III SA/Wa 702/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2019 r. sprawy ze skargi Z.S., W. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2018 r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. solidarnie na rzecz Z. S., W.K. i M. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] lutego 2016 r., wydaną wobec Z. K., W.K., M. K., Wójt Gminy D. dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O.(dalej SKO) uchyliło decyzję Wójta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z [...] września 2016 r. Wójt zawiesił postępowanie w sprawie do czasu wydania zmiany danych z ewidencji gruntów i budynków w zakresie należącej do podatników działki nr [...] położonej w miejscowości O. Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. organ pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie. Decyzją z [...] września 2018 r., wydaną wobec Z. K, W.K., M.K., Wójt Gminy D. dokonał ponownie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. W zakresie podatku od nieruchomości opodatkowaniem objęto grunty pozostałe o pow. 1200 m2 wg stawki 0,25 zł za 1 m2 oraz budynki mieszkalne o pow. 29 i 33 m2 wg stawki 0,56 zł za 1 m2. W zakresie podatku leśnego opodatkowaniem objęto las o pow. 0,2900 ha wg stawki 42,1894 zł za 1 ha. W zakresie zaś podatku rolnego opodatkowaniem objęto użytki rolne o pow. 0,1700 ha (przel. 0,0150 ha). Zobowiązanie w podatku od nieruchomości wyniosło 325 zł, w podatku leśnym 12 zł, natomiast w podatku rolnym zobowiązanie wyniosło 0 zł. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że według stanu na dzień 10 października 2015 r. podatnicy byli współwłaścicielami działki nr [...] położonej w miejscowości O.o pow. 0,70 ha oraz budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 62 m2. W 2015 r. miała miejsce modernizacja gruntów i budynków prowadzona przez Starostwo Powiatowe w W.. Zmiana geodezyjna odnosząca się do klasyfikacji działki nr [...] została uchylona decyzją z [...] maja 2016 r. przez [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Od tego momentu wszystkie zmiany aż do zmiany nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. nie były wiążące, gdyż służyły ustaleniu faktycznej klasyfikacji na działce nr [...]. Urząd Gminy D. otrzymał zmianę, w której określona została faktyczna powierzchnia działki nr [...] położonej w miejscowości O.. Podatnicy zostali wezwani do złożenia informacji podatkowych za 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie złożyli informacje w sprawie podatku od nieruchomości, leśnego i rolnego, w której wskazali: - grunt pozostały o pow. 566 m2, budynek mieszkalny o pow. użytkowej 62 m2 oraz nieużytki o pow. 1117 m2; - grunt rolny [...] o pow. 0,2675 ha; - las o pow. 0,29 ha. Urząd Gminy D. [...]lipca 2018 r. otrzymał wypis z rejestru gruntów i budynków na dzień 10 października 2015 r. jako dane do opodatkowania na lata 2016, 2017 i I kwartał 2018 r. Były to dane przed modernizacją gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w W.. Wójt podkreślił, że wszystkie zmiany począwszy od uchylonej zmiany nr [...] z [...] listopada 2015 r. do zmiany nr [...] z [...] marca 2018 r., która stała się prawomocna w marcu 2018 r., miały na celu ustalenie faktycznego stanu na działce nr [...]. Na podstawie Uproszczonego Planu Lasu dla miejscowości O.według stanu na 30 kwietnia 2009 r.) na okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2019 r. oraz Informacji złożonych przez podatników w sprawie podatku leśnego z dnia 3 października 2017 r. oraz 27 sierpnia 2018 r. stwierdzono, że lasu o pow. 0,29 ha jest lasem w wieku powyżej 40 lat i podlega opodatkowaniu. Decyzją z [...] grudnia 2018 r. SKO, działając na podstawie art. 220 § 2 w zw. z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej Op), utrzymało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO podniosło, że okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do wymiaru podatku od 2015 r. do 22 marca 2018 r. nie uległy zmianie. Wynikało to z faktu, że decyzje wydawane w odrębnym postępowaniu wyjaśniającym były uchylane. W konsekwencji za 2016 r. obowiązywała klasyfikacja gruntów wykazana w dokumencie załączonym do akt sprawy, będącym wydrukiem komputerowym zatytułowanym "Wypis z rejestru gruntów" z [...] lipca 2018 r., sporządzonym wg. stanu na dzień 10 