III SA/Wa 72/09

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2005 r. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 236,60 zł (dwieście trzydzieści sześć złotych i 60/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych i 60/100) oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika Postanowieniem z [...] stycznia 2009 r. Sąd odrzucił – jako spóźnioną – skargę Skarżącego J. R. na wspomnianą wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Postanowieniem z [...] marca 2009 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Pismem z 7 maja 2009 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała adwokata M. Z., iż wyznaczyła go pełnomocnikiem z urzędu dla wyżej wymienionego. Pismem z 22 czerwca 2009 r. pełnomocnik zawiadomił Sąd o sporządzeniu opinii w sprawie odmowy sporządzenia skargi kasacyjnej, którą to opinię przesłano m. in. Skarżącemu. Na tej podstawie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia oraz zwrot kwoty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pismem z 20 lipca 2009 r. pełnomocnik oświadczył, że opłaty wskazane wyżej nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r.". W § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia przewiduje się, że stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna (a do takiej właśnie niniejsza sprawa należy) wynoszą 240 zł. Stawki minimalne, o których mowa wyżej obejmują także stawkę za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2004 r., OSK 233/04, niepubl.; postanowienie NSA z 15 czerwca 2004 r., OSK 93/04, ONSAiWSA 2004 Nr 2 poz. 33). Stawka ta w sprawach wymienionych w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia wynosi 180 zł (tj. 75% wspomnianej stawki). Zaznaczyć jednocześnie należy, że w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie natomiast do § 19 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują także niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata, do których zalicza się m. in. wydatek poniesiony na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, którą to opłatę w wysokości 17 zł pełnomocnik Skarżącego uiścił w dniu 22 czerwca 2009 r., na dowód czego przedłożył kopię odcinka wpłaty gotówkowej. W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.