III SA/Wa 777/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P.P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnych oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. otrzymał wystawiony w dniu [...] października 2014 r. jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający odzyskiwanie należności objętych Dyrektywą Rady 2010/24/UE o nr referencyjnym 279BEEC045040, dotyczący zaległości P.P. (dalej "Skarżący", "Zobowiązany") z tytułu podatku akcyzowego. Jednolity tytuł wykonawczy sporządzono na podstawie wniosku o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności sporządzonego przez brytyjski organ podatkowy H. z siedzibą w B. Na podstawie otrzymanego tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. zawiadomieniami z dnia 8 października 2014 r. dokonał zajęć wynagrodzenia oraz rachunku bankowego zobowiązanego. Zawiadomienia o zajęciach wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 10 października 2014 r. Zajęcia dokonane na podstawie zawiadomień okazały się bezskuteczne, jedynie Bank [...] poinformował organ egzekucyjny, że będzie ono realizowane w miarę dostępnych środków. Z kolei zawiadomieniem z dnia 13 października 2014 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia Skarżącego w spółce jawnej "T." z siedzibą w K. Zawiadomienie o zajęciu doręczono Spółce w dniu 15 października 2014 r., a zobowiązanemu w dniu 24 października 2014 r. Pismem z dnia 15 października 2014r. pracodawca zobowiązanego poinformował, że jego wynagrodzenie wynosi 1.680 zł brutto, czyli minimum socjalne, a tym samym niemożliwe jest dokonywanie potrąceń. Skarżący pismem z dnia 24 października 2014 r. złożył skargę na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: "u.p.e.a.") dokonane zawiadomieniami z dnia 8 października 2014 r. oraz na zajęcie wynagrodzenia zobowiązanego w Spółce Jawnej "Twardzik", zarzucając ich niezasadność oraz naruszenie jego praw. Ponadto wniósł o wstrzymanie prowadzenia postępowania oraz umorzenie należności głównej w całości, a także umorzenie kosztów egzekucyjnych oraz odsetek za zwłokę wobec niezasadności dokonanych zajęć. W uzasadnieniu skargi opisując przebieg zdarzeń, które doprowadziły do powstania należności wskazał na swoją trudną sytuację majątkową. W ocenie Skarżącego jego sytuacja materialna powoduje niemożność spełnienia roszczeń wierzyciela bez uszczerbku dla rodziny, a prowadzenie egzekucji jest skrajną uciążliwością. Skarżący podnosił, iż zobowiązanie główne powstało bez winy zobowiązanego oraz poinformował również o złożeniu wniosku do organu brytyjskiego o ponowne rozpoznanie sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. oddalił ww. skargę. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący pismem z dnia 28 stycznia 2015 r., wniósł zażalenie, zarzucając rażące naruszenie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") polegające na braku merytorycznego rozpatrzenia skargi na czynności egzekucyjne co w konsekwencji miało doprowadzić do braku ustosunkowania się do wskazanych kwestii i przyjęcia, iż zachodzą podstawy do oddalenia skargi. Skarżący zanegował stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., w zakresie braku stwierdzenia uchybień formalnoprawnych, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi oraz przyjęcie, że zajęcie jego praw majątkowych było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Nie zgodził się również z twierdzeniem organu nadzoru, iż okoliczności które podniósł nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznania w trybie skargi na czynność egzekucyjną. Uznała za zasadne wstrzymanie czynności egzekucyjnych, z jednoczesnym umorzeniem całości zobowiązania podatkowego, w tym umorzeniem kosztów egzekucyjnych i naliczonych odsetek za zwłokę. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Skarżącej, Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia Minister wskazał na wstępie, że skarga przewidziana w art. 54 u.p.e.a. przysługuje zobowiązanemu na czynności egzekucyjne oraz na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Wskazał, iż postępowanie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym, w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie podlegają ocenie kwestie dotyczące wymagalności egzekwowanych obowiązków. Stanowią one inny przedmiot sprawy i podlegają rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu. Minister zauważył również, że zgodnie z art. 