III SA/Wa 724/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant referent Kamila Lewikowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. sp. z o. o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w zaskarżonej części, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 23 listopada 2023 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) wpłynął wniosek M. Sp. z o.o. z/s w W. (dalej Strona, Skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm., dalej Uptu). We wniosku Strona podała, że zajmuje się sprzedażą hurtową i detaliczną pojazdów samochodowych. Skarżąca sprzedaje pojazdy do autoryzowanych dealerów, którzy następnie sprzedają je do firm leasingowych lub do odbiorców końcowych. Skarżąca planuje przystąpienie do nowego modelu finansowania, zgodnie z którym nawiąże współpracę z firmą leasingową (Leasingodawca). Jednym z produktów Leasingodawcy oferowanym w ramach współpracy ze Stroną będzie oferowanie przez Leasingodawcę promocyjnych warunków oferty leasingu pojazdów Skarżącej klientom końcowym, umożliwiające zapłatę niższych rat leasingowych niż w ramach standardowych warunków leasingu oferowanych przez Leasingodawcę. W związku z obniżeniem wysokości rat leasingowych dla klienta, Strona będzie pokrywać Leasingodawcy różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania (standardowym oprocentowaniem), a warunkami promocyjnymi (obniżonym oprocentowaniem), z których skorzystają klienci. Dzięki temu dofinansowaniu Leasingodawca obniży koszt usługi leasingu dla klienta. Dofinansowanie będzie wypłacane przez Stronę w miesięcznych okresach rozliczeniowych na podstawie wystawianych przez Skarżącą not księgowych. Kalkulacja kwoty dofinansowania będzie opierać się o ilość pojazdów sprzedanych przy wykorzystaniu leasingu oferowanego przez Leasingodawcę. Współpraca pomiędzy Stroną i Leasingodawcą będzie polegać także na wdrożeniu innego programu leasingowego o nazwie "R.", który będzie polegał na oferowaniu przez Leasingodawcę klientom promocyjnych warunków oferty leasingu określonych jednostek pojazdów Strony poprzez przyznanie przez Stronę na rzecz Leasingodawcy dopłaty w wysokości określonej kwoty (w złotych), o którą zostanie zwiększona wartość końcowa (wartość wykupu) pojazdu. Z uwagi na przyznaną dopłatę do wykupu, Leasingodawca będzie oferował klientom (leasingobiorcom) korzystniejsze warunki leasingu pojazdów Strony, poprzez obniżenie miesięcznych rat leasingowych z jednoczesnym zwiększeniem wartości wykupowanego przez klienta pojazdu o dopłatę do wykupu. Po wygaśnięciu umowy leasingu klient będzie miał prawo nabycia przedmiotu leasingu w wartości wykupu R.. W sytuacji, w której Klient dokona wykupu pojazdów, poniesie on pełny koszt pojazdu, tj. w wartości wykupu R.. Niemniej, pojazdy - po zakończeniu umowy leasingu - będą mogły być również zwrócone Leasingodawcy. W sytuacji, w której klient nie zdecyduje się na wykupienie pojazdu z leasingu, Leasingodawca (jako właściciel pojazdu) będzie miał możliwość sprzedaży pojazdu dealerowi, który pierwotnie dostarczył (sprzedał) taki pojazd Leasingodawcy. Jeśli taki dealer nie zdecyduje się na zakup używanego pojazdu, Leasingodawca zaoferuje używany pojazd całej sieci dealerów w kraju, zanim będzie mógł zaoferować pojazd jakiemukolwiek podmiotowi zewnętrznemu i tych przypadków - tj. sprzedaży pojazdów podmiotom zewnętrznym dotyczy niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Współpraca pomiędzy Stroną i Leasingodawcą w tym obszarze będzie polegać na oferowaniu przez Stronę dofinansowania na rzecz Leasingodawcy w przypadku sprzedaży pojazdów na rzecz podmiotów zewnętrznych w wysokości kwoty dopłaty do wykupu. Wartość (wysokość) kwoty dopłaty do wykupu wypłaconego przez Stronę na rzecz Leasingodawcy będzie zależna od tego, czy i po jakiej wartości zostanie ostatecznie sprzedany pojazd przez Leasingodawcę na rzecz podmiotu zewnętrznego, przy czym punktem odniesienia w takim przypadku będzie wartość rezydualna pojazdu i/lub wartość wykupu R. (cena po jakiej klient/leasingobiorca miał możliwość wykupienia pojazdu z leasingu). Leasingodawca będzie zobowiązany