III SA/Wa 673/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2005 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej za kolejne lata 1999-2003 oddala skargę Decyzjami z dnia [...] marca 1999 r., [...] stycznia 2000 r., [...] lutego 2001 r., [...] lutego 2002 r. oraz [...] lutego 2003 r. [...] Urząd Skarbowy W. ustalił skarżącemu wysokość stawek karty podatkowej za lata 1999-2003, określonej dla zgłoszonej przez G. K. w dniu [...] listopada 1998 r. działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych w warunkach określonych w części V tabeli miesięcznych stawek wg stawki określonej w L.p. 2 tej tabeli dla usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków z użyciem samochodu ciężarowego o ładowności do 2 ton. Na podstawie zebranego materiału dowodowego objętego protokołem przesłuchania G. K. z dnia [...] marca 2004 r. oraz odrębnymi protokołami z przeprowadzonych kontroli w zakresie podatku dochodowego za lata 1999-2003, podpisanymi w dniu [...] kwietnia 2004 r., stwierdzono, że podatnik w latach 1999-2003 nie wykonywał zgłoszonej w deklaracji PIT-16 w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej działalności usługowej w zakresie przewozu taksówką bagażową, lecz świadczył usługi transportowe samochodami ciężarowymi. Eksploatowane pojazdy nie posiadały oznaczenia "taxi", nie były też wyposażone w taksometr. Podatnik nie posiadał przy tym koncesji na prowadzenie usług transportowych. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. o nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.stwierdził wygaśnięcie decyzji o których mowa powyżej i na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) zobowiązał stronę do płacenia podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1999-2003 na zasadach ogólnych. W uzasadnieniu decyzji organ argumentował, że użytkowane przez skarżącego pojazdy nie spełniały wymogów jakie powinna spełniać taksówka bagażowa w świetle przepisów art. 2 pkt 43 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm.). Organ stwierdził, że w związku z powyższym we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej skarżący podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodując nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi podatkowemu naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – dalej powoływanej jako : ord. pod. poprzez wydanie decyzji, która ma wady w zakresie ustalenia stanu faktycznego, art. 25 ust. 1pkt 1, art. 30, art. 40 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także art. 210 ord. pod. poprzez "brak pełnego uzasadnienia faktycznego". Wyjaśnił, że we wniosku z dnia 22 grudnia 1998 r. nie podał informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, albowiem jako zakres działalności gospodarczej podał : "usługi transportowe, towarowe, samochodowe, krajowe – taxi bagażowe", a nie "usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków". Uznał również, że organ podatkowy przed rozpatrzeniem jego wniosku powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do zasadności opodatkowania w formie karty podatkowej i ewentualnie wydać decyzję odmowną co do opodatkowania w tej formie. Decyzją z [...] stycznia 2005 r. o nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenie lub zmiany. Organ odwoławczy ustalił, że istotnie w rubryce 42 złożonej w dniu 22 grudnia 1998 r. deklaracji PIT-16 skarżący wpisał jako zakres działalności gospodarczej: "usługi transportowe, towarowe, samochodowe, krajowe – taxi bagażowe", jednakże w rubryce 43 dotyczącej dokładnego określenia zakresu działalności podał : "taxi bagażowa". Tak uściślony zakres działalności powtórzony został również w części deklaracji dotyczącej odbiorców świadczeń - usługi na rzecz ludności wymieniając "taxi bagażowa". Organ odwoławczy uznał, że zasadne było w tej sytuacji stwierdzenie, iż spełnione zostały warunki określone w części V tabeli miesięcznych stawek karty podatkowej określone w L.p. 2 tabeli dla "usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków" z użyciem samochodu ciężarowego o ładowności do 2 ton. Organ podkreślił, że składając wniosek o opodatkowanie w formie karty podatkowej to podatnik sam decyduje jaki zakres świadczeń będzie wykonywał –ujawnia przy tym swój zamiar wypełniając stosowną rubrykę. Uznał za nietrafne zarzuty strony dotyczące konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, m.in. z tego względu, że wydawane kolejno decyzje organu I instancji ustalające wysokości stawki karty podatkowej wskazywały dla jakiej działalności ustalano miesięczne stawki, tj. dla "usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków", zaś podatnik nigdy nie kwestionował ich treści. W świetle powołanych okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej uznał za niebudzące wątpliwości, iż skarżący we wniosku z dnia [...] grudnia 1998 r. PIT-16 podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione opodatkowanie działalności za lata 1999-2003 w formie karty podatkowej. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia zasad postępowania. Pismem z dnia 17 lutego 2005 r. strona – reprezentowana przez adwokata - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 ord. pod. poprzez wydanie decyzji która ma wady w zakresie ustalenia stanu faktycznego; 2) art. 188 ord. pod. poprzez oddalenie wniosku dowodowego zgłoszonego w postępowaniu odwoławczym; 3) art. 25 ust. 1 pkt 1, art. 30, art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 4) art. 210 ord. pod. poprzez niepełne uzasadnienie prawne i faktyczne zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd w zaskarżonej decyzji nie stwierdził bowiem kwalifikowanych naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- (zwanej dalej : u.p.p.s.a.) stanowić mogłyby postawę jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zauważyć należy na wstępie, że przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalających skarżącemu wysokość stawek karty podatkowej za lata 1999-2003. Ocena legalności tej decyzji ograniczać się będzie zatem do stwierdzenia wystąpienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji wygaszających decyzje wymiarowe oraz oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania. W postępowaniu zainicjowanych niniejszą skargą nie podlega natomiast kontroli Sądu zgodność z prawem prawomocnych decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości stawek karty podatkowej za lata 1999-2003 wygaszonych zaskarżoną decyzją, bowiem na te decyzje przysługiwały odrębne skargi do Sądu. Toteż zarzuty skargi skierowane przeciwko tym decyzjom nie mogą być przez Sąd uwzględnione, o ile nie mają one jednocześnie wpływu na przesłanki ich wygaszenia. Jak wynika z art. 40 ust.1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej podatek dochodowy w formie karty podatkowej w przypadku gdy podatnik: 1) poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej, lub 2) prowadzi nierzetelnie (niezgodnie ze stanem faktycznym) ewidencję zatrudnienia bądź, mimo obowiązku, nie prowadzi tej ewidencji, a stwierdzony stan zatrudnienia jest wyższy od zgłoszonego naczelnikowi urzędu skarbowego, lub 3) nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, lub 4) w rachunku lub fakturze stwierdzających sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi poda dane istotnie niezgodne ze stanem faktycznym. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe jako przyczynę wygaszenia decyzji wymiarowych za lata 1999-2003 wskazały podanie we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Skarżący we wniosku (PIT 16) podał bowiem, iż prowadzona przez niego działalność to "usługi transportowe, towarowe, samochodowe. krajowe – taxi bagażowe" (rubryka 42 ), a w rubryce 43 zawierającej określenie dokładne zakresu działalności - "taxi bagażowe", podczas gdy w rzeczywistości nie wykonywał usług taksówkowych. Podnoszone przez pełnomocnika Skarżącego argumenty, iż tak określony przedmiot działalności nie był zgodny z warunkami określonymi w części V tabeli lp. 2 i nie powinno dojść do wydania decyzji ustalającej podatek dochodowy w formie karty podatkowej, nie mają istotnego znaczenia dla oceny legalności decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji wymiarowych. Argument ten mógłby mieć znaczenie przy ocenie legalności decyzji wymiarowych, a nie jest to przedmiotem rozpoznania Sądu, ponadto decyzje te stały się prawomocne. Sąd zważył także, że tak określony przedmiot działalności Skarżącego ( istotnie niezupełnie precyzyjnie) także nie był zgodny ze stanem faktycznym, bowiem jak wykazało postępowanie dowodowe Skarżący nigdy nie wykonywał usług transportowych przy użyciu taksówki. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Niezrozumiałe są także zarzuty naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 25 ust. 1 i 30 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, bowiem przepisy te nie stanowią podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji wymiarowych. Stanowiły one podstawę do wydania decyzji ustalających podatek, ale to nie tych decyzji dotyczy skarga. Sąd nie stwierdził także by w postępowaniu podatkowym w niniejszej sprawie dopuszczono się naruszenia art. 120, 122, 187, 191 ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zebrały wyczerpujący materiał dowodowy na okoliczność wystąpienia przesłanek umożliwiających wygaszenie decyzji ustalających podatek za lata 1999- 2000, właściwie go oceniły nie przekraczając zasady swobodnej oceny dowodów, a wydana decyzja zgodna jest z przepisami prawa materialnego (art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy). Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 188 ordynacji podatkowej; dokumenty, na które powoływał się pełnomocnik Skarżącego znajdują się w aktach sprawy i podlegały ocenie organów, a okoliczność, że organy te inaczej niż strona skarżąca oceniły ich znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia nie może stanowić o naruszeniu art. 188 ordynacji. Sąd nie znalazł również podstaw dla uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 210 ordynacji podatkowej przez pozbawienie decyzji pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie z przytoczeniem zarówno podstaw faktycznych jak i prawnych rozstrzygnięcia, odnosi się także do zarzutów strony zgłoszonych w odwołaniu. Biorąc pod uwagę powyższe stosownie do art. 151 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.