III SA/Wa 715/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant referent stażysta Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2012 r. oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej: "NUS") decyzją z [...] listopada 2017r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności R.O. (zwany dalej: "Skarżącym") - członka zarządu C. Sp. z o.o. (zwana dalej: "Spółką") ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") za styczeń, marzec 2012r. - łącznie 72.196 zł z odsetkami za zwłokę - łącznie 38.540 zł i kosztami egzekucyjnymi - 824,56 zł. NUS w uzasadnieniu ww. decyzji wskazał, że spełniono przesłanki pozytywne do przeniesienia odpowiedzialności na ww. członka zarządu z art. 116 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., zwana dalej: "O.p.") i nie zaszły przesłanki negatywne, uwalniające Skarżącego od ww. odpowiedzialności, gdyż Skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez winy Skarżącego. Skarżący nie wskazał też majątku Spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych. 2. Skarżący w odwołaniu z 24 listopada 2017r., wnosząc o uchylenie ww. decyzji NUS i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił NUS: a) nie przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność wykazania przestanek egzoneracyjnych i wyciągnięcie błędnych wniosków z materiałów zgromadzonych w sprawie (dokumenty i analiza sytuacji ekonomicznej Spółki), b) przeprowadzenie analizy sytuacji finansowej Spółki za lata 2009-2010 bez opinii biegłego z zakresu księgowości, c) błędne ustalenia dotyczące: - braku winy Skarżącego w niezłożeniu wniosku o upadłość, gdyż w okresie kiedy Spółka była niewypłacalna lub zmierzała do niewypłacalności, Skarżący nie był jeszcze członkiem jej zarządu; - niezłożenia przez Skarżącego we właściwym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki; - nieistnienia zobowiązania Spółki w VAT za styczeń, marzec 2012r., z uwagi na korektę deklaracji VAT-7 za sierpień 2017r.; - posiadanego przez Spółkę mienia - samochodu osobowego podlegającego egzekucji. 3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIAS"), decyzją z [...] grudnia 2017r., utrzymał w mocy ww. decyzję NUS. Zdaniem DIAS wypełniono warunek z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 O.p. w zakresie dopuszczalności wszczęcia postępowania wobec Skarżącego, gdyż ww. postępowanie wszczęto po wszczęciu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki. DIAS podzielił pogląd NUS o spełnieniu pozytywnej przesłanki z art. 116 § 2 O.p. - pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarząd Spółki w terminie płatności ww. zobowiązań. Z akt wynika, że Skarżący w terminie płatności VAT za styczeń, marzec 2012r. (27 lutego 2012r., 25 kwietnia 2012r.) pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki. Potwierdza to: odpis pełny z Rejestru Przedsiębiorców KRS nr [...] - stan na [...] kwietnia 2016r., w świetle którego Skarżącego wpisano jako prezesa zarządu Spółki [...] maja 2011r. (wpis nr [...]) i wykreślono [...] września 2012r. (wpis nr [...]); uchwała nr [...] Protokołu z posiedzenia Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z [...] maja 2011r., powołująca Skarżącego na stanowisko prezesa zarządu Spółki; uchwała nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z [...] sierpnia 2012r. odwołująca z funkcji prezesa zarządu Skarżącego. Powyższe potwierdza, że od 11 maja 2011r. do 21 sierpnia 2012r. - w okresie powstania ww. zaległości zarząd Spółki był jednoosobowy - Skarżący figurował jako prezes zarządu. W ocenie DIAS wypełniono też drugą przesłankę z art. 116 § 1 O.p., gdyż wykazano bezskuteczność egzekucji wobec Spółki. Materiał dowodowy potwierdza, że w wyniku czynności podjętych przez organ egzekucyjny stwierdzono brak majątku ruchomego, nieruchomego, środków na rachunkach bankowych i innych wierzytelności pieniężnych i praw majątkowych umożliwiających podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych prowadzących do wyegzekwowania zaległości podatkowych. NUS, z uwagi na to, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przewyższających wydatki egzekucyjne, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki, a dotyczące VAT za styczeń 2012r. -postanowieniem z [...] sierpnia 2015r., zaś za marzec 2012r. - postanowieniem z [...] grudnia 2015r. DIAS, odnosząc się do przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) i pkt 2 O.p.: zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenia ww. wniosku (postępowania układowego) bez winy osoby trzeciej lub wskazania, że spółka posiada mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części - stwierdził, że u Spółki już w marcu 2010r. wystąpiła przesłanka do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z art. 11 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003r. Nr 60, poz. 535 ze zm., zwana dalej: "u.p.u.n.") w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r., gdyż zaprzestała ona trwale płacenia należnych zobowiązań publicznoprawnych (wobec ZUS i NUS). Podmiot gospodarczy ma obowiązek takiego gospodarowania i zaciągania zobowiązań, by był w stanie w terminie spłacać w całości ciążące na nim obowiązki wobec wierzycieli. Niewypełnienie tego obowiązku stanowi dowód nieprawidłowości w prowadzeniu działalności gospodarczej, a trwałe zaprzestanie płacenia zobowiązań jest podstawą i powszechną przesłanką ogłoszenia upadłości. Spółka, mimo to nie złożyła wniosku o upadłość, co potwierdza pismo Sądu Rejonowego dla [...] W. w W., [...] z 10 maja 2017r. sygn. akt [...]