do dostarczenia do Strony przeglądu cen sprzedaży pojazdów w ustalonym terminie (a więc wpływów ze sprzedaży pojazdów otrzymanych od podmiotów zewnętrznych w procesie remarketingu prowadzonego przez Leasingodawcę) i uzgodnienie z dopłatami do wykupu. Uzgodnienie z dopłatami do wykupu będzie ustalane w następujący sposób: cena sprzedaży pojazdu na rzecz podmiotu zewnętrznego powiększona o sumę roszczeń z tytułu nadmiernego zużycia lub przebiegu pojazdu (w zakresie w jakim Leasingodawca otrzymał te płatności) minus suma kosztów remarketingu Leasingodawcy. Powyższe - dla lepszego zobrazowania planowanego modelu współpracy - można zobrazować na następującym przykładzie: a) cena sprzedaży pojazdu (brutto), będzie niższa lub równa wartości rezydualnej: Strona wypłaci Leasingodawcy pełną dopłatę do wykupu; b) cena sprzedaży pojazdu (brutto) będzie wyższa niż wartość rezydualna, ale niższa niż wartość wykupu R.: Strona wypłaci Leasingodawcy dofinansowanie w wysokości np. połowy dopłaty do wykupu; c) cena sprzedaży pojazdu (brutto) jest równa cenie wartości wykupu R. lub cena sprzedaży będzie wyższa niż cena wartości wykupu R.: Strona nie wypłaci Leasingodawcy dopłaty do wykupu. Dopłata do wykupu (jeżeli wystąpi) wypłacana będzie przez Stronę na rzecz Leasingodawcy za okresy miesięczne (chociaż Strony mogą w tym zakresie ustalić również inne okresy rozliczeniowe). Cena sprzedaży pojazdu uwzględniona na fakturze wystawionej przez Leasingodawcę na rzecz podmiotu zewnętrznego nie będzie uwzględniać ewentualnie wypłaconej przez Stronę na rzecz Leasingodawcy dopłaty do wykupu. W obu przypadkach (zarówno przy dofinansowaniu leasingu jak i przy R.) nie dojdzie do bezpośredniej sprzedaży pojazdów przez Stronę na rzecz Leasingodawcy. Pojazdy będą najpierw sprzedawane przez Skarżącą do dealerów, a następnie odprzedawane przez dealerów dalej m.in. również do Leasingodawcy. W związku z powyższym Strona zapytała: 1) Czy wypłacane dofinansowanie nie będzie stanowiło wynagrodzenia za wykonanie jakichkolwiek czynności opodatkowanych na rzecz Strony przez Leasingodawcę, a będzie stanowiło tzw. rabat pośredni? 2) Czy wypłacane dopłaty do wykupu nie będą stanowiły wynagrodzenia za wykonanie jakichkolwiek czynności opodatkowanych na rzecz Strony przez Leasingodawcę, a będą stanowiły tzw. rabat pośredni? 3) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, Skarżącej będzie przysługiwało prawo do obniżenia podstawy opodatkowania VAT w okresie rozliczeniowym, w którym Strona faktycznie dokona wypłaty dofinansowania, a dokumentem potwierdzającym wypłatę będzie mogła być nota księgowa? 4) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, Stronie będzie przysługiwało prawo do obniżenia podstawy opodatkowania VAT w okresie rozliczeniowym, w którym Skarżąca faktycznie dokona wypłaty dopłaty do wykupu, a dokumentem potwierdzającym wypłatę będzie mogła być nota księgowa? 5) Czy kwotę wypłacanego dofinansowania należy uznać za kwotę brutto, tj. VAT powinien być wyliczany tzw. metodą "w stu"? 6) Czy kwotę wypłacanych dopłat do wykupu należy uznać za kwotę brutto, tj. VAT powinien być wyliczany tzw. metodą "w stu"? Zdaniem Strony, nie dojdzie do dostawy towarów ani świadczenia usług na rzecz żadnej ze stron, tj. ani na rzecz Skarżącej ani na rzecz Leasingodawcy, a wypłacane przez Stronę dofinansowanie oraz dopłata do wykupu będą mieć charakter po-transakcyjnego rabatu pośredniego. W wyniku udzielanego rabatu pośredniego Strona ma prawo do obniżenia podstawy opodatkowania VAT w okresie rozliczeniowym, w którym faktycznie dokonała wypłaty dofinansowania oraz dopłaty do wykupu. Jednocześnie, wypłata dofinansowania oraz dopłaty do wykupu może być dla celów VAT dokumentowana notami księgowymi. Kwotę dofinansowania oraz kwotę dopłaty do wykupu należy uznać za kwotę brutto. W konsekwencji, podatek VAT powinien być wyliczany przez Stronę tzw. metodą "w stu" i w konsekwencji, kwota dofinansowania oraz kwota dopłaty do wykupu będzie proporcjonalnie pomniejszała podstawę opodatkowania oraz kwotę VAT należnego. