III SA/Wa 697/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2010 r. do marca 2011 r. oraz od maja do listopada 2011 r. p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz A. K. kwotę 2790 zł (słownie: dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] określającą Skarżącemu – A.K. – wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2010 r. do marca 2011 r. oraz od maja do listopada 2011 r. Na tę decyzję Skarżący złożył skargę do tut. Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 21 ust. 1, 2 i 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.) przez jego niezastosowanie, co skutkowało błędnym określeniem wysokości zobowiązania wobec niezastosowania obniżonego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o czym mowa w ust. 7, pomimo przesłanek do jego zastosowania i potwierdzenia przez organ I instancji prawidłowości jego zastosowania przez stronę; 2) naruszenie przepisu art. 66 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 3 Kodeksu pracy przez jego błędną wykładnię i uznanie, że Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w formie wyodrębnionych jednostek organizacyjnych; 3) prawa procesowego w postaci art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej przez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i pominięcie istotnych dowodów przedstawionych przez stronę. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W aktach sprawy (k. 322 akt adm.) znajduje się decyzja Ministra Pracy Rodziny i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...], wydana na podstawie art. 254 § 1 i 2 oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, z której wynika, że po rozpatrzeniu skargi Skarżącego wniesionej na decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...], Minister: 1. uchylił własną decyzję (zaskarżoną do Sądu decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...]) oraz 2. uchylił poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...]– i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że uwzględniono nią skargę częściowo – w zakresie zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1, 2 i 7 ustawy o rehabilitacji. Na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. pełnomocnik Skarżącego – na pytanie Sądu, czy ma on świadomość istnienia tej decyzji w obrocie i czy wiadomo mu coś o czynnościach organu po jej wydaniu – odpowiedział, że postępowanie się toczy ponownie i w związku z tym wnosi on o umorzenie postępowania sądowego i zasądzenie kosztów postępowania. Sąd uznał, że postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznanej sprawie postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", a mianowicie dlatego, że organ uwzględnił skargę w trybie autokorekty, na co pozwala mu przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Jak z tego wynika, organ może po wniesieniu skargi ją uwzględnić, co czyni bezprzedmiotowym postępowanie sądowe w odniesieniu do tej decyzji. Wprawdzie decyzja Ministra o uwzględnieniu skargi została oparta na podstawie prawnej wskazującej na ponowne uruchomienie trybu odwoławczego (art. 233 O.p.) i/lub trybu zmiany ostatecznej decyzji określającej (art. 254 O.p.), ale z jej rozstrzygnięcia i uzasadnienia wynika, że jest to decyzja wydana w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Wobec jej niekwestionowania przez Skarżącego we właściwym trybie Sąd musi jej istnienie respektować w obrocie i uznać, że aktualnie nie ma przedmiotu zaskarżenia. W tym stanie rzeczy orzeczono jak na wstępie. Na wniosek strony Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania, w tym wpis, koszty zastępstwa procesowego i opłatę skarbową od pełnomocnictwa (§ 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. poz. 1804). Podstawą zasądzenia zwrotu kosztów był przepis art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3.