III SA/Wa 661/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej L.D. (dalej: "Skarżący" lub Strona), prezesa zarządu M. Sp. z o. o. (dalej: "Spółka") za zaległości podatkowe tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. w kwocie 9.585 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 5.730 zł oraz kosztami egzekucyjnymi w kwocie 894,39 zł. W decyzji wskazano, że odpowiedzialność ma charakter solidarny ze Spółką M. sp. z o.o. oraz drugim członkiem zarządu Panią M.S. Od przedmiotowej decyzji w dniu [...] lipca 2015r. Skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p."), a także wypełnienie dyspozycji zawartej w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego wraz ze spółką oraz drugim członkiem zarządu za powstałe koszty egzekucyjne w wysokości 894,39 zł i w tym zakresie orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego wraz ze spółką oraz z drugim członkiem zarządu za powstałe koszty egzekucyjne w kwocie 141,98 zł, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że zaległość podatkowa spółki objęta przedmiotową odpowiedzialnością powstała w wyniku przeprowadzonej kontroli w spółce pod względem prawidłowości danych wykazanych w zeznaniu CIT-8 za 2009r., w wyniku której została wydana decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2013r. określająca spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. W dacie upływu terminu płatności tego zobowiązania tj. 31 marca 2010 r., Skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki M. sp. z o.o. W związku z nieuregulowaniem przez spółkę kwoty podatku określonego ww. decyzją powstała zaległość podatkowa spółki w rozumieniu art. 51 O.p. Postępowanie w zakresie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego wszczęte zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. doręczonym Stronie w dniu 7 stycznia 2015r. (w trybie art. 150 O.p.). Powyższe świadczy o wypełnieniu warunku określonego w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p., tj. wcześniej niż wszczęto postępowanie w trybie art. 116 § 1 i § 2 O.p. wobec Skarżącego, doręczono Spółce M. sp. z o.o. decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Następnie organ wskazał, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów bezspornie wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., co potwierdza: Akt Notarialny Repertorium A nr [...] z dnia 17.06.1994r. (akt założycielski); odpis z Rejestru Handlowego dział B nr [...] (stan na dzień 27.06.1994r.), w którym Skarżący figuruje jako prezes zarządu spółki; odpis Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] stan na dzień 23 stycznia 2015r. dotyczący spółki, z których wynika, iż Strona została wpisana do KRS jako prezes zarządu z dniem 31 sierpnia 2005r. i pełniła obowiązki w zarządzie Spółki do 27 marca 2014r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w sprawie spełniona została przesłanka orzeczenia o odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 2 O.p. Organ wskazał, że z Rejestru Przedsiębiorców KRS Nr [...] wynika, iż oprócz Strony w skład zarządu spółki wchodziła również M.S., wobec której Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. orzekł o solidarnej wraz ze spółką oraz drugim członkiem zarządu odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. oraz odsetki za zwłokę od tych zaległości i koszty postępowania egzekucyjnego. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż egzekucja wobec spółki była bezskuteczna, bowiem spółka nie posiadała majątku ruchomego, nieruchomego, środków na rachunkach bankowych oraz innych wierzytelności pieniężnych i praw majątkowych umożliwiających podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych prowadzących do wyegzekwowania zaległości spółki. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że spełniona została kolejna pozytywna przesłanka niezbędna do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki. Organ wyjaśnił ponadto, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła zmiana w naliczeniu kosztów egzekucyjnych do tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 2 stycznia 2014r. Jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 25 listopada 2015r. na przedmiotową zmianę miała wpływ przeprowadzona przez organ egzekucyjny analiza wymagalności kosztów egzekucyjnych, z której wynika, iż żadna z dokonanych w sprawie czynności na tytule wykonawczym nr [...] z dnia 2 stycznia 2014r. nie była skuteczna, co skutkowało umorzeniem przypisanych kosztów egzekucyjnych. W związku z powyższym obecnie w przedmiotowej sprawie należne są wyłącznie koszty za skuteczne doręczenie spółce w/w tytułu wykonawczego, a ich wysokość wynosi 141,98 zł. Jednocześnie Dyrektor podzielił także pogląd, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki egzoneracyjne wymienione w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 2 O.p. Dyrektor wskazał, że z ustaleń organu I instancji wynikało, że złożenie wniosku z 2012r. o ogłoszenie upadłości spółki nie doprowadziło do przeprowadzenia postępowania upadłościowego, gdyż Sąd oddalił wniosek na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze uznając, iż majątek spółki nie wystarczy na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego, w związku z czym należy uznać, że wniosek był spóźniony. Ponadto organ zauważył, iż wniosek spółki o ogłoszenie upadłości z dnia 30 marca 2011r. nie wywarł żadnych skutków prawnych, bo został zwrócony wnioskodawcy. W świetle powyższego twierdzenie Strony o wypełnieniu przez nią warunku zwolnienia z odpowiedzialności zarządu, który we właściwym czasie zgłosił wniosek o upadłość jest błędne, ponieważ zarząd aczkolwiek złożył taki wniosek, to złożył go w niewłaściwym czasie i zbyt późno, gdy spółka nie posiadała już majątku. Dyrektor rozważając kwestię momentu wystąpienia przesłanek upadłości spółki, a także w jakim momencie Skarżący winien był zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości zarządzanej spółki stwierdził, że organ podatkowy na podstawie danych zawartych w sprawozdaniach finansowych, bilansach, rachunkach zysków i strat spółki za lata 2004-2013, wbrew twierdzeniom Skarżącej, prawidłowo przeprowadził ocenę możliwości spłaty zobowiązań przez spółkę przy wykorzystaniu wskaźnika ogólnego zadłużenia oraz wskaźnika bieżącej płynności finansowej. Organ I instancji dokonał również obliczenia, ile wynosi kapitał obrotowy netto (art. 3 pkt 29 ustawy z dnia 29.09.1994r. o rachunkowości - t. j. Dz. U. z 2013, poz. 330 z późn. zm.), tj. kapitał pracujący (aktywa obrotowe - zobowiązania krótkoterminowe), który informuje, jaka część majątku obrotowego pozostanie w Spółce po uregulowaniu wszystkich zobowiązań krótkoterminowych. Wskaźnik ten powinien przyjmować wartości dodatnie. Z danych zebranych przez NUS wynika, iż w latach: 2004, 2005 i 2009 wystąpił ujemny kapitał obrotowy netto, co oznacza że M. Sp. z o. o. w tych latach miała więcej zobowiązań niż środków na ich pokrycie. W rachunku zysków i strat za 2004 r. wykazano stratę w wysokości 99.782,31 zł, za 2005 r. stratę w wysokości 40.075,62 zł, na koniec 2011 r. stratę w wysokości 84.704,91 zł oraz na koniec 2012 r. stratę w wysokości 50.065,08 zł. W sprawozdaniu finansowym spółki za 2004 r. wykazano kapitał (fundusz) własny w kwocie ujemnej [...] zł przy kapitale podstawowym w wysokości [...] zł, za 2005 r. wykazano ujemny kapitał (fundusz) własny w kwocie [...] zł przy kapitale podstawowym [...] zł oraz za 2009 r. wykazano kapitał (fundusz) własny ujemny w kwocie [...] zł przy kapitale podstawowym [...] zł. W ocenie DIS, przedstawione wyżej dane ewidentnie świadczą o tym, iż pod koniec 2004 r. zaistniała przesłanka ogłoszenia upadłości Spółki dotycząca sytuacji, gdy zobowiązania dłużnika przekraczają wartość jego majątku (art. 11 ust. 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze, dalej: p.u.n.). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zasadne było uznanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., że niewypłacalność Spółki nie miała charakteru jednorazowego - istniała permanentnie, a zatem osoba reprezentująca Spółkę miała podstawy prawne i obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w każdym czasie, tak długo jak długo istnieją przesłanki do ogłoszenia upadłości. Skoro więc wniosek o upadłość spółki został złożony, gdy jej majątek nie wystarczał już nawet na pokrycie kosztów postępowania, to w sposób oczywisty wniosek ten został złożony zbyt późno. Dyrektor wskazał, że ze stanu faktycznego sprawy oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości spółki, a obowiązek złożenia wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nie został wypełniony we właściwym czasie, zatem w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka egzoneracyjna wynikająca z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła również przesłanka egzoneracyjna odpowiedzialności podatkowej, tj. wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.). Skarżąca, nie zgadzając się z tą decyzją, złożyła skargę, w której wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 116 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie podlegające na zastosowaniu, a następnie prowadzenie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego. 2. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187, art. 190, art. 191 O.p. poprzez prowadzenia postępowania w sposób niewzbudzający zaufania podatnika do organów podatkowych, błędne ustalenie i ocenę stanu faktycznego, a w skutek tego działanie niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Argumentacja skargi w znacznej mierze oparta jest na twierdzeniu, że przesłanka ogłoszenia upadłości Spółki była skutkiem włamania do jej siedziby, które miało miejsce 20 marca 2011 r. Miały wówczas zostać skradzione z sejfu środki pieniężne w kwocie 80.000 zł zgromadzone na zapłatę podatku. W skardze podano, że zarząd spółki w ustawowym terminie – licząc od daty włamania - złożył wniosek o ogłoszenie upadłości, jednak wniosek ten został zwrócony z powodu braków formalnych (zarządzenie z 13 czerwca 2011 r.). Ponowny wniosek złożony prawie rok po pierwszym, tj. 9 marca 2012 r., został oddalony z powodu braku środków na pokrycie kosztów postepowania upadłościowego. W związku z tym Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, że przesłanki ogłoszenia upadłości Spółki wystąpiły nie w roku 2011, lecz już znacznie wcześniej, tj. co najmniej w roku 2004. Kwestę tę organy szczegółowo uzasadniają. Sąd ustalenia co do stanu faktycznego oraz argumentację szczegółowo przeanalizował i nie znalazł uchybień w stanowisku organów podatkowych. Dlatego kwestia włamania i jego ewentualnych skutków w zakresie utraty płynności finansowej jest bez znaczenia dla oceny, czy w sprawie wystąpiły przesłanki uwalniające Skarżącego od odpowiedzialności. Skarżący bowiem stoi na stanowisku, że spełniona jest przesłanka zwalniająca od odpowiedzialności określona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., tj. że wniosek o upadłość zgłoszono we właściwym czasie. Sąd w tym kontekście zauważa, że już w poprzednich latach Spółka nie regulowała swoich zobowiązań i nie miała takich możliwości finansowych, aby swoje zobowiązania regulować. Świadczy o tym w szczególności nieregulowanie zobowiązań podatkowych skutkujące prowadzeniem bezskutecznego postępowania egzekucyjnego dotyczącego w latach poprzednich szeregu tytułów wykonawczych obejmujących zobowiązania podatkowe. Nie jest zatem prawdą, że przesłanka do ogłoszenia upadłości wystąpiła dopiero w rezultacie włamania, którego Spółka stała się ofiarą 20 marca 2011 r. Co do wysokości kwoty skradzionej z sejfu w samej skardze jest drobna niekonsekwencja. Na s. 4 skargi podano, że Spółce skradziono z sejfu 80.000 zł, natomiast na s. 7 skargi relacjonując treść złożonego w 2012 r. wniosku o ogłoszenie upadłości Skarżący podaje, że wskazano w nim kwotę 70.000 zł jako skradzioną z sejfu. Wobec stanowiska Sądu, że nie wtedy (lecz wcześniej) powstały przesłanki ogłoszenia upadłości – ta różnica w stanowisku Skarżącego co do wysokości kwoty skradzionej Spółce nie ma zdaniem Sądu znaczenia. 