III SA/Wa 700/16

Dnia 27 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca – A.R. , wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W osnowie wniosku podniosła, że jest osobą w zaawansowanym wieku urodzoną w dniu [...] lipca [...] r. Posiada poważne problemy zdrowotne, w szczególności [...] , co potwierdzają znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dokumenty. Jej ogólny stan zdrowia ulega stałemu pogorszeniu, zaś działania podejmowane przez organ w przedmiocie podjęcia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w kwocie 50.096,00 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu uzyskanego w 2009 r. z odpłatnego zbycia przed upływem 5 lat od dnia nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, jest działaniem nie prowadzącym w żaden sposób do załatwienia sprawy. W opinii Skarżącej to czynności podejmowane przez organ powodują stałe pogarszanie się stanu jej zdrowia, co w niedalekiej przyszłości może wprost doprowadzić do ostatecznych konsekwencji doczesnych. Skarżąca jest ponadto osobą samotną i emerytką. Tym samym nie jest w stanie utrzymać się bez oszczędności, które zostały zabezpieczone przez organ egzekucyjny, bowiem wysokość świadczenia otrzymywanego z ZUS, umożliwia jej egzystowanie jedynie na skromnym poziomie, uniemożliwiającym kontynuowanie leczenia u lekarzy specjalistów. Skarżąca wskazała ponadto na kwestię doręczania jej w postepowaniu podatkowym pism osobiście, nie zaś ustanowionemu pełnomocnikowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wniosek Skarżącej zasługiwał na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w nim argumenty były trafne. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Ponadto, przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Powyższe oznacza, że zarówno argumentacja Skarżącej kwestionująca prawidłowość prowadzonego w stosunku do niej postępowania podatkowego jak i odnosząca się do kwestii doręczania jej pism osobiście, nie zaś ustanowionemu w postepowaniu podatkowym pełnomocnikowi, jako pozostająca w części bez związku z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i odnosząca się do przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, a w pozostałej części wykraczająca poza granice niniejszej sprawy, była bez znaczenia w toczącym się postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Przechodząc dalej Sąd stwierdza, że pomimo powyżej wskazanej nietrafności części argumentacji, Skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie przedmiotowej decyzji przed podjęciem przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia, może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz znacznej szkody. Skarżąca wskazała bowiem jak miałyby się wyrażać takie skutki i taka szkoda. Podkreśliła przede wszystkim, że jest osobą starszą, posiadającą poważne problemy zdrowotne, w szczególności [...], i wykonanie decyzji skutkowałoby pozbawieniem jej środków niezbędnych do kontynuowanie leczenia u lekarzy specjalistów. Wskazała także na wysokości zobowiązania podatkowego, wynikającego z zaskarżonej decyzji i podkreśliła, że nie jest w stanie utrzymać się bez oszczędności, które zostały zabezpieczone przez organ egzekucyjny – z uwagi na niską kwotę świadczenia otrzymywanego z ZUS. W ocenie Sądu należy podzielić powyższe stanowisko i argumentację Skarżącej. Okoliczności przytoczone przez nią we wniosku, w powiązaniu ze znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy dokumentami obrazującymi sytuację zdrowotną Skarżącej, pozwalają bowiem na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął zatem pod uwagę przede wszystkim możliwość zaistnienia w niniejszej sprawie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków o charakterze niemajątkowym - w zakresie zdrowia i życia Skarżącej. W przypadku późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróciłby bowiem rzeczy do stanu pierwotnego. Ponadto ewentualną szkodę poniesioną na zdrowiu lub życiu należy bezspornie uznać za znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Sąd pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.