października 2015 r. SKO podkreśliło, że ów wydruk nie zawierał podpisu osoby, która go wykonała, pieczęci urzędowej organu oraz osoby reprezentującej organ. Wójt uzupełnił jednak te braki przekazując do akt sprawy "Wypis z rejestru gruntów" z [...] listopada 2018 r,. sporządzony wg. stanu na dzień 10 października 2015 r., który spełniał wszystkie wymogi pozwalające na uznanie go za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Op. Z kolei w odniesieniu do pozostałych miesięcy obowiązywała zmiana nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., którą Urząd Gminy D. otrzymał [...] lipca 2018 r. SKO wskazało, że związanie treścią powyższych dokumentów wynikało z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm., dalej Upgk), stanowiącego, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei w kwestii opodatkowania lasu SKO uznało, że Wójt słusznie posłużył się Uproszczonym Planem Urządzenia Lasu dla miejscowości O.według stanu na dzień 30 kwietnia 2009 r. na okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2019 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podatnicy wnieśli o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili organom: 1) rażące naruszenie art. 6a w zw. z art. 6c ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1892 ze zm.), dalej Upr, poprzez prowadzenie postępowania obejmującego ustalenie wymiaru podatku rolnego w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego, w sytuacji, gdy wysokość tego podatku wynosi 0 zł, co stanowi zakaz ustawowy do jego ustalania; 2) naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Op w zw. Z art. 122 i art. 187 § 1 Op, poprzez: - przyjęcie za własne ustalenia przez Wójta wymiaru podatku w ramach zobowiązania łącznego za 2018 r. w części (za I kwartał 2018 r.) w oparciu o przyjęty stan ewidencyjny na dzień 10 października 2015 r. (sprzeczny z danymi z ewidencji gruntów z tej daty i stanem faktycznym); - przyjęcie za podstawę wymiaru podatku (w odniesieniu do I kwartału 2018 r.) wadliwego stanu ewidencyjnego z 2015 r, nieistniejącego w ewidencji w dacie wydania decyzji Wójta, niezgodnego ze stanem faktycznym i z ewidencją gruntów skorygowaną w wyniku procedury modernizacyjnej; - niewyjaśnienie rozbieżności w dokumentacji znajdującej się w aktach, co do stanu faktycznego i ewidencyjnego na nieruchomości; 3) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. Z art. 121 § 1 Op, poprzez zaakceptowanie przymuszania stron przez organ pierwszej instancji do składania informacji podatkowej w oparciu o niewiążące i niezgodne ze stanem faktycznym dane ewidencyjne dotyczące nieruchomości, w tym narzucanie w treści wezwania organu sposobu wypełnienia informacji; 4) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 205a § 1 pkt 4 i art. 205 § 1 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 Op, poprzez zaakceptowanie podjęcia postępowania podatkowego pomimo nierozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego; 5) art. 200 § 1 Op, poprzez wydanie skarżonej decyzji bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, w tym co do wypisu z rejestru gruntów z [...] listopada 2018 r., który został dodany przez organ pierwszej instancji do akt sprawy poza postępowaniem podatkowym, poza jakimkolwiek trybem, po wniesieniu przez strony odwołania od decyzji Wójta; 6) art. 192 Op, poprzez uznanie za podstawę faktyczną ustalenia wymiaru podatku dokumentu, co do którego strona nie mogła się wypowiedzieć, to jest wypisu z rejestru gruntów z [...] listopada 2018 r.; 7) art. 123 § 1, art. 192 i art. 200 § 1 Op, poprzez niezapewnienie stronom realnej możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym; 8) art. 191 Op, poprzez: - nierzetelne dokonanie oceny materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, w tym przede wszystkim nieodniesienie się do zarzutów i wyjaśnień strony co do niezgodności dokumentów z ewidencji gruntów przesłanych przez starostę wg stanu na dzień 10 października 2015 r. z rzeczywistym stanem ewidencyjnym nieruchomości z tego dnia; - nieodniesienie się lub pozorne odniesienie się do zarzutów odwołania i zaakceptowanie dokonanej wybiórczo i dowolnie oceny dowodów przez Wójta w postępowaniu pierwszej instancji w oparciu o wewnętrznie sprzeczne ustalenia; 8) art. 21 ust. 1 Upgk, poprzez oparcie rozstrzygnięcia o