III SA/Wa 780/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odmówić sporządzenia uzasadnienia wyroku z 24 października 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 780/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 października 2011 r. oddalił skargę J. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] listopada 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. , w dniu 3 listopada 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku, a w wypadku wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym - od dnia doręczenia odpisu sentencji. Drugi z przypadków wskazanych w ww. przepisie nie miał miejsca w sprawie. Wyrok wydano na rozprawie, o terminie której Organ został w prawidłowy sposób zawiadomiony. Skoro zatem w sprawie oddalono skargę wyrokiem z 24 października 2011 r., ostatnim dniem do złożenia wniosku o sporządzenie wyroku był dzień 31 października 2011 r. (poniedziałek). W związku z powyższym uznać należało, że wniosek Organu nadany w urzędzie pocztowym 3 listopada 2011 r. został złożony z naruszeniem ww. ustawowego terminu. W konsekwencji, brak było podstaw do jego uwzględnienia i tym samym sporządzenia uzasadnienie wyroku. Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 141 § 2 i 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji