III SA/Wa 802/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 r. sprawy ze skargi V. S. i Wspólnicy spółka jawna na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej oddala skargę 1. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2009 r., którym organ ten na podstawie przepisu art. 219, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 oraz art. 216 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako "ustawa Ord. pod.") utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 4 lutego 2009r. odmawiające spółce jawnej "V." – dalej zwanej "Skarżąca" lub "Spółka") wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Z akt przedmiotowej sprawy wynikało, iż w dniu 12 listopada 2008 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokonywania przez Stronę eksportu oraz prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%. We wniosku przedstawiła zdarzenie przyszłe. Strona opisała stan faktyczny sprawy wskazując jednocześnie, iż "w analogicznym stanie faktycznym było u niej przeprowadzone postępowanie podatkowe". Niemniej jednak w ocenie Skarżącej nie wykluczało to jej prawa do wystąpienia z interpretacją w analogicznym stanie faktycznym, który dotyczy zdarzenia przyszłego. W ocenie Spółki ustawa Ord. pod. rozróżnia stany faktyczne zaistniałe od zdarzeń przyszłych, których elementy stanu faktycznego ze swej istoty nie mogły być przedmiotem postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej ani rozstrzygnięć wskazanych w art. 14b § 4 i § 5 ustawy Ord. pod. 2. Po rozpatrzeniu wniosku Minister Finansów jako organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] lutego 2009 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów powołał się na przepis art. 14b § 5 ustawy Ord. pod., zgodnie z którym nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej, albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W ocenie organu w przepisie art. 14b § 5 ww. ustawy ustawodawca posłużył się zwrotem "rozstrzygnięta co do jej istoty", co oznacza, iż aby mówić o uprzednim rozstrzygnięciu sprawy wystarczy tożsamość przedmiotu sprawy, stanu faktycznego oraz stanu prawnego. Minister Finansów odmawiając wszczęcia postępowania uznał, iż w przedstawionym zakresie przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Zdaniem Ministra Finansów nie mógł on wydać pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, która rozstrzygałaby o dokonywaniu przez Stronę eksportu oraz prawie Strony do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%, gdyż w sprawie toczyło się postępowanie podatkowe, a sprawa podatkowa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. 3. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 120 w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 ustawy Ord. pod.- poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oraz naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. - poprzez błędną wykładnię art. 14b § 5 tej ustawy, a także wadliwą ocenę wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Skarżącej nie istniały prawne przeszkody dla wszczęcia i prowadzenie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie wyznaczonym wnioskiem Spółki (zdarzenie przyszłe). Strona zaznaczyła, że sformułowanie "analogiczny stan faktyczny" nie oznacza tożsamości stanu faktycznego, jak przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zdaniem pełnomocnika Strony Minister Finansów błędnie przyjął, że pomiędzy stanem faktycznym przyszłym (zdarzeniem przyszłym), a stanem faktycznym zaistniałym może zachodzić tożsamość. W ocenie Skarżącej przepis art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. nie odnosi się do tożsamości stanów faktycznych, rozumianej jako takie same stany faktyczne, ale te same stany faktyczne. W ocenie Spółki nie stoi na przeszkodzie wydaniu interpretacji indywidualnej w odniesieniu do zdarzenia przyszłego, która zwierałaby ocenę stanu faktycznego zbieżną z oceną dokonaną przez organ podatkowy lub kontrolny w zakończonym postępowaniu, dotyczącą analogicznego, zaistniałego stanu faktycznego. Strona podkreśliła, że Minister Finansów nie podjął żadnych czynności w celu potwierdzenia zakładanej tożsamości stanów faktycznych. W ocenie Skarżącej pozbawianie Spółki prawa do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej w odniesieniu do zdarzeń przyszłych, podczas gdy postępowanie podatkowe dotyczyło zdarzeń zaistniałych, stanowi rażące naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ord. pod., zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zdaniem Strony odmawiając wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie Minister Finansów naruszył także art. 165a § 1 ustawy Ord. pod. oraz art. 14b § 1 tej ustawy, a w konsekwencji także art. 120 tej ustawy, zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. 