III SA/Wa 776/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2005 r. sprawy ze skarga "P." Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 stycznia 2005 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; (...). Zaskarżoną decyzją z dnia 19 stycznia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. - na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, oraz art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 9 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287 ze zm., powoływanej dalej jako: ustawa restrukturyzacyjna/ - utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 21 maja 2004 r., (...) umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte na wniosek skarżącej Spółki z o.o. P. z siedzibą w W. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wnioskiem z dnia 15 listopada 2002 r. Spółka wystąpiła do Urzędu Skarbowego W. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie przepisów powołanej powyżej ustawy restrukturyzacyjnej, wnosząc o restrukturyzację zaległości w podatku od towarów i usług za następujące okresy: wrzesień-grudzień 2001 r. i styczeń-maj 2002 r. Decyzją z dnia 23 grudnia 2002 r., o (...) Urząd Skarbowy W. określił Spółce warunki restrukturyzacji, zaś decyzją z dnia 16 stycznia 2003 r., (...) rozłożył opłatę restrukturyzacyjną na 11 rat. Następnie decyzją z dnia 21 maja 2004 r. o (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego W. umorzył prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne podnosząc, iż na dzień wydania decyzji strona posiadała nieobjęte restrukturyzacją zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług, a więc nie został spełniony warunek wynikający z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji. Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji Spółka wyjaśniła, że zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2004 r. w kwocie 45.628 zł nie występuje, gdyż kwota 27.671 zł została przeksięgowana z nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r, kwota 11.710 zł została niesłusznie pobrana przez dział egzekucyjny Urzędu Skarbowego w dniu 5 kwietnia 2004 r., zaś kwota 5.671 zł plus odsetki za zwłokę została uregulowana w dniu 1 czerwca 2004 r. Odnosząc się do stwierdzonej przez organ zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych Spółka podniosła, iż zaległość ta została spowodowana niezłożeniem przez księgową korekty CIT-8 za 2001 r., natomiast po złożeniu korekty dopłatę w wysokości 33.093 zł uregulowano w dniu 9 czerwca 2004 r. Skarżąca podkreśliła, że problemy z właściwym rozliczeniem podatków związane były z kolejną, trzecią zmianą właściwości Urzędu Skarbowego, z tego też względu nie może przedłożyć niezbędnych zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach, jako że termin ich wydania przypada po terminie do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po zapoznaniu się z zarzutami odwołania, w uzasadnieniu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji z dnia 19 stycznia 2005 r. wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie istotne jest przede wszystkim ustalenie faktu spełnienia przez stronę warunków restrukturyzacji określonych w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy restrukturyzacyjnej, a więc ustalenie, czy przedsiębiorca wpłacił opłatę restrukturyzacyjną oraz czy w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie posiadał on zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 ustawy, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy - podkreślał organ odwoławczy - Urząd skarbowy, do którego został złożony wniosek o restrukturyzację, prowadzi postępowanie restrukturyzacyjne w zakresie wszystkich zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż wszelkie czynności zmierzające do likwidacji zaległości tj. złożenie zaległych zeznań podatkowych dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych i regulowanie należności w dniach 1 i 9 czerwca 2004 r. zostały podjęte przez stronę po otrzymaniu w dniu 30 maja 2004 r. decyzji umarzającej postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące zaległości objętych decyzją z dnia 23 grudnia 2002 r., (...). W przekonaniu organu odwoławczego argumenty Spółki dotyczące niemożności przedłożenia zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami nie zasługują na uwzględnienie, gdyż - jak już wykazano powyżej - w dniu wydania decyzji Spółka posiadała zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym, co musiało skutkować umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej. Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutów strony dotyczących opieszałości w działaniu pracowników Urzędu Skarbowego Warszawa-Praga i braku rzetelnych informacji pozwalających ustalić właściwy do rozliczeń podatkowych Spółki urząd skarbowy. W skardze wniesionej w dniu 23 lutego 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz w uzupełniającym skargę piśmie datowanym na dzień 23 lutego 2004 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 21 maja 2004 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu organu podatkowego II instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego poprzez uznanie, że w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji Spółka posiadała zaległości wymienione w art. 6 ustawy restrukturyzacyjnej, nieobjęte restrukturyzacją i należące do właściwości organu restrukturyzacyjnego. Jak wyjaśniła - na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji rzeczywiście posiadała zaległości, nienależące jednak do właściwości organu restrukturyzacyjnego, tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ Sąd sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji bądź aktów w oparciu o kryterium zgodności z prawem i uchyla zaskarżoną decyzję bądź stwierdza jej nieważność, gdy stwierdzi, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób określony w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Dokonana ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 stycznia 2005 r. narusza przepisy art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy restrukturyzacyjnej, po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r./z zastrzeżeniem ust. 1a i 3/ organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji albo umarza postępowanie restrukturyzacyjne - w zależności od tego, czy warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 zostały spełnione. Jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 nie zostały spełnione, to zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ restrukturyzacyjny umarza postępowanie restrukturyzacyjne. Należności objęte restrukturyzacją, podlegają umorzeniu, pod warunkiem, że przedsiębiorca - m.in. - w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1, nie posiada zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6, z wyjątkiem należności wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. Przepis art. 10 ust. 3 stanowi, że warunek o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, gdy zobowiązania lub zaległości, nieobjęte postępowaniem restrukturyzacyjnym zostaną przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1, rozłożone na raty lub odroczone. Należy podkreślić, iż jakkolwiek w świetle powołanych powyżej przepisów warunkiem umorzenia należności objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym jest nieposiadanie zaległości nieobjętych restrukturyzacją, to warunek ów dotyczy zaległości należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. Zawartego w cytowanym przepisie określenia "należących do właściwości organu" nie można odnosić jedynie do jednej z postaci właściwości, np. właściwości rzeczowej, bo nie pozwala na to gramatyczne brzmienie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej, ale oceniać należy w odniesieniu do właściwości zarówno rzeczowej, miejscowej jak i funkcjonalnej. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż organem restrukturyzacyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Jak wynika z akt sprawy - w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji skarżąca Spółka posiadała zaległości, ale były to zaległości nienależące do właściwości organu restrukturyzacyjnego, a fakt ten znany był Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. i znalazł potwierdzenie w uzasadnieniu jego decyzji z dnia 21 maja 2004 r. W aktach sprawy znajduje się również korespondencja pomiędzy organem restrukturyzacyjnym a Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego W. oraz Naczelnikiem Drugiego M. Urzędu Skarbowego, dotycząca zaległości Spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych. W tym stanie rzeczy należy więc zgodzić się ze skarżącą, że zaległości te - nieobjęte restrukturyzacją, znane były organowi restrukturyzacyjnemu na dzień wydania decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego powyższe okoliczności nie zostały należycie ocenione przez organy podatkowe obu instancji w świetle przepisów art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej. Jako że zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2004 r. należały do właściwości Drugiego M. Urzędu Skarbowego, zaś zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za listopad-grudzień 2001 r. oraz luty 2002 r. należały do właściwości Urzędu Skarbowego W. należało uznać, że Spółka dopełniła warunków określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej, bowiem urzędy te nie były organem restrukturyzacyjnym Skarżącej. Skoro zaś ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego przewidział dla sytuacji, gdy warunki te nie zostały spełnione, to brak było podstaw do wydania wobec Skarżącej decyzji, o której mowa w tym przepisie. Decyzje, jakie zapadły w niniejszej sprawie naruszają przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 187 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w myśl wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej w toku postępowania organy podatkowe są zobowiązane podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe, które orzekały w sprawie nie odniosły się do kwestii istniejących zaległości podatkowych Spółki w powiązaniu z kwestią właściwości organu restrukturyzacyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej powinien ocenić istnienie określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej przesłanek umorzenia należności podlegających restrukturyzacji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a i c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku. Zakres jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 tego Prawa zaś o kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 cyt. Prawa.