III SA/Wa 739/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant referent stażysta Agnieszka Mazańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w S. (poprzednio M. Sp. z o.o.) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]; 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na M. sp. z o.o. (poprzednio M. sp. z o.o.) kwotę 4714 zł (słownie: cztery tysiące siedemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister/organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] wydana w przedmiocie określenia M. Sp. z o.o., aktualna nazwa podmiotu na dzień orzekania M. sp. z o.o. (dalej: Skarżąca/Spółka) wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za okresy od stycznia 2012 r. do listopada 2012 r. Skarżoną decyzja Minister utrzymał w mocy decyzję Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON) z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...]. 1.2. Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego przez organy Spółka uwzględniła pracowników niepełnosprawnych ze schorzeniami szczególnymi w składanych INF-1 za okresy od stycznia 2012 r. do listopada 2012 r. W związku ze złożeniem przez Skarżącą korekty deklaracji za lipiec 2015 r., w której wykazała większą liczbę zatrudnionych osób niepełnosprawnych niż we wcześniej składanych deklaracjach, Prezes PFRON wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień i rozpoczął czynności sprawdzające w zakresie prawidłowości złożonych dokumentów za okres od stycznia 2012 r. do lipca 2015 r. Strona została wezwana do złożenia dokumentów potwierdzających prawdziwość danych zawartych w złożonych deklaracjach. Na wezwanie Funduszu Strona przesłała wraz z pismem z dnia 24 września 2015 r. zestawienie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności w okresie objętym postępowaniem wraz z informacją o dacie wpływu do pracodawcy, kopie zgłoszeń do ZUS pracowników niepełnosprawnych: I. J., R. S., R. B., B. N., kopie umów o pracę z ww. pracownikami niepełnosprawnymi, świadectwa pracy pracowników niepełnosprawnych B. N. i R. B., orzeczenie o niepełnosprawności R. S. w stopniu umiarkowanym z dnia [...] marca 2011 r. z datą wpływu do pracodawcy w dniu [...] lipca 2015 r., orzeczenie o niepełnosprawności R. B. w stopniu umiarkowanym z dnia [...] marca 2012 r. wydane na stałe z datą wpływu do pracodawcy [...] marca 2012 r., zatrudniony do dnia [...] listopada 2014 r, orzeczenie o niepełnosprawności B. N. w stopniu lekkim z dnia [...] grudnia 2011 r. wydane na stałe z datą wpływu do pracodawcy w dniu [...] stycznia 2012 r., zatrudniona do dnia [...] czerwca 2013 r., wypis z treści orzeczenia z dnia [...] listopada 1991 r. zaliczającego do pierwszej grupy inwalidów, które odpowiada niepełnosprawności w znacznym stopniu I. J. wydane na stałe z datą wpływu do pracodawcy w dniu [...] lutego 2012 r. W dniu 13 października 2015 r. Fundusz wezwał Stronę do przesłania dalszych dokumentów potwierdzających prawidłowość danych zawartych w deklaracjach INF-1 i DEK-I-0, w szczególności zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego, że osoby niepełnosprawne w stopniu znacznym i umiarkowanym wykazane w informacjach INF-1 i DEK-I-0 posiadają specjalne schorzenia, wyszczególnione w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 września 1998 r. w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie składnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego obniżenia (Dz.U. z 1998 r. Nr 124, poz. 820 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie rodzajów schorzeń). Strona została poinformowana, iż w przypadku braku zaświadczeń potwierdzających szczególne schorzenia należy uznać, że dokumenty miesięczne INF-1 i DEK-I-0 za okres od stycznia 2012 r. do lipca 2015 r, zostały błędnie wypełnione ponieważ dwie osoby niepełnosprawne w stopniu znacznym i umiarkowanym wykazano jako osoby ze szczególnym schorzeniem. Strona nie odpowiedziała na powyższe wezwanie i nie przesłała dodatkowych dokumentów. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezes PFRON wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązań strony za okres od stycznia 2012 r. do listopada 2012 r. 1.3. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Prezes PFRON określił wysokość zobowiązań M. Sp. z o.o., z tytułu wpłat na PFRON za okresy rozliczeniowe od stycznia 2012 r. do listopada 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, iż w toku postępowania dokonał wyliczenia wysokości wpłat na PFRON w oparciu o deklaracje i dokumenty złożone przez Stronę. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż nieprawidłowości stwierdzone w toku postępowania polegały na bezpodstawnym wykazywaniu w składanych deklaracjach INF-1 dwóch pracowników niepełnosprawnych, w tym jednego z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz jednego pracownika z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności jako pracowników posiadających tzw. schorzenia szczególne, które skutkowały nieuprawnionym obniżeniem wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. 