III SA/Wa 752/18

 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. s.k.a. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za bezzasadne postanawia odrzucić skargę G . s.k.a. z siedzibą w P. (dalej jako "Skarżąca"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 21 lutego 2018r. wniosła skargę na wydane na podstawie art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., zwanej dalej "O.p.") postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] stycznia 2018r., którym uznał, ponaglenie na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za maj 2016r., za bezzasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, bądź o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został zaś określony w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017r., poz. 2188), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych zawarty jest w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości, że niniejsza sprawa, nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie rozpoznające ponaglenie Skarżącej, złożone w trybie art. 141 § 1 pkt 1 O.p. Zauważenia wymaga ponadto fakt, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ wyższego stopnia w związku z wniesionym ponagleniem. Jednocześnie dopuszczalność zaskarżenia takiego postanowienia do sądu administracyjnego nie wynika z jakiegokolwiek przepisu szczególnego (por. postanowienia: WSA w Poznaniu z 28 sierpnia 2015r., I SA/Po 1373/15; WSA w Łodzi z 17 czerwca 2016r., I SA/Łd 477/16 oraz z 18 marca 2014r., I SA/Łd 42/14, WSA w Warszawie z 7 stycznia 2015r.; III SA/Wa 3447/14; WSA w Olsztynie z 17 marca 201 r. I SA/Ol 82/17; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto opisane postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. Trafność takiego stanowiska potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 74/13 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"), w którym Sąd wywiódł: "organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 Kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego tego nie przewiduje (art. 141 § 1 Kpa). Postanowienie to zatem (...) nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest bowiem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a." Stanowisko wyrażone w powyższym postanowieniu dotyczącym regulacji z Kodeksu postępowania administracyjnego jest adekwatne na gruncie niniejszej sprawy, w której zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej. Wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 § 1 pkt 1 O.p. jest wyłącznie warunkiem formalnym niezbędnym do wystąpienia przez stronę ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ podatkowy. Wniesienie ponaglenia jest bowiem równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Postanowienie organu podatkowego wyższego stopnia wydane na skutek ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie kończy więc postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie podlega również zażaleniu, nie należy więc do kategorii orzeczeń wymienionych w ww. przepisie art. 3 § 2 P.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 29 stycznia 2018r. (sygn. akt II FSK 2814/17, II FSK 2815/17 i II FSK 2816/17) "(...) ponaglenie jest specyficznym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym, przysługującym w związku z bezczynnością lub przewlekłością organu podatkowego. Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Postanowienie wydane na podstawie art. 141 Ordynacji podatkowej nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jako że jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podjęte, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne. Na postanowienie wydane w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie przysługuje środek zaskarżenia." W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego i w rezultacie wniesienie takiej skargi jest niedopuszczalne. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W konsekwencji, postanowienie uznające ponaglenie za bezzasadne, wydane na podstawie art. 141 § 1 pkt 1 i art. 216 § 1 O.p., nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.