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków te, które są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Jednocześnie art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 2 ww. ustawy wskazuje, że do środków egzekucyjnych w postępowaniu dotyczącym należności pieniężnych należy między innymi egzekucja z wynagrodzenia za pracę oraz egzekucja z rachunku bankowego. Minister zauważył następnie, że zajęcia wynagrodzenia Skarżącego zostały dokonane zawiadomieniami z dnia 8 i 13 października 2014 r. Dokumenty te spełniały wymogi określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz sporządzone zostały na stosownych drukach, zgodnych z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.). Ponadto stwierdzono, iż organ egzekucyjny zmierzał bezpośrednio do przymusowego wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym, stosując środek egzekucyjny dopuszczony przez ustawę egzekucyjną. Organ nadzoru wyjaśnił, iż zajęcie rachunku bankowego z dnia 8 października 2014 r. dokonane zostało w oparciu o art. 80 § 1 u.p.e.a., który stanowi, iż organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. § 2 przepisu art. 80 ww. ustawy, o której mowa wyżej, wskazuje, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Zgodnie z art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zajęcie rachunku bankowego również dokonane zostało na właściwym druku zawiadomienia o zajęciu zgodnym z zał. Nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Powyższe zawiadomienie zostało podpisane przez upoważnionego pracownika organu egzekucyjne oraz doręczone zobowiązanemu. Podsumowując organ nadzoru nie stwierdził uchybień formalnoprawnych, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi. Wskazał, iż zajęcia przedmiotowych praw majątkowych były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do żądania Skarżącego dotyczącego wstrzymania czynności egzekucyjnych, z jednoczesnym umorzeniem całości zobowiązania podatkowego, w tym umorzeniem kosztów egzekucyjnych i naliczonych odsetek za zwłokę, wyjaśnił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie jest możliwe skuteczne podnoszenie zagadnień, które stanowią podstawę do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Końcowo stwierdził, iż egzekucja należności na rzecz innego państwa prowadzona jest na podstawie ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 201 r. poz. 1289), w trybie określonym u.p.e.a. Zgodnie z art. 79 ust. 2 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, w przypadku otrzymania od podmiotu informacji o sporze organ egzekucyjny niezwłocznie występuje do państwa członkowskiego o potwierdzenie tej informacji, co uczynił organ egzekucyjny w dniu 4 listopada 2014 r. kierując o udzielenie przez wierzyciela informacji czy toczy się postępowanie dot. egzekwowanych należności i otrzymaniem o wierzyciela odpowiedzi podtrzymującej żądanie prowadzenia egzekucji. Skarżący zaskarżył następnie powyższe postanowienie Ministra Finansów, wnosząc skargę w piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r., w której wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, umorzenie postępowania, w tym umorzenie należności głównej w całości, kosztów egzekucyjnych i odsetek za zwłokę oraz zwrot kosztów procesu według norm przepisanych. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie następujących przepisów: - art. 54 § 1 u.p.e.a. polegające na uznaniu przez organ administracyjny prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie, - art. 26 § 1 w zw. z art. 27 § 1 pkt 2 w zw. z art. 80 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez uznanie przez organ prawidłowości działań organu egzekucyjnego (zgodności z obowiązującymi przepisami prawa) w zakresie dokonywanych zajęć praw majątkowych, - art. 15 § 1 u.p.e.a. polegające na braku dostrzeżenia przez organ administracyjny dopuszczenia się wszczęcia egzekucji administracyjnej przez organ egzekucyjny pomimo istotnego uchybienia formalnego w postaci braku uprzedniego upomnienia przez wierzyciela zawierającego wniosek do wykonania przez skarżącego obowiązku zapłaty zaległości z tytułu podatku akcyzowego, - art. 8 K.p.a. polegające na braku dostrzeżenia przez organ administracyjny, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie jego uczestników (Skarżącego) do organów władzy publicznej, - art. 7 § 2 u.p.e.a. przez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż środki egzekucyjne zastosowane przez organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie stanowią te o najmniejszej uciążliwości, - art. 77 K.p.a. przez zaniechanie przez organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do niezasadnego dokonania zajęć na skutek bezpodstawnego i niesłusznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżący stwierdził również, że brak doręczenia upomnienia rzutuje na prawidłowość dokonanych czynności egzekucyjnych oraz wskazał, że podnoszenie zarzutów w tym zakresie w ramach skargi na czynność egzekucyjną jest dopuszczalne na gruncie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto zdaniem Skarżącego zasadne było rozpatrzenie w niniejszym postępowaniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i umorzenie zaległości W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Badając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do powołanego przepisu prawa Stronie przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego, nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. Organ nadzoru dokonuje zatem oceny czynności egzekucyjnej badając czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Zgodnie z art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne wymienione w art. la pkt 12 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. egzekucję