1.4. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie i wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. 1.5. Skarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Minister utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż Spółką ujęła w składanych deklaracjach INF-1 pracowników niepełnosprawnych jako pracowników ze schorzeniami szczególnymi. Zaznaczył, iż pracownik niepełnosprawny B. N. posiadała orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim z dnia [...] grudnia 2012 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 09-M. Pracownik niepełnosprawny R. S. posiadała orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym z dnia [...] marca 2011 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 08-T. Pracownik niepełnosprawny R.B. posiadał orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym z dnia [...] marca 2012 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 05-R. Organ wskazał, iż I. J. przedłożył pracodawcy wypis z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia 19 listopada 1991 r. zaliczającego go do pierwszej grupy inwalidów, które odpowiada niepełnosprawności w znacznym stopniu. Organ podniósł, iż w toku postępowania odwoławczego przy pismach z dnia 3 października 2016 r. oraz z dnia 13 grudnia 2017 r. Strona przedłożyła dodatkowo dokumenty dotyczące pracownika niepełnosprawnego I. J. w postaci zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia [...] czerwca 1989 r. wskazujące na [...] po przebytym [...], kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] marca 1989 r. z rozpoznaniem: [...] - [...], ([...])[...]wypis z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...] listopada 1991 r., zaświadczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2011 r., orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym z dnia [...] września 2015 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 10-N,05-R. Z uwagi na powyższe organ drugiej instancji stwierdził, iż wymienione orzeczenia o niepełnosprawności nie wskazują na występowanie schorzeń szczególnych u pracowników niepełnosprawnych. W związku z tym, zdaniem Ministra należało potwierdzić istnienie u tych pracowników schorzeń szczególnych za pomocą innych dowodów. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne uznał decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową. Zgodził się ze stanowiskiem Prezesa PFRON, że pracodawca nie posiadał dokumentacji potwierdzającej wystąpienie schorzeń szczególnych u zatrudnionych pracowników niepełnoprawnych umożliwiających obniżenie wskaźnika zatrudnienia. W szczególności nie przedstawiono zaświadczeń lekarskich, które potwierdziłyby występowanie schorzeń szczególnych, które uzasadniały obniżenie wskaźnika zatrudnienia. Organ drugiej instancji nie potwierdził zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu. Stwierdził, iż Fundusz podjął wszelkie niezbędne działania mające na celu ustalenia stanu faktycznego. W szczególności zapewniono Stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu, wzywając ją do złożenia wszelkich dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w toku postępowania Stronie udzielono niezbędnych informacji i pouczeń, w szczególności co do skutków prawnych nie złożenia przez nią określonych dokumentów. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji znajdują swoje oparcie w zgromadzonym materiale. W zaskarżonej decyzji przytoczono również przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z decyzją Ministra i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 2.2. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) poprzez przekroczenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; 2) art. 122 O.p. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej; 3) art. 187 § 1 O.p. poprzez przekroczenie zasady zupełności postępowania dowodowego; 4) art. 191 O.p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów; 5) art. 197 § 1 O.p. poprzez brak powołania biegłego w sytuacji wymagającej wiadomości specjalnych. 2.3. Mając na względzie powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że w przedstawionym zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] kwietnia 2011 r. lekarz medycy K. K. jednoznacznie rozpoznał [...] u I. J. Wspomniane zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2011 r. posługuje się już wprost pojęciem [...] i rozwiewa wszelkie wątpliwości w tym zakresie, które mogły ewentualnie powstać przy ocenie sprawy wyłącznie na podstawie pozostałych dokumentów, które posługują się pojęciem "[...]". Jedyna różnica w stosunku do pozostałych dokumentów to użycie wprost nazwy [...] i odwołanie się do treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 września 1998 r. Zdaniem Strony pracownika I. J. należy zakwalifikować jako pracownika ze szczególnymi schorzeniami na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, gdyż jeszcze przed zatrudnieniem u Skarżącego I. J. posiadał pełną dokumentację, w tym także zaświadczenie lekarskie wskazujące wprost na rozpoznanie [...] wymienionej enumeratywnie w § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów schorzeń i taką dokumentację przedstawił Skarżącemu. 