III SA/Wa 807/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2017 r. oddala skargę D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") w dniu 12 lutego 2018 r., złożyła do Urzędu Skarbowego W. korektę deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r. z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 4.703.014.00 zł w terminie 60 dni, tj. do dnia 13 kwietnia 2018 r. W celu weryfikacji rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. wobec Spółki zostały przeprowadzone czynności sprawdzające, w ramach których na podstawie art. 216 § 1, w związku z art. 274b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800. z późn. zm., dalej: "O.p.") oraz art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221. z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT", "u.p.t.u."), Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., przedłużył termin zwrotu na rachunek bankowy Spółki nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Podatnika, tj. do dnia 13 czerwca 2018 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., NUS przedłużył termin zwrotu na rachunek bankowy Spółki nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Podatnika, tj. do dnia 13 sierpnia 2018 r. W trakcie czynności sprawdzających ustalono, że przedmiotem działalności Strony jest działalność związana z oprogramowaniem, w tym w szczególności tworzenia oraz sprzedaż oprogramowania komputerowego, aplikacji mobilnych i internetowych, produktów cyfrowych. Odbiorcami świadczonych usług są kontrahenci krajowi, kontrahenci z krajów członkowskich UE. jak również spoza UE. Z uwagi na fakt, że czynności sprawdzające, w trakcie których wydano ww. postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r.. nie wystarczyły do podjęcia czynności materialno - technicznej zwrotu podatku ani też wszczęcia postępowania podatkowego NUS w celu zbadania zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w zdeklarowanej kwocie, w dniu 6 czerwca 2018 r. wszczął wobec Strony kontrolę podatkową, w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. z uwzględnieniem transakcji wewnątrzwspólnotowych, sprawdzenia prawidłowości wykazanych kwot do przeniesienia za okres od marca 2016 r. do listopada 2017 r. wywierających wpływ na kwotę zwrotu za grudzień 2017 r., realizacji obowiązków w zakresie ewidencji oraz aktualizacji danych wynikających z ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tj. Dz.U. 2019 poz. 63). W ramach prowadzonej kontroli podatkowej NUS postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r. w kwocie do dnia 31 grudnia 2018 r. Ponadto w ramach prowadzonej kontroli podatkowej NUS pismem z dnia 17 grudnia 2018 r., wezwał Stronę do przedłożenia niektórych faktur ujętych w rejestrach zakupów i sprzedaży za marzec 2016 r. oraz złożenia wyjaśnień w związku z dokonanymi ustaleniami i stwierdzonymi niezgodnościami. Z uwagi na potrzebę przeprowadzenia czynności sprawdzających wobec kontrahentów Skarżącej oraz konieczność oczekiwania na wyjaśnienia Strony, dotyczące dokonanych w toku kontroli ustaleń i stwierdzonych niezgodności, NUS postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., przedłużył termin zakończenia kontroli podatkowej do dnia 29 marca 2019 r. Następnie w ramach prowadzonej kontroli podatkowej NUS postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r. do dnia 30 kwietnia 2018 r. Podstawę do wydania ww. postanowienia stanowił fakt, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia do Urzędu Skarbowego W. nie wpłynęły wszystkie odpowiedzi od kontrahentów Strony, do których wystosowano wnioski w trybie art. 82 O.p., jak również nie przeprowadzono wobec kontrahentów Strony wszystkich czynności sprawdzających w związku z wezwaniami wystosowanymi w trybie art. 274c O.p., co uniemożliwiło weryfikację faktur dokumentujących transakcje dokonywane przez Skarżącą z kontrahentami krajowymi i zagranicznymi. Ponadto do dnia wydania przedmiotowego postanowienia do Urzędu Skarbowego W. nie wpłynęły wyjaśnienia Strony dotyczące dokonanych w toku kontroli ustaleń i stwierdzonych niezgodności. Na ww. postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. Strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła ww. postanowieniu naruszenie: - art. 274 b § 1 w zw. z art. 212 w zw. z art. 219 i w zw. z art. 219 i w zw. z