III SA/Wa 683/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spadkobiercy wraz z innymi spadkobiercami za zaległości podatkowe spadkodawcy w podatku od spadków i darowizn postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego P. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) Postanowieniem z [...] maja 2016 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącej K. O. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego, którym wyznaczony został P. P.. Ten w dniu 16 listopada 2016 r. zapoznał się z aktami sprawy. W piśmie z 12 czerwca 2017 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. W tym samym dniu stawił się na rozprawie. Wyrokiem z 12 czerwca 2017 r. Sąd oddalił skargę Skarżącej. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi. Tenże najpierw sporządził opinię z 1 października 2017 r. w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a następnie pismem z 6 grudnia 2017 r. skargę tę złożył. W piśmie z 5 października 2017 r. ponowił swój wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). W niniejszej sprawie za reprezentację Skarżącej przed Sądem I instancji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Orzeczenie o wysokości wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane w postępowaniu w II instancji możliwe natomiast będzie dopiero po zakończeniu tego postępowania. W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.