2.4. W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. 2.5. W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2018 r. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego lekarza medycyny z dnia [...] kwietnia 2018 r., z którego wynika, że u I. J. [...] spowodowany [...] jest [...] i zalicza się do schorzeń szczególnych. 2.6. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. Strona poinformowała o zmianie nazwy Skarżącej z dotychczasowej M. Sp. z o.o. na M. sp. z o.o. przedkładając jednocześnie potwierdzający to odpis z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] grudnia 2018 r. Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z zaświadczeń lekarskich specjalisty neurochirurgii i nurotraumatologii z dnia [...] sierpnia 2018 r. i z dnia [...] października 2018 r., z których wynika, że [...] cierpi na [...], czyli schorzenie, o którym mowa w § 1 rozporządzenia w sprawie rodzajów schorzeń. 2.7. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. Sąd postanowił dopuścić dowody z dokumentów, o których przeprowadzenie wnosiła Skarżąca w piśmie procesowym, jak również na rozprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie 3.2. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 3.3. Oceniając wydane w toku postępowania decyzje w świetle wskazanych powyżej kryteriów uznać należy, że organy naruszyły szereg przepisów odnoszących się do reguł prowadzenia postępowania dowodowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, wobec czego skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja podlegały uchyleniu. 3.4. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, na etapie na którym zawisła ona przed Sądem jest ocena, czy Skarżąca okazała dowody świadczące o tym, że jeden z jej pracowników, I. J., jest osobą niepełnosprawną ze schorzeniem uzasadniającym obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych – [...]. 3.5. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji Skarżąca, występując bez profesjonalnego pełnomocnika, w odniesieniu do pracownika I. J. okazała tylko wypis z treści orzeczenia z dnia [...] listopada 1991 r. zaliczającego go do pierwszej grupy inwalidów, które odpowiada niepełnosprawności w znacznym stopniu. Pomimo wezwania organu nie okazano dowodów potwierdzających prawidłowość danych zawartych w deklaracjach INF-1 i DEK-I-0, w szczególności zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego, że I. J. cierpi na schorzenie specjalne, wyszczególnione w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń, w tym, że cierpi na [...]. Podkreślić jednak należy, że na etapie postępowania przed organem drugiej instancji, działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, Skarżąca odnośnie I. J. okazała dodatkowo: - orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym z dnia [...] września 2015 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 10-N, 05-R, co oznacza, że cierpi on na [...] (ozn. 05-R) oraz chorobę [...] (ozn. 10-N); - kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] marca 1989 r. z rozpoznaniem: [...] – [...], ([...])[...]; - zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia [...] czerwca 1989 r., z którego wynika, że osoba ta cierpi na niedowład [...] - zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2011 r. lekarza medycyny, z którego wynika, że I. J. cierpi na [...] spowodowany [...] – [...], schorzenie zaliczane do schorzeń szczególnych z rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe dowody w niniejszej sprawie Sąd uznał, że rację ma Skarżąca. W niniejszym postępowaniu, przede wszystkim, organ drugiej instancji pominął i nieprawidłowo ocenił dowód z zaświadczeń lekarskich o stanie zdrowia: - z dnia [...] czerwca 1989 r. okazanego organowi na etapie postępowania odwoławczego, z którego wynika, że I. J. cierpi na [...] po przebytym [...], - z dnia [...] kwietnia 2011 r. lekarza medycyny, z którego wynika, że I. J. cierpi na niedowład [...] – [...], schorzenie zaliczane do schorzeń szczególnych z rozporządzenia. W konsekwencji takiego działania nieprawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy twierdząc, że pracownik ten nie może być zaliczony do grona osób posiadających tzw. schorzenia specjalne wymienione w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń, co skutkowało odmową obniżenia przez Skarżącą wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Wprawdzie rację ma organ, że w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń wskazano wprost na schorzenie pod nazwą [...], nie wymieniono tam opisu tego schorzenia, tj. [...] po przebytym [...]. Jednakże nie wymaga wiadomości specjalnych stwierdzenie, że pod pojęciem [...] kryje się właśnie ww. opis. Z ogólnie dostępnych, powszechnych źródeł, np. strona internetowa [...], wynika, że to określenie oznacza [...], powstały na skutek [...]