III SA/Wa 777/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.V. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.V. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń i luty 2012 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. . A.V. ("Skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń i luty 2012 r. Jednocześnie Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na powyższą decyzję. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że jej zdaniem, nie ponosi winy w związku z uchybieniem terminu do wniesienia skargi do WSA. Skarżąca wskazała, że w dacie doręczania korespondencji zawierającej prawomocną decyzję była nieobecna w miejscu zamieszkania, ponieważ w okresie świąt Bożego Narodzenia oraz ferii zimowych przebywała u swojej rodziny w S., gdzie co rok Skarżąca spędza święta. Zdaniem Skarżącej nie mogła ona przewidywać, że akurat w tym okresie zostanie jej doręczona przedmiotowa decyzja. Skarżąca przyznała, że przedmiotowa decyzja została odebrana przez osobę upoważnioną E.P., która nie poinformowała Skarżącej o treści decyzji. Skarżąca wskazała, że zapoznała się z treścią przedmiotowej decyzji dopiero w dniu 2 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Jest ono dopuszczalne w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. błędne pouczenie sądu lub nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt l OZ 246/08, LEX nr 479292). Przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 ppsa stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy uznać, ze jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Na wstępnie Sąd podkreśla, że Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła okoliczności przywołanych we wniosku o przywrócenie terminu. Odnośnie wniosku o przesłuchanie świadka E.P. Sąd wskazuje, że zgodnie z procedurą sądowoadministracyjną nie istnieje podstawa prawna do przesłuchiwania świadków. Niemniej jednak kwestia uprawdopodobnienia okoliczności przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu jest bez znaczenia, gdyż nawet gdyby Skarżąca uprawdopodobniła okoliczności, na które się powołała, wniosek Skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu zachowanie Skarżącej nosi wszelkie znamiona niedbalstwa. Skarżąca wskazała, że nie mogła się zapoznać z decyzją organu podatkowego, gdyż w okresie świąt Bożego Narodzenia oraz ferii zimowych przebywała u rodziny w S. Podnieść należy, że święta nie są sytuacją nagłą, więc Skarżąca powinna i zarazem mogła powziąć starania, żeby zabezpieczyć swoją sytuację prawną. Skarżąca powinna choćby zwrócić się z prośbą do E.P. o niezwłoczne przekazanie informacji o odbiorze korespondencji urzędowej. Jednocześnie biorąc pod uwagę okoliczność, że Skarżąca zmieniła swoje miejsce pobytu na dłuższy okres, tj. co najmniej na okres od 28 grudnia 2017 r. (odbiór zaskarżonej decyzji) do dnia 2 lutego 2018 r. (zapoznanie się Skarżącej z przedmiotową decyzją) przyjąć należy, iż Skarżąca miała obowiązek powiadomienia organu podatkowego o takiej zmianie, zgodnie z art. 146 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej "O.p."). Brak takiego powiadomienia ocenić należy negatywnie, jako przykład niedbalstwa Skarżącej. Przy czym Skarżąca, skoro złożyła odwołanie (co potwierdzają akta administracyjne) miała pełną świadomość, że postępowanie podatkowe jest w toku. Skarżąca oceniła, że nie mogła przypuszczać, iż w okresie jej nieobecności będzie doręczana przedmiotowa decyzja. Jest to twierdzenie całkowicie błędne. Jak wynika z akta administracyjnych Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w dniu 17 października 2017 r. (data wpływu do urzędu 20 października 2017 r.). Na mocy art. 139 § 3 O.p. sprawa Skarżącej powinna być załatwiona w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Więc Skarżąca powinna przewidywać, że najpóźniej jej odwołanie rozstanie rozpatrzone około dnia 17 stycznia 2018 r. a więc w czasie nieobecności Skarżącej. Powyższe powinno tym bardziej motywować Skarżącą do podjęcia odpowiednich starań, zabezpieczających jej sytuację prawną. Kończąc wskazać trzeba, że Skarżąca wskazała, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2017 r. została odebrana przez uprawnioną osobę, tj. E.P. W takiej sytuacji wszelkie zaniedbania popełnione przez E.P. obciążają Skarżącą, gdyż E.P. odebrała przedmiotową korespondencję w imieniu i na rzecz Skarżącej. Zdaniem Sądu E.P. nie dochowała należytej staranności, gdyż nie przekazała Skarżącej informacji o odebranej korespondencji, mimo, iż mogła tego dokonać choćby w rozmowie telefonicznej z Skarżącą. Reasumując, zachowanie Skarżącej nacechowane było znamionami niedbalstwa, co uniemożliwia przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z powyższych względów Sąd, uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.