. Skarżący pismem z 25 maja 2017r. wniósł o umorzenie postępowania określającego odpowiedzialność osoby trzeciej, gdyż postępowanie egzekucyjne jest w toku, a Spółka w kwietniu 2017r. otrzymała wezwanie do wskazania majątku. Poinformował też, że Spółka ma wierzytelności od: A. Sp. z o.o. we W. i S. S.A. w W., które od kilku lat są dochodzone przed Sądem Okręgowym w W., a sprawę prowadzi pełnomocnik Spółki. NUS, odnosząc się do tego pisma ustalił, że ww. postępowanie egzekucyjne nie obejmowało zaległości podatkowych Spółki w VAT za styczeń, marzec 2012r., lecz zaległości Spółki, których wierzycielem jest Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. NUS postanowieniem z [...] czerwca 2017r. umorzył ww. postępowanie egzekucyjne, gdyż nie ustalił majątku Spółki, z którego można by prowadzić skuteczną egzekucję. Skarżący pismem z 18 lipca 2017r. wniósł o pozyskanie przez NUS od pełnomocnika Spółki informacji dotyczących postępowania w sprawie dochodzenia wierzytelności od: K.K., S. S.A. i A. sp. z o.o. NUS pismem z 7 sierpnia 2017r. wezwał Skarżącego do przedłożenia oryginałów lub kopii uwierzytelnionych dokumentów potwierdzających, że Spółka posiada wymierne wymagalne i niesporne wierzytelności od: S. S.A., K.K., A. sp. z o.o., z których możliwe byłoby prowadzenie skutecznej egzekucji, ale Skarżący nie przedłożył dokumentów i wyjaśnień w tym zakresie. DIAS, mając to na uwadze, stwierdził, że Skarżący - prezes zarządu Spółki od [...] maja 2011r. - w momencie stwierdzenia, że zaszła przesłanka do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, o czym mógł się dowiedzieć przy zachowaniu należytej staranności, winien złożyć ww. wniosek w terminie dwóch tygodni od dnia powołania go na ww. stanowisko. Z materiału dowodowego wynika, że Skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Zarzut braku winy w niezłożeniu wniosku o upadłość, gdyż Skarżący nie był jeszcze członkiem zarządu, kiedy Spółka była niewypłacalna lub zmierzała do niewypłacalności, nie ma uzasadnienia. Spółka od marca 2010r. zaczęła generować zaległości publicznoprawne, których nie uregulowała. DIAS - odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, że NUS błędnie ustalił, że Skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, gdy taki wniosek złożono we właściwym czasie, co potwierdza wpis do KRS, z którego wynika, że ww. wniosek oddalono [...] września 2014r. w sprawie [...], z uwagi na brak środków nawet na postępowanie upadłościowe - wyjaśnił, że w aktach sądowych Spółki znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] W. w W. [...] z ww. daty, ale wskazuje, że Sąd rozpoznał w nim wniosek I. sp. z o.o. w W. o ogłoszenie upadłości Spółki, na podstawie art. 13 ust. 1 u.p.u.n. (majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarczył na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarczył jedynie na zaspokojenie tych kosztów). Powyższe potwierdza, że zarzut, błędnego ustalenia przez NUS, że Skarżący nie złożył ww. wniosku o upadłość jest niezasadny oraz to, że Spółka nie dysponuję majątkiem pozwalającym na uregulowanie ww. zaległości w VAT. Zasadnie jest więc przeniesienie odpowiedzialności podatkowej za te zaległości na Skarżącego. W ocenie DIAS właściwy czas do zgłoszenie ww. wniosku należy oceniać w odniesieniu do przyczyny upadłości. Jeżeli jej przyczyną jest zaprzestanie płacenia długów, to właściwy czas należy oceniać w odniesieniu do tej przyczyny. Zaprzestanie regulowania zobowiązań jest obiektywną okolicznością, która obliguje zarząd Spółki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i wówczas wniosek o ogłoszenie upadłości należy złożyć w ciągu 2 tygodni, licząc od terminu płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2009r. - od 31 marca 2010r., czyli najpóźniej 14 kwietnia 2010r., co nie miało miejsca. DIAS, odnosząc się do zaległości w VAT za styczeń, marzec 2012r., podkreślił, że Skarżący - prezes zarządu Spółki nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki do 25 maja 2011r., ani później, kiedy sprawował jednoosobowy zarząd w Spółce. Brak jest więc przesłanki uwalniającej Skarżącego od odpowiedzialności za te zaległości Spółki. Pomimo istnienia obiektywnych przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, jej zarząd nie podjął w tym zakresie stosownych czynności. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki złożył wierzyciela Spółki, ale za późno. Skarżący nie wykazał również że niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nastąpiło bez jego winy. Nie zaszła też przesłanka z art. 116 § 1 pkt 2 O.p., gdyż Skarżący nie wykazał konkretnych składników lub praw majątkowych Spółki, które realnie pozwolą na skierowanie do mienia czynności egzekucyjnych. Z informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK wynika, że właścicielem ww. pojazdu jest E. S.A. we W. III Oddział w W., co potwierdza wydruk z 11 grudnia 2017r. NUS ustalił też, korzystając z internetowej bazy www.otomoto.pl, że średnia wartość samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2007, diesel, przebieg około 189000 km wynosi około 17.100 zł. Zakładając, że Spółka stała się właścicielem tego pojazdu, jego wartość jest niewspółmiernie niska do zaległości wynikających z zaskarżonej decyzji. DIAS zauważył też, że Spółka, prócz ww. zaległości podatkowych, posiada wymagalne zaległości wobec ZUS [...] w P., gdyż nie opłacała składek na FUS, FUZ, FPiGŚP; kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych - łącznie 19.498.52 zł. Nawet przeprowadzenie egzekucji z ww. ruchomości, nie umożliwi zaspokojenia w znacznej części ww. zaległości podatkowych Spółki w VAT. NUS zgromadził więc dostateczny materiał dowodowy, uzasadniający orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego (akta egzekucyjne, finansowe i podatkowe) i dokonał trafnej jego oceny oraz właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalił zgodnie z wymogami zawartymi w O.p. Zdaniem DIAS w sprawie nie zaszła konieczność powołania biegłego. Organy podatkowe nie mają obowiązku, przy dokonywaniu ustaleń dotyczących przesłanek ogłoszenia upadłości powoływać biegłych i mogą samodzielnie, bez konieczności zasięgania opinii biegłego, dokonać ustaleń związanych z przesłankami określonymi w art. 116 O.p. DIAS, odnosząc się do zarzutu nieistnienia zobowiązania Spółki w VAT za styczeń, marzec 2012r., z uwagi na korektę deklaracji VAT-7 za sierpień 2017r. wskazał, że Spółka nie złożyła korekty deklaracji VAT-7 za styczeń, marzec 2012r., a kwota do przeniesienia (59.435 zł) na następny okres rozliczeniowy wykazana w korekcie deklaracji VAT-7 za sierpień 2017r. nie powoduje, zgodnie z przepisami O.p., wygaśnięcia zobowiązań za styczeń, marzec 2012r. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji DIAS i NUS i umorzeniem postępowania, po rozpoznaniu skargi, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania NUS, z uwagi na naruszenie prawa materialnego i procesowego, wskazując na brak zobowiązania Spółki, a także na zgłoszenie lub brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Skarżący podniósł też, iż Spółka posiadała majątek. Skarżący podniósł, że nie przeprowadzono zawnioskowanego postępowania dowodowego, w celu wykazania okoliczności egzoneracyjnych po stronie Skarżącego i wyciągnięto błędne wnioski ze zgromadzonych materiałów. Organ - zakładając, że Spółka była niewypłacalna, albo zdążała do niewypłacalności w latach 2009-2010, kiedy Skarżący nie był jeszcze członkiem zarząd - powinien umorzyć postępowanie, bp przesłanka wykluczająca odpowiedzialność Skarżącego nastąpiła samoczynnie - chodzi o ewentualny brak winy w niezłożeniu wniosku o upadłość (nie zbadano kto złożył wniosek o upadłość w sprawie [...]). Dodatkowo J.G. 16 listopada 2017r., w związku z przegraną Spółki przeciwko A. sp. z o.o. przed sądem gospodarczym o zapłatę za usługi telekomunikacyjne, złożył korektę deklaracji, która obniżała VAT Spółki o 59.435 zł. Zobowiązanie w VAT wiązało się z usługami Spółki na rzecz A. sp. z o.o. w okresie styczeń-marzec 2012r. Nie ma już za styczeń i marzec 2012r. wysokiego VAT. NUS nie podjął czynności związanych z akceptacją bądź zanegowaniem ww. korekty, a zniwelowanie w jej wyniku zaległego VAT, będzie prowadziło do przyjęcia, że nie ma zobowiązania podatkowego w takiej wysokości, co rzutuje na zakres ewentualnej solidarnej odpowiedzialności Skarżącego. Skarżący podkreślił, że organ przeprowadził analizę ekonomiczną w Spółce, z której wywnioskował, że już w marcu 2010r. (przed rozpoczęciem pełnienia funkcji przez Skarżącego) istniały przesłanki niewypłacalności. Niezależenie od sposobu ustalenia tej okoliczności, należałoby przyjąć, że od marca 2010r. Spółka nie miała majątku w celu zaspokajania przyszłych zobowiązań, a więc osoby zarządzające, które nastały w Spółce po marcu 2010r. nie mogą być w jakimkolwiek stopniu winne temu, że Spółka nie regulowała zobowiązań z jakiegokolwiek tytułu. Wydruku KRS z [...] listopada 2017r. wskazuje, że [...] września 2014r. w sprawie [...] oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, z uwagi na brak środków. Skarżący wykazał więc przesłankę zwalniającą z odpowiedzialności. Skarżący przedstawił też majątek mogący stanowić podstawę zaspokojenia należności NUS. Jako osoba nie pełniąca funkcji członka zarządu, nie miał dostępu do akt Spółki, ale wiedział o samochodzie w leasingu, który Spółka wykupiła po zakończeniu pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu. Samochód ten stanowi więc mienie Spółki, podlegające upłynnieniu. CEPiK nie jest jedyną formą ustalenia prawa własności pojazdu mechanicznego. Ww. argumenty wskazują, że organy obu instancji decyzję o solidarnej odpowiedzialności oparłu na nieprawidłowym wnioskowaniu i jest ona znacznie przedwczesna, gdyż Spółka posiada majątek, a zobowiązanie w VAT anulowano, co skutkuje ograniczeniem odpowiedzialności Skarżącego. Skarżący, wniósł więc o uchylenie ww. decyzji DIAS i NUS i ustalenie aktualnej wysokości zobowiązań podatkowych Spółki oraz ściągnięcie należności z samochodu osobowego Spółki. 5. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zestawieniu z informacjami wynikającymi z akt sprawy, potwierdzają, że w sprawie zachodziły przesłanki do wydania wobec Skarżącego decyzji, na mocy której orzeczono Jego solidarną ze Spółką odpowiedzialność zaległości podatkowe Spółki w VAT za styczeń, marzec 2012r. Organy podatkowe wskazały zarówno okoliczności faktyczne przemawiające za takim stanowiskiem, jak również przepisy prawa stwarzające możliwości przeniesienia ww. odpowiedzialności na Skarżącego, a także odnoszące się do powstania zobowiązań i zaległości podatkowych Spółki, terminów ich płatności, jak również przepisy dotyczące sprawowania funkcji członka zarządu spółki kapitałowej, bezskuteczności egzekucji wobec Spółki, a także dotyczące przesłanek egzoneracyjnych, które umożliwiłyby Skarżącemu uwolnienie od ww. odpowiedzialności. Zarówno DIAS, jak i NUS w wydanych w sprawie decyzjach dokonały subsumcji tych przepisów do stanu faktycznego sprawy, jak również wzięły pod rozwagę poglądy, które wyrażono na ich bazie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podstawę ww. decyzji stanowił przede wszystkim art. 116 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w styczniu i marcu 2012r. Zgodnie z tym przepisem za zaległości podatkowe sp. z o.o., sp. z o.o. w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Stosownie do art. 116 § 2 O.p. w ww. brzmieniu odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z art. 116 § 4 O.p. w ww. brzmieniu wynika, że przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji. Przepis art. 116 O.p. ustala więc nie tylko warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za jej zaległości podatkowe, ale także wskazuje jak rozłożony jest ciężar dowodzenia poszczególnych przesłanek odpowiedzialności. Stosownie do utrwalonej linii orzeczniczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2003r. sygn. akt SA/Bd 85/03; 26 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1667/09 i sygn. akt II FSK 1666/09 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Bydgoszczy z 15 lipca 2010r. sygn. akt I SA Bd 481/10; w Krakowie z 9 kwietnia 2010r. sygn. akt I SA/Kr 1784/09, dostępne m.in. na www.nsa.gov.pl) organy podatkowe rozpatrując sprawę odpowiedzialności osoby trzeciej, na podstawie art. 116 § 1 O.p. obowiązane są wykazać, że zaległość podatkowa powstała w okresie sprawowania funkcji członka zarządu spółki kapitałowej, który ma odpowiadać za ww. zaległość podatkową oraz, że egzekucja administracyjna przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. Wszelkie okoliczności uwalniające członka zarządu od ww. odpowiedzialności obowiązany jest wykazać natomiast on sam. Tym samym ciężar dowodu w zakresie przesłanek egzenoracyjnych – uwalniających od odpowiedzialności z art. 116 § 1 O.p. spoczywa na osobach trzecich, wobec których organy podatkowe prowadzą postępowanie z zakresu odpowiedzialności. Na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego organy podatkowe, w tym przede wszystkim DIAS, wydając zaskarżoną decyzję, dowiodły, że Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności ww. zobowiązań podatkowych Spółki w VAT za styczeń i marzec 2012r. Skarżący w terminie płatności VAT za styczeń 2012r. (27 lutego 2012r.) i za marzec 2012r. (25 kwietnia 2012r.) pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki. Potwierdzają to: - odpis pełny z Rejestru Przedsiębiorców KRS nr [...] - stan na dzień [...] kwietnia 2016r., w świetle którego Skarżącego wpisano jako prezesa zarządu Spółki [...] maja 2011r. (wpis nr 5), zaś wykreślony został [...] września 2012r. (wpis nr 7); - uchwała nr [...] Protokołu z posiedzenia Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z [...] maja 2011r., na mocy której powołano Skarżącego na stanowisko prezesa zarządu Spółki; - uchwała nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z [...] sierpnia 2012r., na mocy której odwołano Skarżącego z funkcji prezesa zarządu Spółki. Sąd, mając powyższe na uwadze stwierdza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tak jak przyjęły organy obu instancji w wydanych w sprawie decyzjach, bezspornie potwierdza, że od 11 maja 2011r. do 21 sierpnia 2012r. – czyli w okresie powstania zaległości podatkowych w Spółce z tytułu VAT za styczeń i marzec 2012r. - zarząd Spółki był jednoosobowy i funkcję prezesa sprawował w nim Skarżący. Organy podatkowe wykazały ponadto, powołując się na stosowne dowody, że bezskuteczna była egzekucja administracyjna wobec majątku Spółki, czego Skarżący nie kwestionuje w skardze. Organ egzekucyjny - NUS - umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki w zakresie zaległości podatkowych w VAT postanowieniami z: [...] sierpnia 2015r. - za styczeń 2012r.; [...] grudnia 2015r. - za marzec 2012r., gdyż w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. Postanowienia te nie były kwestionowane przez Spółkę, a wynika z nich, że organ egzekucyjny nie stwierdził w toku postępowania egzekucyjnego ani majątku ruchomego, ani majątku nieruchomego, środków na rachunkach bankowych i innych wierzytelności pieniężnych i praw majątkowych umożliwiających podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych prowadzących do wyegzekwowania ww. zaległości podatkowych, bądź do uzyska kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. Tym samym w postępowaniu podatkowym, poprzedzającym wydanie ww. decyzji NUS i DIAS, wykazano pozytywne przesłanki wynikające z art. 116 O.p., warunkujące orzeczenie solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, jako osoby trzeciej. Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji wydając w sprawie decyzje, a w szczególności DIAS wydając zaskarżoną decyzję, wykazały, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 116 § 1 O.p., pozwalająca na skuteczne uwolnienie się Skarżącego od odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe Spółki z tytułu VAT za styczeń i marzec 2012r. Sąd stwierdza ponadto, że prawidłowe było odwołanie się przez DIAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ciężar dowodu w zakresie przesłanek egzenoracyjnych – uwalniających od odpowiedzialności z art. 116 § 1 O.p. spoczywa na osobach trzecich, wobec których organy podatkowe prowadzą postępowanie z zakresu odpowiedzialności. Takie stanowisko było wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie Sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2003r. sygn. akt SA/Bd 85/03; 26 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1667/09 i sygn. akt II FSK 1666/09 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Bydgoszczy z 15 lipca 2010r. sygn. akt I SA Bd 481/10; w Krakowie z 9 kwietnia 2010r. sygn. akt I SA/Kr 1784/09, dostępne m.in. na www.nsa.gov.pl). Trafne, w świetle akt sprawy, było ponadto stanowisko organów podatkowych, że Skarżący - prezes zarządu Spółki - nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki do [...] maja 2011r., czyli w terminie 14 dni od objęcia funkcji prezesa zarządu Spółki, ani później, kiedy sprawował jednoosobowy zarząd w Spółce, choć znane mu było, że Spółka trwale nie regulowała zaległości podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009r. i za 2010r., jak również fakt nieregulowania innych zaległości, które powstawały, gdy Skarżący sprawował jednoosobowy zarząd Spółki: składek na FUS za wrzesień 2011r. (należność główna 271,90 zł), składek FUZ od czerwca 2011r. do marca 2017r. (łącznie należności główne 18.935,92 zł). W tym kontekście, wbrew zarzutom skargi, na uwzględnienie nie zasługiwał więc argument o braku winy Skarżącego w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Ze zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy materiału dowodowego wynika, że Skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie złożył w ogóle wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, choć funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił samodzielnie od [...] maja 2011r. Tym samym w momencie objęcia tejże funkcji, a najpóźniej w terminie dwóch tygodni od dnia powołania Go na stanowisko prezesa zarządu Spółki, powinien zbadać sytuację finansową Spółki, po to by stwierdzić czy nie zaszła przesłanka uzasadniająca złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Tylko takie działanie wskazywałoby na zachowanie należytej staranności. Skarżący takich działań nie podjął i sam nie regulował zarówno ww. należności w zakresie VAT za styczeń i marzec 2012r., jak również innych – wcześniejszych zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2009-2011, jak również należności wobec ZUS. Warto też wskazać, że organy podatkowe mają obowiązek wziąć pod rozwagę zaległości podatkowe Spółki, jakie istniały, gdy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki, nawet wówczas, gdy Skarżący przestał być już prezesem zarządu Spółki, która ma obowiązek prawidłowego deklarowania kwot VAT. Spółka ma też obowiązek płacić zadeklarowane podatki. Sąd stwierdza ponadto, że na uwzględnienie, w świetle akt sprawy, nie zasługuje też zarzut Skarżącego, że Spółka nie była niewypłacalna lub nie zmierzała do niewypłacalności, gdy Skarżący pełnił w niej funkcję członka zarządu. Z dowodów znajdujących się w aktach wynika, że Spółka począwszy od marcu 2010r. zaczęła generować zaległości publicznoprawne, których do chwili obecnej nie uregulowała. Majątek Spółki charakteryzował się wysoką zmiennością, zarówno po stronie pasywów, jak i aktywów, a sporządzony na koniec 2010r. bilans porządkował go według źródeł finansowania. Nie ułatwiało to ocen bieżącej kondycji finansowej Spółki pod kątem wystąpienia przesłanki z art. 11 ust. 2 u.p.u.n. Tym niemniej trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań, co w sprawie miało miejsce, jest obiektywną okolicznością, która obligowała zarząd Spółki – w rozpoznawanej sprawie był on jednoosobowy – Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu - do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w ciągu 2 tygodni licząc od terminu zobowiązań, które nie zostały uregulowane. Takim zobowiązaniem nieuregulowanym był po pierwsze podatek dochodowy od osób