III SA/Wa 765/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Sylwester Golec, , po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Odział w W., uczestnik postępowania W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... stycznia 2007 r. Nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanowił odrzucić skargę Pismem z dnia ... lutego 2007 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. wniósł skargę na wymienione w sentencji postanowienia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił wydane przez skarżący zakład postanowienie z dnia ... listopada 2006 r. nr..., którym odmówiono zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Sąd zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący Dyrektor ZUS [...] Oddział w W. na podstawie art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.e.a.) występował jako organ egzekucyjny, który wydał postanowienie poprzedzające zaskarżone postanowienie. W niniejszej sprawie organ, który wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 23 § 2 był organem sprawującym nadzór nad organem, który wniósł skargę. Zgodnie z treścią art. 23 § 4 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej pełnił funkcję organu odwoławczego w stosunku do postanowienia wydanego przez Dyrektor ZUS [...] Oddział w W. Reasumując należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wniósł skargę na wydane w niniejszej sprawie postanowienie organu odwoławczego. Należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – art. 53 § 2 p.p.s.a.. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa – art. 53 § 3 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że przed wniesieniem skargi skarżący ma obowiązek wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące mu w administracyjnym toku instancji. Zatem skarżącym w postępowaniu sądowadmnistracyjnym jest podmiot mający przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, w którym wydano zaskarżony akt, gdyż tylko stronie postępowania służą środki zaskarżenia służące wyczerpaniu toku instancji, o których mowa w przepisach art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Oczywistym jest że ze środków tych nie może korzystać organ, który wydał akt administracyjny, od których środki te są wnoszone. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawowym środkiem zaskarżenia zgodnie z treścią art. 17 § 1 u.p.e.a. jest zażalenie na postanowienie. Ponadto należało stwierdzić, że postępowanie sądowadministracyjne nie służy rozstrzyganiu sporów pomiędzy organami pierwszej i drugiej instancji, co do sposobu załatwienia sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne ma na celu kontrolę postępowania administracyjnego z punktu widzenia interesów stron tego postępowania a nie organów je prowadzących. Z treścią przepisów art. k.p.a. i Ordynacji podatkowej regulujących odwołania wynika że wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje przeniesienie kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy do organu drugiej instancji i organ pierwszej instancji nie może kontrolować zapadłych w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięć organu drugiej instancji. W tym zakresie ustawodawca przyznaje organowi drugiej instancji uprawnienie do rozstrzygnięcia sprawy we własnym zakresie i rozstrzygnięcie to może zostać zakwestionowane wyłącznie przez stronę (por. T. Woś, H Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Z tego względu należało stwierdzić, że organ pierwszej instancji. Komentarz, Wrszawa 2005, s. 212 i nast.) Przepisy o odwołaniach mają odpowiednie zastosowanie do postanowień por. art. 144 k.p.a. i art. 239 Ordynacji podatkowej. Zgodnie treścią art. 18 u.p.e.a przepisy kpa mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Z tych powodów należało stwierdzić, że organ pierwszej instancji nie ma określonej w art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymacji do zaskarżenia do Sądu decyzji organu drugiej instancji. Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie została wniesiona przez podmiot nieuprawniony. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.