art. 140 O.p., poprzez wydanie oraz doręczenie Skarżącemu zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy pierwotne postanowienie organu podatkowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. o przedłużeniu terminu zwrotu podatku do dnia 13 czerwca 2018r. nie zostało wprowadzone do obiegu prawnego przed upływem ustawowego terminu zwrotu i w konsekwencji na obecnym etapie nie ma możliwości przedłużenia terminu, który już wygasł; - przepisu prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 87 ust. 1 ust. 6 w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, poprzez niewykazanie, że w przedmiotowej sprawie zaszła przesłanka, o której mowa w tym przepisie, tj. zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania; - przepisu prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez brak dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wskazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r.. na rachunek bankowy Strony, pomimo bezskutecznego upływu ustawowego terminu dokonania tego zwrotu (60 dni) w dniu 13 kwietnia 2018 r.; - przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 210 § 4 w zw. z art. 217 oraz 219 O.p., poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i arbitralność wydanego rozstrzygnięcia, a także brak wskazania konkretnych przyczyn, rzeczywiście uzasadniających odmowę dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; - przepisów wspólnotowych, poprzez niezastosowanie w zakresie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej: - zasad ogólnych postępowania podatkowego mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 121. art. 122. art. 124. art. 125 O.p. poprzez działanie w sprawie w sposób przewlekły, niebudzący zaufania do organu oraz zaniechanie obowiązku udzielania informacji oraz wyjaśnień w zakresie zasadności przesłanek, którym kieruje się załatwiając niniejszą sprawę. Mając powyższe na uwadze. Spółka wniosła o wydanie przez NUS postanowienia uchylającego zaskarżone postanowienie, na podstawie art. 226 w zw. z art. 239 O.p. oraz dokonanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2017 r. wraz z należnymi odsetkami na rachunek bankowy Strony. W przypadku nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji powyższego żądania Strona wniosła o uchylenie zakażonego postanowienia w całości przez organ odwoławczy, nakazanie organowi I instancji dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2017 r. w raz należnymi odsetkami na rachunek bankowy Strony, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi podatkowego postanowienia organu drugiej instancji. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] grudnia 2018 r. Powołując się na stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16 organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie, podjęte przez organ I instancji czynności weryfikacyjne rozliczenia Skarżącego w zakresie zasadności zwrotu VAT za grudzień 2017 r. były prawidłowo realizowane zarówno w procedurze czynności sprawdzających, a następnie kontroli podatkowej, dopuszczalnej przez art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Organ odwoławczy podzielił stanowisko NUS, zgodnie z którym w rozpatrywanym przypadku zaistniały uzasadnione wątpliwości do przedłużenia Spółce terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2017 r. najpierw w ramach czynności sprawdzających, a następnie w ramach kontroli podatkowej. DIAS wskazał, że organ I instancji w sposób wystarczający uzasadnił przyczynę wstrzymania zwrotów VAT, wskazując na konieczność zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego. W ramach dodatkowej weryfikacji niezbędne jest m.in. przeprowadzenie wobec kontrahentów Strony wszystkich czynności sprawdzających w związku z wezwaniami wystosowanymi w trybie art. 274c O.p. oraz złożenie przez Stronę wyjaśnień dotyczących dokonanych w toku kontroli ustaleń i stwierdzonych niezgodności, na co wskazał NUS w uzasadnieniu postanowienia z [...] grudnia 2018 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w trakcie kontroli prowadzonej wobec Strony dokonano następujących czynności kontrolnych: - w dniu 19 czerwca 2018 r. pobrano dokumenty Spółki - w dniu 25 czerwca 2018 r. kontrolujący dokonali oględzin miejsca prowadzenia działalności, tj. [...], - w dniu 22 czerwca 2018 r. wezwano Stronę