2. Nie powtarzając tu szczegółowo wszystkich ustaleń dotyczących wystąpienia przesłanek ogłoszenia upadłości, Sąd stwierdza jedynie, że prawidłowe jest stanowisko organów co do wystąpienia przesłanek ogłoszenia upadłości już w 2004 r. Organ podatkowy na podstawie danych zawartych w sprawozdaniach finansowych, bilansach, rachunkach zysków i strat podmiotu M. Sp. z o. o. za lata 2004-2013 przeprowadził ocenę możliwości spłaty zobowiązań przez M. Sp. z o. o. Z powyższych danych wynika, iż w latach: 2004, 2005 i 2009 wystąpił ujemny kapitał obrotowy netto, co oznacza że M. Sp. z o. o. w tych latach miała więcej zobowiązań niż środków na ich pokrycie. W rachunku zysków i strat za 2004 rok wykazano stratę w wysokości 99.782,31 zł. za 2005 rok stratę w wysokości 40.075,62 zł, na koniec 2011 roku stratę w wysokości 84.704.91 zł oraz na koniec 2012 rok stratę w wysokości 50.065,08 zł. W sprawozdaniu finansowym Spółki za 2004 rok wykazano kapitał (fundusz) własny w kwocie ujemnej [...] zł przy kapitale podstawowy m w wysokości 50.000,00 zł, za 2005 rok wykazano ujemny kapitał (fundusz) własny w kwocie [...] zł przy kapitale podstawowym [...] zł oraz za 2009 rok wykazano kapitał (fundusz) własny ujemny w kwocie [...] zł przy kapitale podstawowym [...] zł. Przedstawione powyżej dane świadczą o tym, iż pod koniec 2004 roku zaistniała przesłanka ogłoszenia upadłości M. Sp. z o. o. dotycząca sytuacji, gdy zobowiązania dłużnika przekroczyły wartość jego majątku (art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze). Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zasadnie stwierdził że właściwym czasem do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki M. był koniec 2004 roku, a organ II instancji słusznie ustalenie to i ocenę podtrzymał. Polemika z przeprowadzonymi przez organy analizami zaprezentowana na s. 11 – 17 skargi w ocenie Sądu nie podważyła tych ustaleń. 3. Ubocznie Sąd stwierdza, że z kolei złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki M. Sp. z o. o. z 2012 roku nie doprowadziło do przeprowadzenia postępowania upadłościowego, gdyż Sąd Gospodarczy oddalił wniosek na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze uznając, iż majątek wnioskodawcy nie wystarczy na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Sąd uznaje w tej sytuacji za prawidłowe ustalenie organów, że wniosek złożony w 2012 r. był wnioskiem spóźnionym, a zatem nie można na jego podstawie uznać, że spełniona jest przesłanka określona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. 4. To, że ponowny wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony dopiero 9 marca 2012 r. należy brać pod uwagę w kontekście oceny argumentacji zwartej na s. 8 skargi. Podano tam, że Sąd Okręgowy zarządził zwrot wniosku o ogłoszenie upadłości z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w terminie – mimo, że Spółka – jak twierdzi Skarżący – skompletowała już i uzupełniła wszystkie wymagane przez sąd dokumenty oraz wniosła opłatę. Skarżący zwraca uwagę na należytą staranność zarządu, który uczynił ze swej strony wszystko, aby nie wystąpiło pokrzywdzenie wierzycieli. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ta argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie choćby i z tego powodu, że skoro spółka jakoby zgromadziła wszystkie wymagane przez sąd dokumenty już 29 kwietnia 2011 r. (tak podano na s. 8 skargi), to należyta staranność nakazywałaby złożyć ponowny wniosek o upadłość niezwłocznie po zwróceniu przez Sąd Okręgowy pierwszego wniosku (zarządzenie z 13 czerwca 2011 r.), podczas gdy spółka zrobiła to dopiero 9 marca 2012 r. To, że Skarżący uważał zwrot wniosku przez Sąd Okręgowy za niesłuszny, oceny tej nie zmienia. 5. Z akt sprawy wynika, że Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki już od 1994 r. Mimo zmiany składu zarządu w 2005 r. pełnił te funkcję nadal, nieprzerwanie aż do wykreślenia Spółki z rejestru w 2014 r. Między innymi zatem pełnił obowiązki prezesa zarządu w 2010 roku, kiedy upłynął termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., za który Skarżącego obciążono odpowiedzialnością. Nie jest to przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. 