. Takie ustalenie nie wymagało wiadomości specjalnych – powołania biegłego. Organ nie podjął jednak żadnych działań mających na celu ustalenie, czy schorzenie opisane w okazanym zaświadczeniu, na które cierpi Pan I. J., nie jest schorzeniem wymienionym z nazwy w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń. Potwierdzeniem tego, że schorzenie opisane w okazanym zaświadczeniu jest chorobą, o której mowa w rozporządzeniu, są okazane przez Skarżącą zaświadczenia lekarskie. Wprawdzie nie były one wydane w okresie, którego dotyczy rozliczenie z PFRON oraz nie były w posiadaniu organu pierwszej instancji w momencie wydawania decyzji, jednak wykazują, że schorzenie opisane w zaświadczeniu uprawnia do zastosowania obniżonego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w stosunku do I. J. przez Skarżącą. Z akt sprawy wynika, że organ drugiej instancji wydając decyzję, posiadał już zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia z dnia [...] czerwca 1989 r., z którego wynika, że Pan I. J. cierpi na [...] po przebytym [...], jednakże dowód ten został przez niego pominięty, czym naruszono wskazane przez Skarżącą przepisy art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Żadnych wątpliwości co do charakteru schorzenia nie pozostawia już z pewnością zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2011 r. lekarza medycyny, z którego wynika, że I. J. cierpi na [...] spowodowany [...]–[...], schorzenie zaliczane do schorzeń szczególnych z rozporządzenia, którym również dysponowała organ odwoławczy, a które również pominął. 3.6. Wobec powyższego uznać należało, że Minister naruszył także art. 233 § 1 pkt 1) O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy na podstawie art. 233 § 1 pkt 2) powinien on tę decyzję uchylić w całości i orzec co do istoty sprawy z uwzględnieniem przełożonych w toku postępowania odwoławczego dokumentów. Organ drugiej instancji niewłaściwie zinterpretował również przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie tj. art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji w zw. z § 1 pkt 3) rozporządzenia w sprawie rodzajów schorzeń. Uznał bowiem, że prawo do obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych mają tylko pracodawcy, którzy dysponują dowodami świadczącymi o posiadaniu przez ich pracowników schorzeń wskazanych z nazwy w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń (§ 1 rozporządzenia). W tym zakresie wbrew zasadom logicznego rozumowania błędnie uznano, że opis nie jest równoznaczny z nazwą. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że nie decyduje tu tylko sama nazwa, ale możliwe jest również skorzystanie z zamiennej, formy – opisowej – odpowiadającej wskazanej nazwie. Wskazane wyżej naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż decydowały o tym, czy Skarżącej przysługuje obniżony wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w zakresie jednego z pracowników, w związku z czym decydują o wysokości jej zobowiązania wobec PFRON za wskazane okresy. Wadliwość ocen organów co do typu schorzenia spornego pracownika potwierdzają także złożone w toku postępowania: - zaświadczenie lekarskie lekarza medycyny z dnia [...] kwietnia 2018 r., z którego wynika, że u I. J. [...] spowodowany [...] jest [...] i zalicza się do schorzeń szczególnych, oraz - zaświadczenia lekarskie specjalisty neurochirurgii i neurotraumatologii z dnia [...] sierpnia 2018 r. i z dnia [...] października 2018 r., z których wynika, że Ireneusz I. J. cierpi na [...], schorzenie, o którym mowa w § 1 rozporządzenia w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego obniżania. Załączone na etapie postępowania przed Sądem dokumenty nie mają znaczenia przesądzającego co do oceny schorzenia pracownika, gdyż za takie uznać należy zaświadczenia przedłożone już na etapie postępowania odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r., które Minister pominął. Nowo złożone dokumenty uzyskane już po wniesieniu skargi potwierdzają jednak wadliwość ocen dokonanych przez organy, gdyż schodzenie I. J. rozpoznane zostało już w 1989 r. 3.7. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organy powinny uwzględnić, że zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia z dnia [...] czerwca 1989 r. oraz zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2011 r. lekarza medycyny, okazane organowi na etapie postępowania odwoławczego wprost wskazują, że I. J. cierpi na [...] po przebytym [...] i są dowodem świadczącym o tym, że jest on chory na jedną z chorób wymienionych w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń – [...]. 3.8. Mając na względzie podniesione powyżej naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił skarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezesa PRFON. 3.9. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 4.714 zł złożyły się uiszczony wpis od skargi w kwocie 1.107 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600 zł określone zgodnie § 2 pkt 5) Rozporządzeni Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).