III SA/Wa 787/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2012r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej: "WSA") postanowieniem z 28 sierpnia 2012r. pozostawił wniosek K. K. (zwanej dalej: "Skarżącą") o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe postanowienie zostało uznane za doręczone 14 września 2012r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 zwanej dalej: "P.p.s.a." ). Skarżąca wnioskiem z 9 października 2012r. (złożonym osobiście do WSA 15 października 2012r.) zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienia WSA z 28 sierpnia 2012r. We wniosku wskazała, że awizo dot. ww. przesyłki znalazła w skrzynce pocztowej dopiero po powrocie z sanatorium tj. 1 października 2012r. Oświadczyła, że Poczta kilka dni ustalała, kto był nadawcą nieodebranej korespondencji. Ostatecznie ww. postanowienie Skarżąca odebrała osobiście w WSA 9 października 2012r. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie WSA z 28 sierpnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być np. nagła choroba lub błędne pouczenie sądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2008r. sygn. akt l OZ 246/08). Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu, okoliczność wskazana we wniosku przez Skarżącą, nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Za okolicznością taką nie można bowiem uznać pobytu w sanatorium. Zgodzić należy się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z 24 sierpnia 2010r. o sygn. akt II OZ 785/10, zgodnie z którym wyjazd rehabilitacyjny do sanatorium jest niewątpliwie zdarzeniem planowanym i przewidywalnym. Nawet jeżeli miejsce w sanatorium Skarżąca uzyskała na krótko przed wyjazdem, nie sposób uznać, że było to zdarzenie nagłe i nieprzewidywalne. Wyjazdy do sanatorium nie mają charakteru nagłych zdarzeń, lecz są planowane z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym. Skarżąca wnosząc skargę do Sądu powinna liczyć się możliwością otrzymywania korespondencji oraz zachować odpowiednią staranność wymaganą od osoby będącej stroną postępowania sądowego. Dlatego też, planując dłuższy pobyt poza miejscem zamieszkania, Skarżąca powinna zadbać o to, by wskutek jej długiej nieobecności nie nastąpiły dla niej negatywne skutki procesowe związane np. z nieodbieraniem korespondencji. Sam fakt jej czasowego przebywania poza miejscem stałego zamieszkania, nie może wyłączać zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Ponadto, jak wynika z adnotacji umieszczonej na niepodjętej przez Skarżącą przesyłce, zawierającej odpis postanowienia WSA z 28 sierpnia 2012r. o pozostawieniu jej wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, została ona po raz pierwszy awizowana 31 sierpnia 2012r. Biorąc zaś pod uwagę, że Skarżąca w sanatorium przebywała od 10 września 2012 r. do 1 października 2012 r., - co wynika z przedłożonej Sądowi kserokopii karty wypisu z leczenia uzdrowiskowego – nie sposób uznać, iż dołożyła wszelkich możliwych starań aby zapoznać się z treścią zarządzenia, a tym samym dochować terminowi do ewentualnego wniesienia zażalenia na to postanowienie. Ponadto Skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że jej wyjazd nastąpił w sposób na tyle nagły, że nie mogła poczynić starań w celu zapewnienia sobie skutecznego doręczania korespondencji podczas nieobecności w miejscu zamieszkania. Ponieważ zdaniem Sądu okoliczności podniesione przez Skarżącą, nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.