prawnych za 2009r., który należało zapłacić do 31 marca 2010r. Spółka nie płaciła też podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r. i 2011r. (łącznie podatek dochodowy od osób prawnych za 2009r., 2010r., 2011r. wynosił 4.824 zł). Spółka oprócz ww. zaległości podatkowych, posiada wymagalne zaległości wobec ZUS I Oddział w P., gdyż nie opłacała składek na FUS za wrzesień 2011r. (należność główna 271,90 zł), FUZ od czerwca 2011r. do marca 2017r. (łącznie należności główne 18.935,92 zł), FPiGŚP od września 2011r. (należność główna 1 zł) oraz odsetek od tych zaległości. Spółka nie zapłaciła też kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych związanych z ww. zaległościami ZUS - łącznie należności główne 19.498,52 zł. Tym samym przedstawiciel Spółki najpóźniej do 14 kwietnia 2010r. powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, co nie miało miejsca. Spółka posiadała ponadto zaległości w VAT od stycznia do kwietnia 2012r. w łącznej wysokości 82.597 zł. Skarżący po objęciu urzędu prezesa zarządu Spółki powinien mieć świadomość, że Spółka trwale nie reguluje należności publicznoprawnych wobec NUS i ZUS, a więc powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, najpóźniej do 25 maja 2011r., co również nie miało miejsca ani w ww. dacie, ani w okresie późniejszym, kiedy Skarżący sprawował jednoosobowy zarząd w Spółce i znał doskonale jej sytuację finansową, gdyż był jej jedynym członkiem zarządu. Sąd, odnosząc się do zarzutu skargi, że organy podatkowe dokonały analizy sytuacji finansowej Spółki bez zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu księgowości, zauważa, że zbadanie sytuacji finansowej Spółki na okoliczność ustalenia, czy i kiedy zaszły przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki nie należy do kategorii wiadomości specjalnych i w związku z tym, nie jest konieczne powołanie w tym celu biegłego, w trybie art. 197 § 1 O.p. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 grudnia 2008r. sygn. akt I FSK 1406/07; 10 czerwca 2010r. sygn. akt I GSK 1082/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 12 lipca 2017r. sygn. akt I SA/Gd 576/17 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Sąd poglądy te podziela i wskazuje, że kompetencje organu podatkowego obejmują również dokonanie analizy i oceny danych zawartych w rocznych sprawozdaniach finansowych Spółki, także w kontekście zbadania przesłanek dotyczących ogłoszenia upadłości Spółki. Wprawdzie nie jest wykluczone wykorzystanie ww. środka dowodowego w postaci opinii biegłego do analizy sytuacji finansowej Spółki, tym niemniej stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie był na tyle zawiły i nie wymagał wiadomości specjalnych, żeby uznać, że organ podatkowy obowiązany był do zastosowania ww. środka dowodowego. Organy podatkowe nie mają ponadto obowiązku, przy dokonywaniu ustaleń dotyczących przesłanek ogłoszenia upadłości oraz daty powstania niewypłacalności, powoływać biegłych, gdyż mogą samodzielnie, bez konieczności zasięgania opinii biegłego z zakresu rachunkowości, dokonać ustaleń związanych z przesłankami określonymi w art. 116 O.p., jeżeli materiał dowodowy sprawy jest wystarczający do stwierdzenia danego stanu faktycznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 10 stycznia 2012r. sygn. akt II FSK 1235/10, 10 lutego 2009r. sygn. akt II FSK 1072/07). Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed organem pierwszej instancji był wystarczający do dokonywania przez organy podatkowe, bez udziału biegłego, ocen w sprawie przesłanek ogłoszenia upadłości Spółki oraz daty powstania jej niewypłacalności. DIAS ponadto, mając na względzie zarzuty Skarżącego zawarte w odwołaniu, odniósł się do wszelkich podnoszonych okoliczności i wyjaśnił, że w wyniku zapytania skierowanego do Sądu Rejonowego dla [...] W. [...], uzyskano odpowiedź, która potwierdza, że Skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Okoliczność natomiast, że odpis z KRS z [...] września 2014r. potwierdza, że Sąd w sprawie [...] oddalił wniosek przeciwko Spółce o ogłoszenie upadłości, z uwagi na art. 13 ust. 1 u.p.u.n. (majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarczył na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarczył jedynie na zaspokojenie tych kosztów), nie oznacza, że Skarżący uwolnił się od odpowiedzialności z art. 116 § 1 O.p. Akta sprawy potwierdzają bowiem, że z wnioskiem o upadłość Spółki nie wystąpił Skarżący, lecz wierzyciel Spółki (I. Sp. z o.o. w W.), a to nie stanowiło wypełnienia przez Skarżącego jednej z okoliczności egzeneracyjnych – uwalniającego go od odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe Spółki w VAT za styczeń i marzec 2012r. Sąd, odnosząc się do zarzutu nieistnienia zobowiązania Spółki w VAT za styczeń i marzec 2012r., w związku ze złożeniem przez Spółkę korekty deklaracji VAT-7 za sierpień 2017r., zauważa, że zgodnie z treścią art. 89a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177. poz. 1054. ze zm., zwany dalej: "u.p.t.u."), w brzmieniu obowiązującym w 2012r., podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz VAT należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta może dotyczyć również podstawy opodatkowania i kwoty podatku, która przypada na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona. Zgodnie ponadto z art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w 2012r. - przepis art. 89a ust. 1 stosuje się w przypadku, gdy od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona. Tym samym, jeżeli podatnik stwierdzi zajście podstawy do skorygowania VAT należnego za określony czas - sam składa korektę deklaracji za stosowny czas. Natomiast organ podatkowy nie jest zobowiązany w takim przypadku do wezwania podatnika do złożenia korekty deklaracji. Z okoliczności wynikających z akt sprawy, a podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS wynika, że Spółka nie złożyła korekt deklaracji VAT-7 za styczeń i marzec 2012r. ani do Urzędu Skarbowego W. ani do Urzędu Skarbowego W. Spółka zdecydowała się natomiast na dokonanie korekty deklaracji podatkowe za sierpień 2017r. Na tej podstawie nie można uznać, że nie istniało zobowiązanie Spółki w ww. okresach rozliczeniowych – za styczeń i marzec 2012r., na co prawidłowo zwrócił uwagę DIAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 59 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2012r. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek: zapłaty (pkt 1), pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta (pkt 2), potrącenia (pkt 3), zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku (pkt 4), zaniechania poboru (pkt 5), przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych (pkt 6), przejęcia własności rzeczy lub praw majątkowych (pkt 7), przejęcia własności ruchomych lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym, umorzenia zaległości (pkt 8), przedawnienia (pkt 9), zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14 m (pkt 10). Od 1 stycznia 2016r. ustawodawca wprowadził do ww. przepisu pkt 11 – który wskazuje, że zobowiązanie podatkowe wygasa również wskutek nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem na dzień otwarcia spadku. Z akt sprawy nie wynika, że zaszła jakakolwiek z ww. przesłanek wymienionych w wart. 59 O.p. w odniesieniu do zaległości podatkowych Spółki w VAT za styczeń i marzec 2012r. Złożenie przez Spółkę korekty deklaracji VAT-7 za sierpień 2017r. nie powodowało wygaśnięcia zobowiązań podatkowych w VAT za styczeń i marzec 2012r. W korekcie deklaracji VAT-7 za sierpień 2017r. (wpływ do urzędu 17 listopada 2017r.) Spółka wykazała: - dostawę towarów - podstawa opodatkowania - 258.414 zł, VAT należny -59.435 zł, - VAT podlegający wpłacie do urzędu skarbowego – 0 zł; nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym - 59.435 zł, - VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy - 59.435 zł. Spółka w uzasadnieniu do ww. korekty, jako przyczynę jej złożenia wskazała m.in. wyrok Sądu Okręgowego w W. [...] z [...] czerwca 2017r. sygn. akt [...]. Załączyła też kserokopie faktur i korekt faktur. Nie oznacza to jednak, że złożenie korekty deklaracji VAT-7 za sierpień 2017r. samo w sobie powodowało wygaśnięcia zobowiązań podatkowych Spółki w VAT za styczeń i marzec 2012r. Takiej sytuacji nie przewidział bowiem ustawodawca w ww. przepisie art. 59 § 1 O.p. ani w innym przepisie O.p. Sąd zauważa ponadto, że Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania, zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, nie wskazał składników majątkowych należących do Spółki, z których możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji, choć chcąc uwolnić się od odpowiedzialności solidarnej ze Spółką, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. powinien to uczynić, także z uwagi na zasadę współdziałania z organami podatkowymi, która wynika z wykładni przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Organ dostępnymi mu środkami, działając na podstawie ww. przepisów oraz informacji uzyskanych z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w piśmie z 15 maja 2012r., ustalił, że Spółka nie figuruje w CEPiK. Okoliczność tą potwierdzają wydruki z CEPiK z [...] listopada 2015r., [...] i [...] października 2017r. Dodatkowo wydruk z bazy CEPiK z [...] grudnia 2017r. wskazuje, że właścicielem wskazywanego przez Skarżącego pojazdu nie jest Spółka, lecz E. S.A. we W. Skarżący dopiero w złożonej skardze zarzucił organom podatkowym błędne ustalenie dotyczące posiadania przez Spółkę mienia - samochodu osobowego podlegającego egzekucji, czego potwierdzeniem miała być: karta ww. pojazdu, faktura z [...] listopada 2010r. nr [...], wystawiona przez E. S.A. na dostawę towaru do umowy leasingu nr [...], oświadczenie ww. Funduszu z [...] listopada 2013r., że wszystkie należności wynikające z ww. umowy leasingu i opłata za przeniesienie prawa własności uiszczono. Dokumenty te były znane Skarżącemu i istniały, gdy NUS i DIAS wydawał ww. decyzję, ale nie zostały we właściwym czasie przedstawione organom podatkowym. Okoliczność posiadania przez Spółkę ww. auta powinna zostać wykazana przez Skarżącego w toku prowadzonego postępowania podatkowego, a skoro nie miało to miejsca, może ewentualnie stanowić przesłankę