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 24 stycznia 2024 r., wydanej na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej Op), DKIS uznał stanowisko Strony za prawidłowe, w części dotyczącej uznania dofinansowania za tzw. rabat pośredni obniżający podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 10 pkt 1 Uptu, jego dokumentowania i uznania go za kwotę brutto, liczoną tzw. metodą "w stu" oraz za nieprawidłowe, w części dotyczącej uznania dopłaty do wykupu za tzw. rabat pośredni obniżający podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 10 pkt 1 Uptu, i jej dokumentowania. W uzasadnieniu DKIS wskazał, że dopłata do wykupu występuje jedynie w przypadku trudności ze znalezieniem nabywcy określonego pojazdu, który był wcześniej przedmiotem umowy z klientem. Jedynie w sytuacji, gdy ani klient z którym była zawarta umowa ani dealer i cała sieć dealerów nie będą zainteresowani nabyciem określonych jednostek pojazdów Skarżącej, będą one oferowane przez Leasingodawcę na rzecz podmiotów zewnętrznych. W związku z tym, jedynie w przypadku trudności ze zbyciem konkretnego pojazdu wystąpią działania Leasingodawcy, za które Strona wypłaci dopłatę do wykupu. Zatem, wbrew twierdzeniu Strony, w przedstawionej sytuacji występuje świadczenie usług przez Leasingodawcę na rzecz Skarżącej, za które Leasingodawca otrzyma wynagrodzenie zdefiniowane przez Stronę jako dopłata do wykupu. W konsekwencji, dopłata do wykupu nie może zostać uznana za tzw. rabat pośredni, a tym samym za obniżkę ceny, o której mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 Uptu, lecz stanowić będzie wynagrodzenie za usługi świadczone przez Leasingodawcę na rzecz Strony, podlegające opodatkowaniu. To z kolei, zdaniem DKIS, prowadzi do wniosku, że Strona nie będzie uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania z tytułu wypłaty Leasingodawcy dopłaty do wykupu. Leasingodawca będzie natomiast obowiązany wystawić fakturę dokumentującą świadczenie usług. Końcowo DKIS zauważył, że ustalenie, czy kwota dopłaty do wykupu winna zostać uznana za kwotę brutto okazało się bezprzedmiotowe. Pozostaje to bowiem w gestii podmiotu świadczącego usługę i to on jest do tego zobowiązany, a nie Strona, jako beneficjent tej usługi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła o uchylenie wydanej interpretacji w części uznającej jej stanowisko za nieprawidłowe oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona zarzuciła DKIS naruszenie: 1. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1-3 Op, poprzez wydanie Interpretacji w oparciu o przyjęty samodzielnie przez organ opis zdarzenia przyszłego, nie zaś o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji przez Skarżącą; 2. art. 169 § 1 w zw. z art. 155 oraz art. 14h Op, poprzez brak wezwania Strony do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji, lecz jego uzupełnienie przez organ we własnym zakresie w oparciu o przyjęty samodzielnie przez organ opis zdarzenia przyszłego; 3. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 1, 6, 7, 10 pkt 1 i ust. 13 Uptu, poprzez błędne uznanie, że dopłata do wykupu nie może zostać uznana za tzw. rabat pośredni, a tym samym obniżkę ceny, o której mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 Uptu, lecz stanowić będzie wynagrodzenie za usługi świadczone przez Leasingodawcę na rzecz Skarżącej podlegające opodatkowaniu VAT oraz błędne uznanie, że ustalenie czy kwota dopłaty do wykupu powinna zostać uznana za kwotę brutto jest bezprzedmiotowe; 4. art. 2 pkt 22 w zw. z art. 106b ust. 1 pkt 1, art. 106j ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 1, 6, 7, 10 pkt 1 i ust. 13 Uptu, poprzez błędne uznanie, że Skarżącej nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w okresie rozliczeniowym, w którym faktycznie dokona wypłaty dopłaty do wykupu oraz dokumentem potwierdzającym tę wypłatę nie będzie nota księgowa. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej Ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a Ppsa, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero stwierdzenie, że organ nie dokonał niezgodnej z prawem modyfikacji zdarzenia przyszłego opisanego przez Stronę umożliwia ustosunkowanie się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Otóż Strona we wniosku wyraźnie wskazała, że dokonuje sprzedaży pojazdów dealerom, którzy odsprzedają je m. in. firmom leasingowym. Oznacza to, że dokonana przez firmę leasingową sprzedaż powrotna pojazdu z powrotem dealerowi, dalsza odsprzedaż pojazdu podmiotowi z sieci autoryzowanych dealerów lub osobie trzeciej oraz sprzedaż w ramach wykupu pojazdu przez leasingobiorcę są dokonywane we własnym imieniu i na swoją rzecz przez wspomnianą firmę leasingową, będącą właścicielem danego pojazdu. Zdaniem Sądu, organ w taki właśnie sposób przedstawił zdarzenie przyszłe, czego wyraz dał w treści wydanej interpretacji indywidualnej. Zastrzeżenia Strony dotyczą zatem oceny prawnej, którą na tle tak zarysowanego stanu sprawy wyraził organ interpretacyjny. Z tego też powodu oba zarzuty naruszenia przepisów postępowania Sąd uznał za niezasadne. Przechodząc do meritum należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że jednym z rodzajów rabatów jest tzw. rabat pośredni, czyli upust (obniżka ceny) udzielany nie pierwszemu, lecz drugiemu w kolejności kupującemu. W rezultacie choć nie doszło do sprzedaży pomiędzy podmiotami, to i tak główny dystrybutor udziela rabatu w związku z zakupami od konkretnego pośrednika. W obrocie gospodarczym sprzedawcy często udzielają kontrahentom premii pieniężnej w celu zachęcenia ich do dokonywania zakupów. Taka premia, rozumiana jako bonus z tytułu osiągnięcia określonego poziomu zakupu bądź terminowego uregulowania płatności, również uważana jest za udzielenie rabatu (vide uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r., I FPS 2/12). Z opisanego przez Stronę zdarzenia przyszłego wynika, że w określonych warunkach będzie dokonywać wypłaty Leasingodawcy (drugiemu w kolejności nabywcy), określoną jako dopłata do wykupu. Ostatecznie więc Leasingodawca otrzyma środki pieniężne, które Skarżąca uznaje za udzielony przez nią rabat pośredni, zaś DKIS za wynagrodzenie za wykonaną przez Leasingodawcę usługę. Stanowisko DKIS jest oczywiście błędne, gdyż Leasingodawca nie sprzedaje pojazdu na rzecz Skarżącej tylko na własną rzecz. Pojazd nie jest bowiem własnością Strony, lecz Leasingodawcy. Również samo znalezienie nabywcy z grona wskazanych we wniosku "podmiotów zewnętrznych" nie jest wykonywane w imieniu i na rzecz Skarżącej. Z chwilą znalezienia nabywcy, czy też z chwilą zbycia mu pojazdu, nie realizuje się żadna usługa, której odbiorcą byłaby Strona. Jeśli chodzi natomiast o stanowisko Skarżącej należy zauważyć, że wypłata środków na rzecz Leasingodawcy jest ustalona w ramach przyjętego programu finansowania, który będzie polegał na oferowaniu przez Leasingodawcę klientom promocyjnych warunków oferty leasingu określonych jednostek pojazdów pochodzących (pośrednio) od Strony, poprzez przyznanie przez Stronę na rzecz Leasingodawcy dopłaty w wysokości określonej kwoty (w złotych), o którą zostanie zwiększona wartość końcowa (wartość wykupu) pojazdu. Z uwagi na przyznaną dopłatę do wykupu, Leasingodawca będzie oferował klientom (leasingobiorcom) korzystniejsze warunki leasingu pojazdów, poprzez obniżenie miesięcznych rat leasingowych z jednoczesnym zwiększeniem wartości wykupowanego przez klienta pojazdu o dopłatę do wykupu. Jeśli klient pojazdu nie wykupi, zaś Leasingodawca następnie przy sprzedaży podmiotowi zewnętrznemu nie osiągnie wartości wykupu RV (wartości wykupu powiększonej o wartość dopłaty do wykupu) to wówczas otrzyma od Skarżącej wspomnianą dopłatę do wykupu lub część tej dopłaty. Stosownie do art. 29a ust. 1 Uptu, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Na podstawie art. 29a ust. 10 pkt 1 Uptu, podstawę opodatkowania obniża się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen. Pojawia się zatem pytanie, czy "dopłata do wykupu" jest dla Leasingodawcy obniżką ceny nabywanego pojazdu, czyli rabatem pośrednim w formie premii pieniężnej, czy też zapłatą za wykonane świadczenie, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. W niniejszym wypadku Skarżąca nie jest oczywiście