. Tym samym zachodzi przesłanka egzoneracyjna, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r., na mocy której została utrzymana decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2020 r. orzekająca o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego, a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowników za miesiące od stycznia 2015 r. do grudnia 2016 r. Skarżący uważa, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka egzoneracyjna, o której mowa w art. i 16 § 1 pkt 1b o.p., ponieważ niezgłoszenie wniosku o upadłość nie było zawinione z uwagi na stan zdrowia i niepełnosprawność Skarżącego w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu Spółki. Organ stoi natomiast na stanowisku, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W ocenie organu zły stan zdrowia sam w sobie nie zwalnia członka zarządu z odpowiedzialności za prowadzenie spraw spółki. W powyżej zarysowanym sporze rację należy przyznać organom. Przypomnieć należy, że przesłanki odpowiedzialności osób trzecich, w tym członków zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za ich zaległości podatkowe zostały przewidziane w art. 116 § 1 o.p. Według postanowień tego przepisu, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Z kolei zgodnie z art. 116 § 2 o.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W myśl art. 116 § 4 o.p. ww. przepisy § 1 - 3 stosuje się również do byłego członka zarządu. Literalne brzmienie powołanego przepisu art. 116 § 1 o.p. ustanawia zatem cztery przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o., tj.: 1) bezskuteczność, w całości lub w części, egzekucji z majątku spółki; 2) wykazanie, że zaległości wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu; 3) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku; 4) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że organ podatkowy zobowiązany jest wskazać okoliczności pełnienia obowiązków przez członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. Jak wynika z treści przywołanego przepisu, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe poprzez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Przesłanką egzoneracyjną jest również wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odnosząc powyższe regulacje art. 116 o.p. do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że w sprawie wystąpiły przesłanki do obciążenia Skarżącego odpowiedzialnością za przedmiotowe zaległości Spółki. Organ podatkowy wykazał, że Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu w czasie, kiedy upływały terminy płatności zobowiązań podatkowych, które przerodziły się w dochodzone zaległości podatkowe Spółki oraz że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Skarżący nie kwestionuje powyższych ustaleń organów podatkowych. Również i Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się uchybień organów podatkowych wskazujących na wadliwość tych ustaleń. W ocenie organów podatkowych wniosek o ogłoszenie upadłości bądź o wszczęcie postępowania układowego powinien być złożony najpóźniej 24 listopada 2013 r. Skarżący nie kwestionuje powyższej oceny organów podatkowych. Również i Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się uchybień organów podatkowych wskazujących na wadliwość powyższej oceny. Jest poza sporem, że Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Skarżący kwestionuje natomiast ocenę organów podatkowych, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy w niezłożeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Podnosi, że nie można traktować skarżącego jako osobę w pełni świadomą, która miała możliwość dowiedzieć się albo przy dołożeniu należytej staranności powinna była się wiedzieć, że musi złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Miernikiem porównawczym nie może być w tym wypadku osoba w pełni zdrowa, mająca kontrolę nad czynnościami. Stan zdrowia i niepełnosprawność nie pozwalały wówczas na ocenę i podjęcie decyzji o woli bądź też nie sprawowania tej funkcji. Ze względu na brak zdefiniowania pojęcia winy w Ordynacji podatkowej należy w tym zakresie sięgać do wzorców wypracowanych w prawie cywilnym. Przyjąć zatem należy, że w komentowanym przepisie chodzi o każdą postać winy, a nie tylko o winę umyślną (wyrok NSA z 30.06.2017 r., I FSK 1990/15). Przesłanka braku winy dotyczy więc zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa (wyrok NSA z 28.03.2018 r., II FSK 817/16). Wina nieumyślna w postaci niedbalstwa zakłada brak świadomości, ale opiera się na powinności i możliwości przewidywania istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych w takim rozmiarze, który powoduje konieczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. NSA w wyroku z 12 lutego 2002 r. (III SA 2544/00), rozważając kryterium braku winy, stwierdził, że jako kryterium w tym zakresie powinno się przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Należy też podkreślić, że winę członka zarządu spółki prawa handlowego należy oceniać wg kryteriów podwyższonej staranności uwzględniającej podwyższone ryzyko gospodarcze związane z prowadzeniem