6. Reasumując, skoro w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu M. Sp. z o. o. wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości Spółki, a obowiązek złożenia wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nie został wypełniony we właściwym czasie, to prawidłowe jest stanowisko organów, że nie wystąpiła przesłanka egzoneracyjna wynikająca z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Ordynacja podatkowa. 7. Skarżący "z ostrożności procesowej" ponosi zarzut, że spełniona w stosunku do niego jest przesłanka zwalniająca przewidziana w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p., tj. że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy. Na s. 11-12 skargi argumentuje, że trudności ze złożeniem wniosku o upadłość we właściwym czasie wynikały z utraty dokumentacji spółki, która to została skradziona spółce z sejfu – razem z pieniędzmi. Sąd w tym kontekście ponownie zawraca uwagę na to, że skoro już w kwietniu Spółka miała "odtworzoną" – jak podano – i skompletowaną całą dokumentację, to w ponownym wnioskiem o ogłoszenie upadłości nie należało się wstrzymywać do marca 2012 r. Skarżący sugeruje, że nie zrobiono tego z uwagi na chwilowa poprawę kondycji finansowej spółki. Sąd stwierdza, że ta poprawa w kontekście materiału dowodowego zaprezentowanego przez organy jest całkowicie nieprawdopodobna. Nie może być mowy o poprawie, skoro przez cały ten czas na spółce ciążyło szereg niespłaconych zaległości podatkowych, co do których bezskutecznie prowadzono postępowanie egzekucyjne. Nadal zatem istniał stan taki, że spółka nie spłacała wymagalnych zobowiązań, przesłanki ogłoszenia upadłości zatem utrzymywały się. Jeśli nawet miałaby wystąpić chwilowa poprawa sytuacji – jak ją Skarżący nazywa – "bilansowej", o której napomyka w skardze (s. 11), to była ona nieznacząca w kontekście permanentnie utrzymującego się stanu nieregulowania zobowiązań i późniejszego braku środków nawet na pokrycie kosztów postepowania egzekucyjnego. 8. Zasadne w ocenie Sądu jest stanowisko, że w sprawie nie wystąpiła też trzecia z przesłanek zwalniających z odpowiedzialności przewidzianych w art. 116 § 1 O.p. Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na osobach potencjalnie odpowiedzialnych jako osoby trzecie, a nie na organie podatkowym. W toku prowadzonego postępowania nie Skarżący nie wskazał jednak mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Reasumując, żadna z przesłanek zwalniających z odpowiedzialności nie wystąpiła w stosunku do Skarżącego. 9. Okoliczności takie jak bezskuteczność egzekucji wobec spółki, okres pełnienia obowiązków członka zarządu oraz inne elementy mające znaczenie dla kwestii odpowiedzialności nie były przez Skarżącego kwestionowane. Sąd zatem pokrótce tylko stwierdza, że decyzja była poddana sądowej kontroli pod kątem występowania wszystkich przewidzianych w art. 116 i innych przepisach O.p. przesłanek odpowiedzialności oraz jej zakresu. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień. Z uwagi na brak majątku ruchomego, nieruchomego, środków na rachunkach bankowych oraz innych wierzytelności pieniężnych i praw majątkowych umożliwiających podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych prowadzących do wyegzekwowania zaległości Spółki, prowadzona egzekucja administracyjna okazała się bezskuteczna, co zostało szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Spełniona została zatem w ocenie Sądu przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, warunkująca orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu w świetle art. 116 § 1 o.p. Orzeczono o odpowiedzialności Skarżącego mającej charakter solidarny ze Spółką, jak też drugim członkiem zarządu, decyzja pozostaje zatem w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z art. 107 i 116 § 1 O.p. 10. W ocenie Sądu stan faktyczny został przez organy prawidłowo ustalony i zostały z niego wyprowadzone prawidłowe wnioski. Nie doszło zatem do naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 187, art. 190 ani art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. W tym stanie rzeczy skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.