ani nabywcą ani usługobiorcą, gdyż jest nim kupujący pojazd podmiot zewnętrzny. Strona może być natomiast traktowana jako dokonująca zapłaty osoba trzecia. Z treści wniosku Skarżącej wynika, że w niniejszej sprawie nie wystąpi obniżenie ceny zakupu pojazdu, lecz swoiste wyrównanie ceny jego sprzedaży, poprzez wypłatę dofinansowania z tytułu oferowanych klientowi promocyjnych rat leasingowych, które nie zostały następnie zrekompensowane, gdyż w chwili sprzedaży pojazdu podmiotowi zewnętrznemu nie została osiągnięta wartość wykupu R.. Skarżąca będzie zatem działać jako wymieniona w art. 29a ust. 1 Uptu osoba trzecia, która pokrywa stratę sprzedawcy (leasingodawcy), wywołaną obniżeniem marży i sprzedażą świadczenia po niższej cenie. Należy zauważyć, że program R. zakłada obniżkę rat leasingowych dla klientów Leasingodawcy. Ów program nie jest zatem programem rabatowym dla Leasingodawcy, lecz programem promocyjnym dla jego klientów. Skarżąca i Leasingodawca stają się poniekąd stronami swoistego zakładu, o to za jaką cenę nastąpi sprzedaż auta "podmiotowi zewnętrznemu." Warunki wspomnianego zakładu przewidują, że Leasingodawcy należy się dopłata wyrównawcza do obniżonej ceny. Obniżenie ceny świadczenia następuje wówczas, gdy Leasingodawca z jednej strony obniżył wysokość rat leasingowych a następnie przy sprzedaży pojazdu podmiotowi zewnętrznemu nie osiągnął wartości wykupu R., którą otrzymałby gdyby pojazd wykupił leasingobiorca. Zdaniem Sądu, gdyby "bonus" wypłacany przez Stronę nie stanowił rekompensaty za niewyrównane ceną sprzedaży uprzednie obniżenie wartości rat leasingowych, to mógłby być traktowany jako rabat udzielony do ceny zakupionego przez Leasingodawcę samochodu. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika jednak, że Leasingodawca ma oferować klientom korzystniejsze warunki leasingu, zaś wspomniana wypłata jest dofinansowaniem pełniącym rolę rekompensaty. Ostatecznie bowiem, gdy spełnione są warunki dokonania "dopłaty do wykupu", Leasingodawca sprzedając samochód podmiotowi zewnętrznemu otrzymuje środki zarówno od kupującego jak też od Skarżącej. W wyroku z 19 lutego 2014 r., I SA/Po 615/13 WSA w Poznaniu uznał, że dopłatą podlegającą opodatkowaniu może być także kwota otrzymywana od spółki dominującej (przez spółkę zależną), w sytuacji gdy dopłata ta stanowi wyrównanie marży dla spółki zależnej w związku z tym, że spółka była wcześniej zmuszona sprzedawać swoje produkty po cenach poniżej kosztów ze względu na politykę cenową całej grupy. W konsekwencji stwierdzić należy, że rozliczenia dokonywane pomiędzy stronami (Leasingodawcą i Skarżącą) na poziomie sprzedaży przez Leasingodawcę - dokonywane w celu zapewnienia mu określonego, założonego w programie leasingowym poziomu rentowności - mają bezpośredni związek z konkretnymi dostawami Leasingodawcy na rzecz nabywców pojazdów i osiągniętym przez niego z tego tytułu wynagrodzeniem. Tym samym dopłaty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, poprzez uwzględnienie ich wartości w podstawie opodatkowania VAT z tytułu zrealizowanych przez niego dostaw samochodów poleasingowych. Sąd za zasadne uznaje zatem zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w oparciu o które DKIS twierdził, że "dopłata do wykupu" jest wynagrodzeniem za usługę wykonywaną przez Leasingodawcę na rzecz Strony (art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 Uptu). Za niezasadne Sąd uznał natomiast zarzuty naruszenia tych przepisów, z których treści Skarżąca wywodziła udzielenie rabatu (art. 29a ust. 10 pkt 1 Uptu). Z tych względów interpretacja DKIS podlegała uchyleniu w zaskarżonej części na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę DKIS uwzględni zaprezentowaną powyżej ocenę prawną. Następnie organ udzieli odpowiedzi na pytania Skarżącej, dotyczące analizowanych dopłat do wykupu. Z uwagi na uwzględnienie skargi, stosownie do art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 Ppsa, Sąd przyznał Stronie zwrot kosztów postępowania w kwocie 697 zł, na które składały się wpis od skargi 200 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa 17 zł.