tej działalności (wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., I FSK 2048/15). Na uwadze należy też mieć zawodowy charakter tej działalności (wyrok NSA z 6 maja 2021 r., III FSK 3303/21). Na brak winy można się powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych, jak np. obłożna choroba (wyrok NSA z 28 marca 2018 r., II FSK 817/16). Zatem nie może uwolnić od odpowiedzialności stan zdrowia członka zarządu, jeżeli nie uniemożliwiał on faktycznie wykonywania czynności zarządu (wyrok NSA z 8 marca 2018 r., II FSK 2623/16). Podobnie np. choroba psychiczna nie usprawiedliwia braku winy w niezłożeniu wniosku (wyrok WSA w Białymstoku z 5 marca 2014 r., I SA/Bk 42/14). Członek zarządu spółki winien wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niego niezależne. Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej uwalniającej członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych. Przypomnieć należy, że Skarżący został powołany w skład zarządu Spółki w dniu [...] października 2012 r. Podejmując się pełnienia funkcji członka zarządu (przyjmując wybór do wiadomości i zgadzając się na niego) nabył nie tylko prawo, ale także obowiązek prowadzenia spraw spółki (art. 208 § 2 k.sh.). Powinnością Skarżącego było posiadanie elementarnej wiedzy o sprawach Spółki, w tym o sprawach finansowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 lipca 2011 r., I UK 422/10). Skarżący po powołaniu go w skład zarządu Spółki miał zatem obowiązek zapoznać się z jej stanem finansowym, analizować go na bieżąco i w przypadku, gdy zachodzą ku temu przesłanki złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby uchronić się przed odpowiedzialnością za długi tej Spółki. Z biernej postawy, czy też niedbalstwa Skarżącego nie można wywodzić podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za spółkę. Brak dostatecznego zainteresowania sprawami spółki - również w zakresie rzetelnego rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatków - skutkujący niedeklarowaniem i nieznajomością wysokości należnych zobowiązań podatkowych spółki, stanowi zawinione zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków (por. wyrok NSA z 22 listopada 2006 r. I FSK 189/06). Skoro Skarżący w październiku 2012 r. podjął się pełnienia funkcji członka zarządu, to należy uznać, że oceniał on wówczas, że jest w stanie pełnić te obowiązki we właściwy sposób. Choroba i pogarszający się stan zdrowia skłoniły go do udzielenia małżonce pełnomocnictwa do prowadzenia w jego imieniu spraw Spółki, ale nie do rezygnacji z funkcji członka zarządu. Udzielenie pełnomocnictwa małżonce należy ocenić jako okoliczność świadczącą o tym, że Skarżący miał świadomość, że dalsze pełnienie przez niego obowiązków członka zarządu może być utrudnione. Nie rezygnując z funkcji członka zarządu Spółki, a jedynie udzielając pełnomocnictwa małżonce, godził się zatem z tym, że może powstać sytuacja uzasadniająca złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, jednakże on nie będzie w stanie ze względu na stan zdrowia rozpoznać takiej sytuacji i złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Skarżącemu należy zatem przypisać winę nieumyślną w postaci lekkomyślności. Dodać należy, że dobrowolne oddanie zarządzania spółką osobom spoza zarządu nie zwalnia członka zarządu ani z jego obowiązków wynikających z pełnienia funkcji w tym organie, ani od odpowiedzialności za ich niedopełnienie (wyrok NSA z dnia 10 marca 2020 r. II FSK 1104/18). Wobec powyższego, w ocenie Sądu nie można uznać, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać także należy, że organy prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 § 1 i 191 o.p. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie ocena dowodów nie nosi cech dowolności. Wnioski, które wywiodły organy, uznać należy za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody poddały wnikliwej i poprawnej ocenie. Rozumowanie organów podatkowych uwzględnia podstawowe reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organy poddały bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, które wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu faktycznego, a wysnutym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. W rozpoznawanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność Skarżącego jako członka zarządu za zaległości Spółki. Terminy płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległości podatkowe, przypadały na okres, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Jednocześnie Skarżący nie wykazał, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie jego odpowiedzialności. Z powyższych rozważań wynika, że zarzuty skargi okazały się niezasadne. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji. Reasumując, zdaniem Sądu, skoro organy wykazały przesłanki przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, zaś Skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych, to wobec braku naruszeń przepisów postępowania organy zasadnie zastosowały w sprawie przepisy art. 116 o.p. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.