uzasadniającą wniosek o wznowienie postępowania przed organami podatkowymi. Stwierdzić ponadto należy, że z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. wynika, że wskazywane przez Skarżącego mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie ww. zaległości podatkowych VAT za styczeń i marzec 2012r. powinno mieć znaczną wartość, tak aby możliwe było zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Tymczasem z internetowej bazy danych (www. otomoto.pl), którą dysponowały organy podatkowe wynikało, że średnia wartość samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2007, diesel, przebieg około 189 000 km, wynosi około 17.100 zł. Zakładając nawet, że Spółka stała się właścicielem ww. pojazdu, to jego wartość była niewspółmiernie niska w stosunku do zaległości podatkowych w VAT za styczeń i marzec 2012r., wynikających z ww. decyzji NUS, na mocy której orzeczono solidarną ze Spółką odpowiedzialność Skarżącego za ww. zaległości Spółki. Spółka oprócz ww. zaległości w VAT za styczeń i luty 2012r. posiadała także inne zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r., 2010r., 2011r. oraz wymagalne zaległości wobec ZUS [...] w P. z tytułu nieopłacania składek na FUS, FUZ, FPiGSP, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych (łącznie 19.498,52 zł). Wobec powyższego przeprowadzenie nawet ewentualnej egzekucji z ww. majątku Spółki – ruchomości w postaci ww. auta - nie umożliwiłoby zaspokojenia zaległości podatkowych Spółki wynikających z zaskarżonej decyzji w znacznej części. 3. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut Skarżącego o braku możliwości wydanie przez DIAS zaskarżonej decyzji w terminie pięciu dni roboczych od wniesienia odwołania. Sąd wskazuje, że działanie DIAS z tego zakresu w sposób należyty wypełniało zasadę szybkości postępowania wskazaną w art. 125 O.p. Warto też wskazać, że materiał dowodowy sprawy w całości zgromadził organ pierwszej instancji i DIAS racjonalnie przyjął, że nie było potrzeby jego uzupełnienia na etapie postępowania odwoławczego. Sporządzenie przez NUS listy zaległości Spółki i przesłanie jej do organu odwoławczego 21 grudnia 2017r. nie stanowiło o przedłożeniu nowych dowodów w sprawie, lecz wskazywało jedynie na potrzebę ich reasumpcji, co mógł uczynić również organ odwoławczy, mając na względzie zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.). Ww. dokument potwierdzał ponadto ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny sprawy. Nie było zatem formalnych przeszkód do wydania zaskarżonej decyzji w terminie do [...] grudnia 2017r. Skarżący nie podał też, poza przypuszczeniami, żadnych dowodów, że NUS nie mógł skierować do DIAS ww. listy zaległości Spółki, gdyż przekazał 13 grudnia 2017r. do DIAS odwołanie wraz z aktami sprawy (kopia pisma z 19 grudnia 2017r., informującego o tym Skarżącego, wraz z kopią zwrotnego potwierdzenia odbioru). Warto zauważyć, że organy podatkowe, które przekazują odwołanie do organu odwoławczego wraz z aktami sprawy, sporządzają kserokopię akt sprawy. Tym samym dysponują tzw. aktami zastępczymi i mają na tej podstawie możliwość ustosunkowania się do ewentualnych wątpliwości organu odwoławczego, który ma za zadanie rozpatrzyć ponownie sprawę, mając na względzie także terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz całokształt okoliczności faktycznych wynikających z akt administracyjnych. 4. Sąd wskazuje ponadto, że również pozostałe proceduralne zarzuty skargi nie mogły być uznane za zasadne. DIAS przedłożył bowiem Sądowi pismo Wydziału Kadr i Szkoleń Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2018r. potwierdzające, że osoba, która podpisała zaskarżoną decyzję, była obecna w pracy w dniach: od 13 do 15 grudnia 2017r. i od 18 do 20 grudnia 2017r. oraz 22 i od 27 do 29 grudnia 2017r., a więc przez kolejnych 10 dni roboczych, co świadczy o nieuzasadnionej obawie Skarżącego, co do niemożności wydania zaskarżonej decyzji w powyższym okresie. 5. Sąd reasumując stwierdza, że prawidłowe było w związku z tym przyjęcie przez organy podatkowe obu instancji, że w sprawie zaszły pozytywne przesłanki do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego (pełnienie funkcji prezesa zarządu Spółki w czasie powstania i w terminie płatności zobowiązania Spółki w VAT za styczeń i marzec 2012r. oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku Spółki). Skarżący nie wykazał ponadto przesłanek egzoneracyjnych, których wystąpienie mogłoby uwolnić Go od obciążenia odpowiedzialnością za ww. zaległości podatkowe Spółki, gdyż nie wykazał, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub doszło do wszczęcia postępowania układowego, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszeniu upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez winy Skarżącego. Skarżący w toku postępowania przed organami podatkowymi obu instancji nie podjął nawet próby wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie ww. zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. 6. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał za zasadne, na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), oddalenie skargi.