III SA/Wa 778/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Burmistrz P. określił wobec O. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Skarżącą" lub "Spółką") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 54 216 zł. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia 5 listopada 2015 r., choć wcześniej wniesiono już odwołanie pismem z dnia 21 października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Skarżącą w dniu 5 listopada 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka niedopuszczalności odwołania, wynikająca z przyczyny o charakterze przedmiotowym, tj. z trwającego już postępowania odwoławczego w wyniku odwołania od zaskarżonej decyzji wniesionego przez Skarżącą pismem z dnia 21 października 2015 r. Wobec powyższego, na podstawie art. 228 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., zwanej dalej też "O.p."), stwierdzono niedopuszczalność wniesionego odwołania, bowiem obowiązujące przepisy prawne nie przewidują prowadzenia drugiego postępowania odwoławczego w tej samej sprawie. Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. przez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sytuacji, w której odwołanie to wymagało rozpatrzenia, gdyż zostało wniesione od prawidłowo doręczonej decyzji. Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdzając, iż postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie jest już w toku, nie uwzględniło, iż zaskarżona decyzja została doręczona do pełnomocnika Skarżącej dopiero w dniu 22 października 2015 r. Zdaniem Skarżącej niewłaściwie zastosowano art. 228 § 1 pkt 1 O.p., gdyż stwierdzono niedopuszczalność odwołania od decyzji prawidłowo doręczonej w dniu 22 października 2015 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wyjaśniło ponadto, że odwołanie od zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2015 r. wpłynęło do organu podatkowego w dniu 26 października 2015 r., a do SKO w dniu 6 listopada 2015 r. Na podstawie dołączonego do akt sprawy potwierdzenia odbioru decyzji wynikało, że została ona doręczona Spółce w dniu 22 października 2015 r. Wobec powyższego uznano, że chociaż odwołanie zostało datowane na dzień 21 października 2015 r., to jednak do organu podatkowego wpłynęło w terminie określonym w art. 223 § 2 O.p. W konsekwencji wszczęto postępowanie odwoławcze. Kolejne odwołanie wniesione przez Skarżącą od tej samej decyzji należało zatem uznać za niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym i egzekucyjnym, podlegających zaskarżeniu zażaleniem, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieaktualnym dla sprawy). Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale z innego powodu, niż w niej podany. Wobec wynikających z niniejszej sprawy okoliczności faktycznych wypada podkreślić istotną zasadę, że w razie ustanowienia pełnomocnika organ administracji powinien doręczać pisma, w tym decyzje, temu pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio podatnikowi (art. 145 § 2 O.p.). Gdyby w niniejszej sprawie Organ I instancji przestrzegał tej zasady, problem tej sprawy w ogóle by nie zaistniał. Niemniej Burmistrz P. doręczył decyzję zarówno Spółce, jak i jej pełnomocnikowi, zaś odbiór tej decyzji nastąpił w dwóch różnych datach, co stanowiło przyczynę wątpliwości co do skuteczności doręczeń. W ocenie Sądu, jakkolwiek doręczenie decyzji samej Spółce było wadliwe, to jednak, wobec wniesienia odwołania (nota bene identycznego w swej treści, co "odwołanie" późniejsze, a także podpisanego przez tego samego pełnomocnika, który podpisał to drugie "odwołanie"), pierwsze pismo nazwane "odwołaniem" rzeczywiście nim było, zostało wniesione we właściwym terminie liczonym od daty doręczenia Skarżącej, i w efekcie zainicjowało postępowanie odwoławcze. Drugie pismo nie mogło już stanowić odwołania, gdyż odwołanie sensu stricte, w ścisłym sensie tego wyrazu, ta sama strona może skutecznie wnieść tylko raz. Stąd wypływa nieuchronny wniosek, że nie można było stwierdzić niedopuszczalności takiego "odwołania", gdyż odwołaniem w istocie nie było. To drugie pismo należało po prostu włączyć do akt i dalej procedować w kwestii istniejącego postępowania odwoławczego zainicjowanego pierwszym pismem. Zresztą SKO tak samo powinno postąpić nawet wtedy, gdyby wniesione pisma różniły się co do treści. Kolejne pismo byłoby wówczas częścią argumentacji odwołania, gdyby wniesiono je w terminie 14 dni od otrzymania decyzji, albo po prostu dalszym stanowiskiem odwołującego się, które niezależnie od treści odwołania, wymagałoby odniesienia się organu odwoławczego w decyzji odwoławczej, gdyby wniesiono je po upływie tych 14 dni. W jednym i w drugim wypadku niezasadne byłoby stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. SKO wadliwie zatem zastosowało art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji. W dalszym postępowaniu SKO rozpozna zatem wniesione – pierwszym pismem datowanym na 21 października 2015 r., a odebranym przez SKO w dniu 26 października 2015 r. – odwołanie. Końcowo wskazać należy na obowiązek Organu szybkiego i sprawnego podejmowania czynności procesowych oraz unikania rozstrzygnięć procesowych, które są po prostu zbędne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W kwestii kosztów orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu od 15 sierpnia 2015 r.