z wynagrodzenia za pracę oraz egzekucję z rachunku bankowego. Zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonano w oparciu o art. 72 § 1 ww. ustawy poprzez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomień z dnia 08.10.2014r. nr [...] do nr [...] oraz z dnia 13.10.2014r. Nr [...] o zajęciu wynagrodzenia. Organ egzekucyjny jednocześnie wezwał pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Sąd stwierdza, że powyższe dokumenty spełniały wymogi określone w art. 67 § 2 ustawy egzekucyjnej oraz sporządzone zostały na stosownych drukach, zgodnych z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Sąd zauważa, że mimo, iż rozporządzenie to w chwili dokonania zajęcia już nie obowiązywało, to zgodnie z treścią § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 655), wzory dokumentów stanowiących załączniki nr 12-22 do w/w rozporządzenia z dnia 22.11.200lr. mogły być stosowane nie dłużej niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia tj. do dnia 21.11.2014r. Ww. zajęcia zostały podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i doręczone zobowiązanemu. Organ egzekucyjny, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy egzekucyjnej, zmierzał bezpośrednio do przymusowego wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym, stosując środek egzekucyjny dopuszczony przez ustawę egzekucyjną. Zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia doręczono Zobowiązanemu w dniach 10.10.2014 r. i 24.10.2013 r., natomiast pracodawcy w dniu 15.10.2014 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że zajęcia o nr [...] do nr [...] okazały się bezskuteczne, gdyż zobowiązany nie jest już pracownikiem wskazanych w nich firm. W związku z powyższym brak było podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęć wynagrodzenia zawiadomieniami z dnia 08.10.2014r. nr [...] oraz z dnia 13.10.2014r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Natomiast zajęcie rachunku bankowego z dnia 08.10.2014r. nr [...] dokonane zostało w oparciu o art. 80 § 1 ustawy egzekucyjnej, który stanowi, iż organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Paragraf 2 przepisu art. 80 ustawy, o której mowa wyżej, wskazuje, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Zgodnie z art. 80 § 3 ustawy egzekucyjnej jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Sąd zauważa, że zajęcie rachunku bankowego również dokonane zostało na właściwym druku zawiadomienia o zajęciu odpowiadającemu wzorowi określonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Powyższe zawiadomienie zostało podpisane przez upoważnionego pracownika organu egzekucyjne oraz doręczone zobowiązanemu. Wobec powyższego, analizując czynności organu egzekucyjnego podjęte przy dokonaniu zajęcia wynagrodzenia oraz rachunku bankowego na podstawie w/w zawiadomień, Sąd nie stwierdził uchybień formalnoprawnych, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi. Zajęcia przedmiotowych praw majątkowych były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. W ramach postępowania egzekucyjnego Strona posiada bowiem ochronę prawną na każdym jego etapie. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, które stanowi w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają tylko zaskarżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Pojęcie czynności egzekucyjnej zostało zdefiniowane w art. la pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 u.p.e.a. i art. 59 u.p.e.a. Postępowanie skargowe zatem nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. W katalogu tym nie mieszczą się podnoszone przez Skarżącego kwestie dotyczące powstania egzekwowanego obowiązku, wystawienia upomnienia i zasadności wystawienia tytułu wykonawczego oraz uciążliwości zastosowanych środków egzekucyjnych. Twierdzenia pełnomocnika Zobowiązanego o możliwości rozpatrzenia w trybie art. 54 u.p.e.a. zarzutów dotyczących braku doręczenia upomnienia, czy zasadności wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i umorzenie zaległości nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Należy wskazać, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w postępowaniu odwoławczym jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy w I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozstrzygnięta tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Przy czym ogólna reguła postępowania określona w art. 19 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, co również wyklucza rozstrzyganie w szerszym zakresie niż przewidziany dla danego trybu. W związku z powyższym w ocenie Sądu niezasadne są również zarzuty Skarżącego dotyczące prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników i zaniechania przez organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również spełnia wymogi przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd brak było podstaw do jego uchylenia. Również uzasadnienie faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia jest wyczerpujące i nie budzi zastrzeżeń. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.