III SA/Wa 807/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - A.S. (dalej Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2014r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2010 r. Skarżący w skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a."). Skarżący wyjaśnił, że organy podatkowe prowadzą tożsame postępowania wobec niego za inne lata i to zarówno w zakresie ustaleń w podatku dochodowym jak i w podatku od towarów i usług i nie jest on w stanie - nie posiadając obecnie ani bieżących dochodów ani majątku - bez znacznej szkody ponieść ciężaru wymierzonych zobowiązań liczonych w setki tysięcy złotych ze wszystkich decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i częściowych już rozstrzygnięć odwołań przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W kwestii tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04 (niepubl.) wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2004r. sygn. akt FZ 86/04; niepubl.). Ogólnikowe stwierdzenia Skarżącego, iż nie jest on w stanie - nie posiadając obecnie ani bieżących dochodów ani majątku - bez znacznej szkody ponieść ciężaru wymierzonych zobowiązań liczonych w setki tysięcy złotych ze wszystkich decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i częściowych już rozstrzygnięć odwołań przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. są w ocenie Sądu niewystarczające. Skarżący nie odniósł się w sposób uprawniający do wstrzymania wykonania decyzji do konkretnych okoliczności, konkretnej sytuacji finansowej, jego możliwości płatniczych. Sąd natomiast nie może domyślać się, jakimi względami kierował się Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, a obowiązujące przepisy prawa, wyżej wskazane (art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a.), nie dają podstawy prawnej do czynienia przez Sąd ustaleń z urzędu w zakresie zajścia w sprawie przesłanek ustawowych, uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Warunkiem niezbędnym do oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu jest przytoczenie konkretnych i możliwych do zweryfikowania, w oparciu o materiał źródłowy, okoliczności faktycznych. Skoro Skarżący nie wskazał istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z wnioskiem, Sąd rozpoznający wniosek Skarżącego wydał orzeczenie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.