4. Minister Finansów wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] marca 2009r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji stwierdzając brak podstaw do jego zmiany. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podtrzymał argumentację zawartą w utrzymanym postanowieniu. 5. W skardze na ostateczne postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie: art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 165a § 1, art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. poprzez bezprawną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej; naruszenie art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 5 ustawy Ord. pod.- poprzez zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym, w którym nie ma on zastosowania oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wydanie decyzji lub postanowienia w odniesieniu do analogicznych elementów stanu faktycznego wskazanego we wniosku, wyklucza wydanie interpretacji indywidualnej w odniesieniu do stanu przyszłego, naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h, art. 169 § 1, art. 155 § 1 ustawy Ord. pod. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie bez wyjaśnienia, czy zachodzą negatywne przesłanki procesowe wymienione w art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. W uzasadnieniu obszernej skargi pełnomocnik Skarżącej przedstawił swoją wykładnię przepisu art. 14b § 5 w związku z art. 165a ustawy Ord. pod. Powołał także argumentację zaprezentowaną w zażaleniu na postanowienie odmawiające wszczęcie postępowania podatkowego. W ocenie Strony skarżącej wskazanie w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego analogicznego z będącym przedmiotem uprzedniego postępowania podatkowego stanu faktycznego - nie wyklucza możliwości wydania indywidualnej interpretacji wiążącej w przyszłym zdarzeniu prawnym. 6. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7. Przeprowadzona przez Sąd kontrola pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów utrzymującego w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego w indywidualnej sprawie doprowadziła Sąd rozpoznający sprawę stwierdził, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nie naruszają przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień powodujących obowiązek wycofania z obrotu prawnego zaskarżonych aktów administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe na podstawie przepisów art. 165a § 1 w związku z art. 14h ustawy Ord. pod. odmówiły wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącej o udzielenie w indywidualnej sprawie Skarżącej pisemnej interpretacji prawa podatkowego co do zdarzenia przyszłego, z uwagi na to iż w analogicznym do opisanego we wniosku zdarzenia prawnego - stanie faktycznym przeprowadzone było postępowanie podatkowe u Skarżącej. 8. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe argumentowały, iż w przepisie art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. ustawodawca posłużył się zwrotem "rozstrzygnięta co do jej istoty", co oznacza, iż aby mówić o uprzednim rozstrzygnięciu sprawy wystarczy tożsamość przedmiotu sprawy, stanu faktycznego oraz stanu prawnego. W ocenie organów podatkowych w przedstawionym zakresie przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Minister Finansów uznając, iż stan faktyczny sprawy oraz wskazany na jego podstawie stan prawny i wynikający z tych elementów problem prawny został już uprzednio rozstrzygnięty co do istoty w postępowaniu podatkowym lub kontroli podatkowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego, która rozstrzygałaby o dokonywaniu przez Stronę eksportu oraz prawie Strony do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%. W ocenie organów podatkowych dodanie do przepisu art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. słów "co do jej istoty" świadczy o tym, iż intencją ustawodawcy było objecie zakresem art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. również tych zdarzeń przyszłych, w których istota sprawy jest analogiczna do istoty spraw w zaistniałych stanach faktycznych już rozstrzygniętych decyzją lub postanowieniem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Zdaniem Ministra Finansów celem powyższej regulacji jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa organów podatkowych - podatnik po otrzymaniu niekorzystnej dla siebie decyzji lub postanowienia organu podatkowego ma możliwość skorzystania z przewidzianych prawem środków odwoławczych, a w przyszłości może powołać się na wcześniejsze rozstrzygnięcie lub ponownie skorzystać ze środków odwoławczych. 9. Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministra Finansów argumentowała natomiast, iż nie istniały prawne przeszkody dla wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie wyznaczonym wnioskiem (zdarzenie przyszłe). W skardze Spółka wywodziła, iż Minister Finansów błędnie przyjął, że pomiędzy stanem faktycznym opisanym w przyszłym zdarzeniu prawnym, a stanem faktycznym zaistniałym w postępowaniu podatkowym może zachodzić tożsamość. W ocenie Spółki przepis art. 14 b § 5 ustawy Ord. pod. nie odnosi się do tożsamości stanów faktycznych rozumiane jako takie same stany faktyczne, ale te same stany faktyczne. Spółka podnosiła także, iż nic nie stoi na przeszkodzie wydaniu interpretacji indywidualnej w odniesieniu do zdarzenia przyszłego, która zawierałaby ocenę stanu faktycznego zbieżną z oceną dokonaną przez organ podatkowy lub kontrolny w zakończonym postępowaniu dotyczącym analogicznego zaistniałego stanu faktycznego. Spółka argumentowała, iż w złożonym wniosku wskazała ze względów ostrożności procesowej i uwarunkowań ochrony prawnej wynikającej z interpretacji indywidualnej, iż opisany we wniosku stan przyszły jest analogiczny do będącego przedmiotem postępowania podatkowego. Skoro takie twierdzenie Spółki wywołało wątpliwości w ocenie Strony Minister Finansów powinien był przed wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie - ustalić jakiego okresu dotyczyło postępowanie podatkowe, kiedy zostało rozstrzygnięte i czy zmieniły się przepisy prawa na podstawie których zostało podjęte rozstrzygnięcie. W ocenie pełnomocnika Skarżącej organ podatkowy przed wydaniem rozstrzygnięcia powinien zbadać, czy stan faktyczny sprawy podatkowej jest zbieżny z opisanym we wniosku stanem faktycznym w przyszłym zdarzeniu prawnym. W tym zakresie organ powinien był także przeprowadzić postępowanie dowodowe a także ewentualnie wezwać Skarżąca do sprecyzowania wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. 10. Wskazać należy, iż w myśl dyspozycji przepisu art. 165a ustawy Ord. pod., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W myśl art. 14h ustawy Ord. pod. ww. przepis znajduje również zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie udzielania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stosownie do przepisu art. 14 § 5 ustawy Ord. pod. nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Sąd na wstępie odnosząc się kwestii związanych z badaniem "analogii" między sprawą podatkową a stanem faktycznym wskazanym we wniosku o udzielenie interpretacji prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wskazuje, iż zgodnie z poglądami orzecznictwa sądów administracyjnych specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też w ocenie Sądu Minister Finansów nie jest zobowiązany do przeprowadzania w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ord. pod.). W ocenie Sądu przyjęcie przez organ założenia, iż w "analogicznym stanie faktycznym" zostało w Spółce przeprowadzone postępowanie podatkowe było zgodne z uzasadnieniem wniosku Strony. Podkreślić należy, iż kwestia ta nie jest sporna między stronami postępowania. Zgodzić się zatem należy z organem podatkowym, iż we wniosku Skarżący jednoznacznie wskazał, że zostało u niego przeprowadzone postępowanie podatkowe w analogicznym stanie faktycznym, nie podając jednocześnie jakiego okresu to postępowanie dotyczyło, kiedy zostało rozstrzygnięte i czy zmieniły się przepisy, na podstawie których zostało podjęte rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu nie wykracza poza normy prawne stwierdzenie Ministra Finansów, iż w przypadku wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, w którym podatnik nie podaje jakiego okresu dotyczy opisany stan faktyczny przyjmuje się, iż dotyczy on stanu prawnego obowiązującego na dzień złożenia wniosku, natomiast interpretację indywidualną dotyczącą zdarzenia przyszłego wydaje się w oparciu o przepisy obowiązujące w momencie jej wydania. Nie ulega też wątpliwości, że błędne lub dwuznaczne opisanie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przez podmioty występujące o pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości wydanej interpretacji (a w przedmiotowej sytuacji - postanowienia). Zauważyć przy tym należy, iż takiego wpływu nie mogą, też mieć wszelkie zmiany lub uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wyjaśnienia zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa lub w zażaleniu. Jeżeli Skarżący był zainteresowany uzyskaniem interpretacji przepisów prawa podatkowego w stanie prawnym odmiennym od tego, w którym został wydana decyzja lub postanowienie rozstrzygające postępowanie o którym mowa we wniosku, powinien był złożyć odpowiedni wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Sąd jeszcze raz wskazuje, iż organ w przedmiotowej sprawie był związany stanem faktycznym wniosku, w którym wprost wskazano, że w analogicznym stanie faktycznym przeprowadzono w Spółce postępowanie podatkowe. Zatem Sąd nie widział potrzeby uzupełniania wniosku, czy też prowadzenia analizy sprawy podatkowej, na którą powoływała się Spółka we wniosku. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie odnosząc się do wskazywanego przez pełnomocnika Spółki zarzutu braku wyjaśniania analogii stanu faktycznego wskazanego we wniosku o udzielenie interpretacji w indywidualnej sprawie ze sprawą podatkową nie podzielił również stanowiska prezentowanego w judykaturze wskazującego na obligatoryjną potrzebę badania tożsamości elementów stanu faktycznego zawartego we wniosku z "analogicznym" stanem faktycznym toczącego się wobec tego samego podmiotu postępowania podatkowego lub kontrolnego. Wskazać także należy, iż określenie przez Stronę, że stan faktyczny jest analogiczny należało rozumieć posługując się prostą wykładnią gramatyczną, iż jest to stan faktyczny mający elementy zbieżne, podobne, paralelne do stanu faktycznego i prawnego zawartego w prowadzonym wobec Spółki postępowaniu podatkowym. 11. Sąd podzielił stanowisko organu, co do wykładni przepisu art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W ocenie Sądu rację ma organ, iż wykładnia przepisu art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. in fine, dotyczy zarówno zaistniałych stanów faktycznych, jak i zdarzeń przyszłych. Dodanie słów "co do jej istoty" świadczy o tym, iż intencją ustawodawcy było objecie zakresem art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. również tych zdarzeń przyszłych, w których istota sprawy jest analogiczna do istoty spraw w zaistniałych stanach faktycznych już rozstrzygniętych decyzją lub postanowieniem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Warto w tym miejscu wskazać m.in. tezę wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1935 r. C III 270/35, w którym Sąd ten stwierdził, iż przez orzeczenie "co do istoty sprawy" zapożyczone od rosyjskiej u.p.c. należy rozumieć bezpośrednie merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (istoty sporu) na podstawie ustaleń stanu faktycznego. Zgodnie z poglądami piśmiennictwa przez istotę sprawy należy rozumieć jej przedmiot, a więc określone praw i obowiązki stron podlegające sądowemu rozstrzygnięciu. Zatem w przypadku uznania, że w analogicznym stanie faktycznym toczyło się postępowanie podatkowe lub kontrolne zasadne było przyjęcie stanowiska, iż sprawa została rozstrzygnięta co do istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Z tych też względów wszczęcie postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji w analogicznym stanie faktycznym uznać należało za niezasadne. Na podkreślenie zasługuje także teza zawarta w uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2008 r. Sygn. akt III SA/Wa 1067/08, którym Sąd oddalając skargę na postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego podniósł, że wykładnia art. 14b § 5 ustawy Ord. pod. wskazuje, iż w przepisie tym jest mowa nie o tożsamości sprawy administracyjnej, a jedynie o tożsamości elementów stanu faktycznego. 12. W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, iż celem regulacji dotyczących wydawania indywidualnych interpretacji było zapewnienie jednolitości orzecznictwa organów podatkowych, a także zapewnienie podatnikom pełnej i szybkiej informacji o przepisach prawa podatkowego i ich wykładni stosowanej przez organy podatkowe uwzględniającej mi.n. poglądy orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego, Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Zatem przyjęcie argumentacji Skarżącej, iż w przypadku przeprowadzonej wobec niej kontroli podatkowej lub skarbowej i wydania rozstrzygnięcia co do istoty jest ona uprawniona do wszczęcia postępowania przed Ministrem Finansów o wydanie w analogicznym do kontrolowanego przez organy podatkowe stanie faktycznym interpretacji prawa podatkowego odnoszącego się do hipotetycznego stanu przyszłego prowadziłoby do zachwiania zasady dwuinstancyjności postępowania. Wskazać bowiem należy, iż mogłoby zdarzyć się, iż w obrocie prawnym poza decyzjami organów wskazanych w przepisach Ordynacji podatkowej istniałyby indywidualne interpretacje Ministra Finansów wydane w "analogicznych przyszłych stanach faktycznych", na które powoływałaby się strona w toku postępowania podatkowego. Natomiast w sytuacji, gdy indywidualne byłyby dla nie niekorzystne mogłaby wskazywać, że organy w sposób nieuprawniony wydają rozstrzygnięcia w sprawach podatkowych opierając się na pismach urzędowych Ministra Finansów. Przyznać także należy, że istniałby także możliwość, iż organy podatkowe zamiast w sposób wnikliwy badać zebrany w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy korzystałby z wydanych w "przyszłym analogicznym stanie faktycznym" indywidualnych interpretacji Ministra Finansów. Mając na uwadze powyższe Sąd zgodził się w organem podatkowym w rozpoznawanej sprawie, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego była rozwiązaniem właściwym. 13. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a oddalił skargę.