do przedłożenia pisemnych informacji odnośnie rodzaju oprogramowania finansowo-księgowego używanego przez firmę, rodzajach formatów plików tworzonych i obsługiwanych przez program, - w ramach prowadzonych czynności kontrolnych analizowano obszerny materiał źródłowy, przedłożony przez Spółkę (w tym w szczególności faktury dokumentujące deklarowane transakcje zakupu i sprzedaży, które zostały zebrane w 20 - tu pełnych segregatorach, zawierających znaczne ilości dokumentów, wymagających analizy i przyporządkowania w odniesieniu do pozycji 44 rejestrów dot. sprzedaży i zakupu), - w dniu 31 października 2018 r. NUS wnioskował do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., o przesłanie zgłoszenia Spółki dotyczącej unijnej procedury szczególnej rozliczenia VAT (formularz VIU-R oraz deklaracji VAT-VIU-D)Skarżącej. za okresy od 1 kwartału 2016 r. do IV kwartału 2017r, oraz o przesłanie informacji o przeprowadzonych czynnościach sprawdzających lub kontrolach podatkowych w zakresie unijnej procedury szczególnej rozliczenia VAT. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przesłał wnioskowane dokumenty, informując jednocześnie, iż wobec Spółki nie były prowadzone czynności sprawdzające i kontrole podatkowe w zakresie unijnej procedury szczególnej rozliczenia VAT za okresv I kwartału 2016r. do IV kwartału 2017 r., - w okresie od 7 listopada 2018 r. do 12 grudnia 2018 r. wysłano wezwania (art. 155 § 1, art. 274c oraz art. 84 § 1 pkt 1 O.p.), do kontrahentów Strony, celem przeprowadzenia czynności sprawdzających, które prowadzone są na bieżąco, - w dniu 11 grudnia 2018r. zgłosili się osobiście K.S. - prokurent Strony oraz M.B. - pełnomocnik Strony, celem ustalenia dalszego etapu przebiegu kontroli. Poinformowano o podjętych czynnościach oraz zobowiązano przedstawicieli Spółki do złożenia wyjaśnień w związku z ustaleniami kontroli (adnotacja służbowa z dnia 11 grudnia 2018r.). Prokurent jak i Pełnomocnik zobowiązali się złożyć pisemne wyjaśnienia do dnia 20 grudnia 2018 r. Żądane wyjaśnienia nie zostały złożone przez Stronę, - w dniu 12 grudnia 2018r. z inicjatywy K.S. - prokurenta Strony oraz M.B. - pełnomocnika Strony odbyło się spotkanie z Zastępcą Naczelnika na okoliczność prowadzonej kontroli wobec Strony w zakresie m.in. zasadności zwrotu podatku VAT za grudzień 2017 r. W trakcie spotkania przedstawiciele Strony zobowiązali się do złożenia wyjaśnień do dnia 20 grudnia 2018 r., jak również bieżącego wyjaśniania stwierdzonych niejasności i przedkładania brakującej dokumentacji. Żądane wyjaśnienia i brakująca dokumentacja nie zostały złożone przez Stronę, - w dniu 17 grudnia 2018 r. wezwano pełnomocnika Strony do złożenia szczegółowych wyjaśnień. Żądane wyjaśnienia nie zostały złożone przez Stronę do dnia 11 lutego 20018 r., - w dniu 2 stycznia 2019 r. w związku ze zmianą pełnomocnika, wezwano pełnomocnika Strony – R.N. do złożenia wyjaśnień. Żądane wyjaśnienia nie zostały złożone przez pełnomocnika. DIAS podał również, iż mając na względzie przedstawiony powyżej przebieg postępowania kontrolnego oraz konieczność przeprowadzenia dalszych czynności związanych z zakończeniem kontroli podatkowej, w tym w szczególności konieczność doręczenia protokołu kontroli NUS postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., ponownie przedłużył termin zakończenia kontroli podatkowej do dnia 29 marca 2019 r. Zdaniem organu odwoławczego, NUS podejmując decyzję o przedłużeniu terminów zwrotów VAT za grudzień 2017 r. działał na podstawie przepisów prawa, a w stanie faktycznym sprawy zasadnie uznano, że zachodzi konieczność zastosowania instytucji przedłużenia terminów zwrotów, w związku z wątpliwościami co do jego zasadności. Przesłanką podjęcia postępowania wyjaśniającego były podejrzenia, wątpliwości co do zasadności zwrotów. DIAS uznał, że opisane w powyższym zakresie i potwierdzone stosownymi dowodami, znajdującymi się w aktach sprawy wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia Strony za ww. miesiąc dawały podstawy do dalszej jego weryfikacji. NUS w sposób właściwy uprawdopodobnił zatem zasadność dalszego sprawdzenia rozliczenia Spółki za grudzień 2017 r. Powołane w powyższym zakresie okoliczności stanowiły bowiem, zdaniem DIAS, wystarczającą podstawę przedłużenia terminu zwrotu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia DIAS z [...] lutego 2018 r. oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 274 b § 1 w zw. z art. 212 w zw. z art. 219 i w zw. z art. 219 i w zw. z art. 140 O.p., poprzez wydanie oraz doręczenie Skarżącej zaskarżonego postanowienia, w sytuacji, gdy pierwotne postanowienie organu podatkowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. o przedłużeniu terminu zwrotu podatku do dnia 13 czerwca 2018 r. nie zostało wprowadzone do obiegu prawnego przed upływem ustawowego terminu zwrotu i w konsekwencji na obecnym etapie nie ma możliwości przedłużenia terminu, który już wygasł; - przepisu prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 87 ust. 1 ust. 6 w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, poprzez niewykazanie, że w przedmiotowej sprawie zaszła przesłanka, o której mowa w tym przepisie, tj. zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania oraz poprzez stwierdzenie, iż nie ma prawnej możliwości zwrotu podatku przed zakończeniem postępowania kontrolnego; - przepisu prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez brak dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wskazanej przez Podatnika w deklaracji VAT-7 za grudzień 2017 r. w kwocie 4.703.014 zł, na rachunek bankowy Strony, pomimo bezskutecznego upływu ustawowego terminu dokonania tego zwrotu w dniu 13 kwietnia 2018 r.; - przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 210 § 4 w zw. z art. 217 oraz 219 O.p., poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i arbitralność wydanego rozstrzygnięcia, a także brak wskazania konkretnych przyczyn, rzeczywiście uzasadniających odmowę dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; - niezastosowanie przepisów wspólnotowych w zakresie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego, tj. art. 167, art. 168 lit. a. art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112AVE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; - zasad ogólnych postępowania podatkowego mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 121, art. 122, art. 124, art. 125 O.p., poprzez działanie w sprawie w sposób przewlekły, niebudzący zaufania do organu oraz zaniechanie obowiązku udzielania informacji oraz wyjaśnień w zakresie zasadności przesłanek, którym kieruje się załatwiając niniejszą sprawę; - przepisów art. 122, art. 124 w zw. z art. 221 § 1 O.p., poprzez w nierozpoznanie istoty sprawy polegające na nie odniesieniu się do zarzutu nieskutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a.")) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy istniały przesłanki do przedłużenia terminu zwrotu podatku. Skarga jest niezasadna. Rozpoznając skargę należało wziąć pod uwagę przed wszystkim treść przepisu art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku - gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast na podstawie art. 87 ust. 2 ww. ustawy, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2016 r., I FSK 311/15 (dostępny w internetowej Centralnej Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - dalej zwanej "CBOSA"): "(...) z powołanych przepisów, rozpatrywanych w kontekście całości regulacji dotyczącej zwrotu różnicy podatku, wynika, że w czasie pomiędzy zadeklarowaniem przez podatnika zwrotu bezpośredniego, a upływem terminu do dokonania takiego zwrotu na rachunek bankowy podatnika organ jest uprawniony do podjęcia czynności mających na celu zbadanie zasadności tego zwrotu. Przepis art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. przewiduje - w przypadku podjęcia takich czynności weryfikacyjnych - możliwość wstrzymania się przez organ z dokonaniem zwrotu przez termin dłuższy niż wynikający z przepisów (termin podstawowy zwrotu - 60 dni). Następuje to właśnie w drodze postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. prowadzi do wniosku, że takie postanowienie może zostać wydane, gdy: 1) termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął, 2) weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w przepisie (tj. w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego, obecnie kontroli celno-skarbowej), 3) stwierdzenie przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach". Dodatkowa weryfikacja zasadności zwrotu podatku jest zatem dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych (Skarbu Państwa). Ta weryfikacja nie może być jednak stosowana w sposób, który prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku. Okoliczność tę wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (vide np. wyroki w sprawach C-177/99 Ampafrance i C-181/99 Sanofi). Warto wskazać także na orzecznictwo administracyjne, tj. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1512/14, z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 621/14 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 532/15 (CBOSA) powołujące się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 października 2008 r., sygn. K 16/07, w którym Trybunał uznał art. 87 ust. 2 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.) za zgodny z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny rozważał także zgodność tej regulacji z prawem unijnym, w szczególności dyrektywą 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347. s. 1). Powołując się na orzecznictwo TSUE (m. in. na wyrok z dnia 18 grudnia 1997 r., w sprawach połączonych Garage Molenheide, C-286/94; Peter Schepens, C-340/95; Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV, C-401/95 i Sanders BVBA, C-47/96, Trybunał Konstytucyjny uznał, że prawo unijne dopuszcza przedłużenie terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku. Trybunał nie zakwestionował więc instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku, wskazując m.in. na cel jej przyjęcia, którym jest "(...) możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna z rzeczywistością. Regulacja ta ma służyć zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Kwestionowany przepis powinien być traktowany jako jeden z instrumentów równoważenia praw podatnika i interesów Skarbu Państwa". W tym miejscu należy wskazać na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt U 6/06 jako przykład akceptowania potrzeby zapobiegania nadużyciom podatkowym i skutecznego ich eliminowania. W tym wyroku Trybunał, mając na względzie zasadę neutralności podatku VAT wynikającą z ww. Dyrektywy 112, ale równocześnie uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej kontroli rozliczania przez podatników tego podatku - podkreślił, że orzecznictwo ETS wyraźnie chroni interes państw członkowskich w zapobieganiu próbom niewłaściwego wykorzystywania prawa do odliczania podatku należnego. Z tego powodu Trybunał uznał, że: "(...) przy kształtowaniu treści przepisów mających zapewnić kontrolę prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, konieczne jest uwzględnienie z jednej strony wymogów płynących z zasady neutralności podatku VAT, z drugiej zaś - ochrony interesu finansowego Skarbu Państwa". Nie można zaaprobować takiej wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u., która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13, CBOSA). Samo przedłużenie terminu zwrotu podatku nie narusza zasady neutralności VAT, jeżeli ma miejsce w sytuacjach przewidzianych prawem i zgodnie z procedurą podatkową (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2018 r., I FSK 308/18, CBOSA). W postępowaniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu chodzi o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 lutego 2015 r., I FSK 2127/13 oraz z 5 lipca 2016 r., I FSK 2039/15 - CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że użyte w treści art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Wspomniany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu (zdanie pierwsze) podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Uzasadnienie ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia, czy organ podatkowy nie przekroczył granic wskazanych w ww. przepisie. Tym samym, w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT. Z treści powołanych wyżej przepisów u.p.t.u. wynika zatem uprawnienie organu podatkowego do zbadania zasadności zwrotu podatku. Przepis ten zakreśla jednak ramy postępowania organu podatkowego, w jakich to badanie ma się odbywać. Ustawodawca wskazuje w tym zakresie na czynności sprawdzające, kontrolę podatkową, kontrolę celno-skarbową i postępowanie podatkowe na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. W związku z tym działania podejmowane przez organy podatkowe wobec podatnika mogą przyjąć tylko i wyłącznie opisane wyżej formy. Wynika to wyraźnie z treści