nieaktualne dane z ewidencji gruntów, niebędące w 2018 r. stanem ewidencyjnym nieruchomości; 9) art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt. 1 i ust 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r, poz. 1445 ze zm., dalej Upol), art. 1 ust. 1 i 2, art. 3, art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1821 ze zm., dalej Upl), art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 Upr, poprzez oparcie przedmiotu i podstawy opodatkowania o powierzchnie użytków stanowiących łącznie powierzchnię działki 0,70 ha (w tym powierzchnię gruntów pozostałych 1200 m2), odbiegającą od faktycznego stanu na gruncie; 10) art. 212 w zw. z art. 165 § 1, 2 i 4 Op, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w kolizji ze wcześniejszą decyzją SKO z [...] kwietnia 2016 r., w tym w oparciu o nieaktualny w 2016 r. stan ewidencyjny oraz pomimo wadliwego wszczęcia i przeprowadzenia postępowania podatkowego; 11) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a Upol (z uwzględnieniem waloryzacji wynikającej z obwieszczenia MF w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 r. w zw. z art. 20 ust. 2 Upol), poprzez błędne wyliczenie wysokości podatku od nieruchomości; 12) art. 6 ust. 7 Upol, art. 6 ust. 3 Upk oraz art. 47 § 2 w zw. z art. 47 § 1 Op, poprzez wadliwe ustalenie terminu płatności IV raty podatku w dniu 15 listopada 2018 r.; 13) art. 210 §1 pkt 3 Op, poprzez wadliwe oznaczenie strony postępowania podatkowego. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zasadnicza kwestia sporna dotyczy ustalenia prawidłowej podstawy wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. Z akt sprawy wynika, że stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty zostały objęte modernizacją dotyczącą gmin W., D. i B.. Na mocy ogłoszenia Starosty Powiatu W. z [...] października 2015 r. nr [...] dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, powstałego w wyniku prac geodezyjnych, stały się z dniem 5 października 2015 r. danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegały ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Skarżący zgłosili zarzuty w stosunku do danych dotyczących ich nieruchomości, co spowodowało, że do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie tych zarzutów, wspomniane dane, ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, nie były wiążące. W sprawie nie jest kwestionowane, że postępowanie w sprawie zarzutów zostało ostatecznie rozstrzygnięte w sposób określony w zmianie nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., którą Urząd Gminy D.otrzymał [...] lipca 2018 r. Organ podatkowy uznał, że do czasu, gdy wspomniana zmiana stała się ostateczna, dla ustalenia podstawy opodatkowania wiążące były dane wynikające z wypisów z rejestru gruntów i budynków wg stanu na dzień 10 października 2015 r., czyli sprzed modernizacji. W efekcie zobowiązanie za 2016 r. zostało ustalone w oparciu o te dane. Podatnicy twierdzą natomiast, że podstawa opodatkowania winna być ustalona w oparciu o dane wynikające ze zmiany nr [...] z [...] marca 2018 r., gdyż odzwierciedlała ona prawidłowy stan faktyczny na spornych gruntach. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należało przyznać podatnikom. Na podstawie art. 21 ust. 1 Upgk, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 24a. ust. 1 Upgk, starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Stosownie do art. 24a ust. 4 Upgk, projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w siedzibie starostwa powiatowego. Na podstawie art. 24a ust. 6 Upgk, każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych. Zgodnie z art. 24a ust. 7 Upgk, upoważniony pracownik starostwa powiatowego, posiadający uprawnienia, o których mowa w art. 43 pkt 2, przy udziale przedstawiciela wykonawcy prac geodezyjnych związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków, w terminie 15 dni roboczych od upływu terminu wyłożenia do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego, rozstrzyga o przyjęciu lub odrzuceniu uwag zgłoszonych do tego projektu, po czym informuje zgłaszającego uwagi o sposobie rozpatrzenia uwag oraz sporządza wzmiankę o treści zgłoszonych uwag i sposobie ich rozpatrzenia w protokole. Na podstawie art. 24a ust. 8 Upgk, po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7, dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej starostwa. Zgodnie natomiast z art. 24a ust. 9 Upgk, każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych. Na podstawie art. 24a ust. 10 Upgk, o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Stosownie do art. 24a ust. 11 Upgk, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 10, w stosunku do gruntów, budynków lub lokali, których dotyczą zarzuty, dane ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym nie są wiążące. Z treści powołanego art. 21 ust. 1 Upgk wynika zatem, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Dane te, zdaniem Sądu, mają charakter obowiązujący do czasu, aż zostaną w nich dokonane zmiany w sposób przewidziany przepisami prawa. Stąd też organy podatkowe, korzystając z danych z ewidencji gruntów, jeśli wobec danych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym zostały zgłoszone zarzuty i postępowanie w tym przedmiocie jest w toku, do wymiaru podatku winny przyjąć dotychczasowe dane z ewidencji gruntów, a więc dane sprzed modernizacji. Zdaniem Sądu, wbrew temu co twierdzą skarżący, złożenie zarzutów w ramach postępowania modernizacyjnego do operatu opisowo-kartograficznego nie powoduje, że dotychczasowe dane z ewidencji gruntów nie obowiązują i nie są wiążące. Istotą rozwiązania przyjętego w art. 21 ust. 1 Upgk jest bowiem ustanowienie stałego punktu odniesienia w postaci danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w okresie, którego dotyczy podatek, tak aby umożliwić wymiar tego podatku w danym roku, niezależnie od sporów (często wieloletnich) toczonych w różnych trybach (cywilnym, administracyjnym) w zakresie spraw dotyczących danych podlegających finalnie uwidocznieniu w ewidencji gruntów i budynków. Punktem odniesienia dla wymiaru podatku powinny być zatem dane z ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w momencie wydania decyzji ustalającej wymiar podatku za dany rok. Idąc tym tokiem rozumowania należy zaznaczyć, że decyzja za 2016 r. została wydana przez Wójta [...] września 2018 r. Wówczas obowiązywała już zmiana nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Organowi pierwszej instancji znana była ta okoliczność, gdyż stosowną informację w tym zakresie Urząd Gminy D. otrzymał [...] lipca 2018 r. Zdaniem Sądu, Wójt nie miał już więc podstaw faktycznych i prawnych, aby zobowiązanie za 2016 r., ustalać na podstawie danych ewidencyjnych wg stanu na dzień 10 października 2015 r. Gdy wydawał decyzję, obowiązywały i były już ujawnione zmiany wynikające z postępowania w sprawie zarzutów odnośnie danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym. Pomijając te dane, a więc ustalając podstawę opodatkowania w oparciu o dane sprzeczne z obowiązującym stanem faktycznym, Wójt naruszył cały szereg zasad postępowania podatkowego, w tym zasady wyrażone w art. 120, art. 121 § 1 Op. Przede wszystkim Wójt naruszył jednak zasadę prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 tej ustawy oraz jej rozwinięcie unormowane w art. 187 § 1 i art. 191 Op. Zgodzić należy się również z zarzutem naruszenia art. 194 § 1 Op, poprzez pominięcie dokumentu urzędowego, istniejącego w dacie wydawania decyzji, w oparciu o który organ winien ustalić podstawę opodatkowania. W konsekwencji doszło również do naruszenia art. 21 § 1 Upgk, poprzez pominięcie wiążących danych z ewidencji gruntów i budynków, obowiązujących w momencie wydania decyzji ustalającej wymiar podatku. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi nie można zgodzić się z podatnikami w kwestii naruszenia, a tym bardziej rażącego naruszenia, art. 6a w zw. z art. 6c ust. 1 Upr. Przepis art. 6a ust. 6a Upr miałby bowiem zastosowanie, gdyby organ prowadził i nie umorzył postępowania w podatku rolnym, którego wysokość wynosiłaby 0 zł. Organ prowadził jednak postępowanie w sprawie łącznego zobowiązania za 2018 r., które, jako całość, przekroczyło wysokość kosztów określonych w art. 6a ust. 6a Upr. Wskazany przepis nie stoi natomiast na przeszkodzie temu, aby w decyzji kończącej takie postępowanie wskazać zerową wysokość tylko jednego podatku, np. podatku rolnego. Z kolei odpowiednie stosowanie powołanego przepisu do postępowań w sprawie łącznego zobowiązania, na podstawie art. 6c ust. 1 Upr, oznacza, że umorzenia wymagałoby postępowanie, gdyby łączne zobowiązanie pieniężne miało wynieść 0 zł, a nie postępowanie, w którym okazałoby się, że 0 zł wynosi tylko jeden z trzech składników tego łącznego zobowiązania. Niezasadny okazał się również zarzut powiązany z naruszeniem art. 121 § 1 Op, przejawiającym się wezwaniem podatników do składania informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego. Obowiązek składania takich informacji wynika bowiem z przepisów prawa, a konkretnie z art. 6 ust. 6 Upol, art. 6a ust. 5 Upr i art. 6 ust. 2 Upl. Nie ma ponadto przeszkód aby podatnik był do tego wzywany w toku postępowania podatkowego. Dodać należy, że brak wspomnianych informacji w aktach sprawy wytknęło Wójtowi SKO w poprzedniej swojej decyzji kasatoryjnej, której podatnicy nie zaskarżyli. Przechodząc do kwestii zawieszenia postępowania Sąd zauważa, że Wójt w zasadzie nie musiał wydawać postanowienia w tym przedmiocie, gdyż mógł orzekać na podstawie stanu ewidencyjnego, obowiązującego w 2016 r. Rodziło to oczywiście możliwość późniejszego wystąpienia przesłanki do wznowienia postępowania, lecz samo zawieszenie nie było w tej sprawie obligatoryjne. Sąd nie traktuje zatem podjęcia postępowania jako naruszenia przepisów wskazanych przez stronę, a co najwyżej jako naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania. Wójt uznał bowiem, że sprawa wymaga rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego – zakończenia postępowania modernizacyjnego i w związku z tym zawiesił postępowanie. Następnie, mimo że sprawa zarzutów do operatu opisowo-kartograficznego była w toku postępowanie zostało podjęte. W takiej sytuacji Wójt winien dokładnie wytłumaczyć powody swojego działania. W szczególności winien wskazać dlaczego postępowanie zawiesił oraz dlaczego, mimo nierozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, uznał, że postępowanie winno zostać podjęte. Z treści postanowienia o podjęciu postępowania wynika natomiast, że podatnicy zostali pozbawieni jakiegokolwiek wyjaśnienia tej kwestii, co należy ocenić bardzo krytycznie z punktu widzenia zasad wyrażonych w art.121 § 1 i art. 124 Op. SKO naruszyło natomiast art. 200 § 1 Op, gdyż przez wydaniem decyzji nie umożliwiło podatnikom wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazany przepis odnosi się do obowiązku nałożonego na "organ podatkowy", zaś organami podatkowymi, w rozumieniu przepisów Op, są również samorządowe kolegia odwoławcze. W ocenie Sądu, nie doszło z kolei do naruszenia art. 192 Op, gdyż wypis z rejestru gruntów z [...] listopada 2018 r. zawierał te same dane co znany stronom postępowania, znajdujący się w aktach, wydruk komputerowy zatytułowany "Wypis z rejestru gruntów" z [...] lipca 2018 r. Zdaniem Sądu, włączenie do akt wypisu z rejestru z [...] listopada 2018 r. przez SKO należało uznać za działanie racjonalne, gdyż wspomniany wydruk zawierał szereg braków formalnych, które mogły skutkować pominięciem go w toku postępowania i konieczność wydania kolejnej decyzji kasatoryjnej, w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Nie mniej jednak oczywistym jest, że SKO winno wydać stosowne postanowienie w przedmiocie włączenia wypisu z rejestru gruntów z [...] listopada 2018 r. jako dowodu w sprawie, gdyż podatnicy nie mogą być zaskakiwanie w zakresie materiału dowodowego stanowiącego następnie podstawę rozstrzygnięcia. Rację mają skarżący w kwestii błędu obliczeniowego z tabeli na trzeciej stronie decyzji Wójta w odniesieniu do wyliczonego podatku od budynku mieszkalnego o pow. 33 m2. W tym jednak wypadku trudno czynić zarzut SKO, że nie wyeliminowało tego błędu, skoro doprowadził on do zaniżenia zobowiązania podatkowego, a zatem, obiektywnie rzecz biorąc, ów błąd był na korzyść skarżących. Podobnie należy odnieść się do zarzutu związanego z terminem płatności IV raty zobowiązania. Przyjmując bowiem, że została ona określona wadliwie, to przecież podatnicy uzyskali przez to korzystniejszy (dłuższy) termin zapłaty podatku. Nie sposób natomiast polemizować z błędem w oznaczeniu strony postępowania Z. S.jako Z. KS, stanowiącym naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 Op. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej Ppsa), orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 Ppsa. Na wspomniane koszty składał się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.