III SA/Wa 686/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2018r. utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 2 maja 2018r. w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012r. postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z 2 maja 2018r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił J. Ł. (dalej: "Skarżący") przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący zaskarżył ww. postanowienie sprzeciwem wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie Skarżącego od wpisu w całości albo zwolnienie od wpisu w części. Po rozpoznaniu ww. sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 maja 2018r. utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. Pismem z 11 czerwca 2018r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona 1 lutego 2018r., w przedmiotowej sprawie znajdują więc zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015r. (Dz.U. z 2015r., poz. 658). Ustawa nowelizująca te przepisy weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015r. i zasadniczo zmieniła zasady postępowania w sprawach z zakresu prawa pomocy, w tym również zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego. Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wojewódzkiego sądu administracyjnego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 stronie przysługuje sprzeciw, który należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W myśl zaś z art. 260 § 1 p.p.s.a. sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, rozpoznaje Sąd wydając postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie jak dotychczas rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. Sąd rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji. Wydane orzeczenie kończy zatem postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik Skarżącego wniósł zażalenie w trybie art. 194 § 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2018r., którym utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wniesione zażalenie należało uznać zatem za niedopuszczalne, gdyż jego przedmiotem było prawomocne postanowienie Sądu w przedmiocie prawa pomocy. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 260 § 2 w zw. z art. 197 § 2 oraz w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.