art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym organ może przedłużyć termin zwrotu "do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego" w ramach wskazanych postępowań. Skoro weryfikacja w ramach wskazanych postępowań ma być "dokonywana" oznacza to, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może być wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2015 r., I FSK 373/14 - CBOSA). Tak więc przesłanki do wydania postanowienia w omawianym trybie nie stanowi sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale muszą istnieć istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu; muszą wystąpić obiektywne przesłanki wskazujące na konieczność przeprowadzenia w określonej sprawie postępowania weryfikacyjnego. Nie chodzi jednak o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu; chodzi o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13, z 11 lutego 2015 r., I FSK 621/14 i z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13 - CBOSA). Sąd w pełni podziela wyżej przedstawione poglądy judykatury krajowej i unijnej oraz przyjmuje je za własne. Przenosząc ten dorobek orzeczniczy na grunt niniejszej sprawy, wobec zarzutu skargi, na wstępie należy sprawdzić, czy zaskarżone postanowienie zostało wydane przed upływem terminu do dokonania zwrotu. Skarżąca twierdzi, że na obecnym etapie nie ma możliwości przedłużenia terminu zwrotu, gdyż ten już wygasł, z uwagi na to, iż pierwotne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018 r. o przedłużeniu terminu zwrotu do dnia 13 czerwca 2018 r. nie zostało wprowadzone do obrotu prawnego przed upływem ustawowego terminu zwrotu. Sąd nie podzielił tego stanowiska. Zauważyć należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie z dnia [...] lutego 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r., w którym organ przedłużył termin zwrotu podatku VAT za grudzień 2017 r. do dnia 30 kwietnia 2019 r. Strona natomiast kwestionuje prawidłowość wydania innego postanowienia, niż postanowienie którego dotyczy niniejsza sprawa. Sąd nie jest władny badać i orzekać o prawidłowości wydania tego postanowienia wykraczałby bowiem za granice niniejszej sprawy. Podkreślić należy ponadto, że z akt sprawy nie wynika, iż to postanowienie było zaskarżone, czy też zostało uchylone. Nadal funkcjonuje ono w obrocie prawnym. Sąd nie ma więc podstaw twierdzić, że termin przedłużenia w nim wskazany nie obowiązuje. Zarzuty Strony w tym zakresie nie mogą więc być uwzględnione. Należy zauważyć również, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. będące przedmiotem niniejszego postępowania zostało wydane i doręczone przed upływem terminu zwrotu wskazanego w postanowieniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie niniejszego postanowienia. Postanowieniem bezpośrednio poprzedzającym wydanie niniejszego postanowienia organ przedłużył termin zwrotu podatku za grudzień 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. Zaskarżone postanowienie wydano i doręczono Stronie w dniu [...] grudnia 2018 r. Tak więc jeszcze przed 31 grudnia 2018 r. Oprócz powyższego, w skardze Strona kwestionuje również zasadność wydania zaskarżonego postanowienia. W odniesieniu do tego wskazać należy, że organ w niniejszej sprawie powziął wątpliwości z uwagi na konieczność zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, w szczególności przeprowadzenie wobec kontrahentów Strony wszystkich czynności sprawdzających oraz złożenie przez Stronę wyjaśnień dotyczących dokonanych w toku kontroli ustaleń i stwierdzonych niezgodności. Takie uzasadnienie zawarto w zaskarżonym postanowieniu organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu uzasadnienie to choć mało szczegółowe, jest w pełni uzasadnione. Z akt sprawy wynika (na co wskazano również w uzasadnieniu postanowienia organu drugiej instancji) m.in., że: - w okresie od 07.11.2018 r do 12.12.2018 r. wysłano wezwania, do kontrahentów Strony, celem przeprowadzenia czynności sprawdzających, - w dniu 11.12.2018 r. zgłosili się osobiście prokurent Strony oraz pełnomocnik Strony, zobowiązano wtedy przedstawicieli Spółki do złożenia wyjaśnień w związku z ustaleniami kontroli; Prokurent jak i Pełnomocnik zobowiązali się złożyć pisemne wyjaśnienia do dnia 20.12.2018 r. Żądane wyjaśnienia nie zostały złożone przez Stronę, - w dniu 12.12.2018 r. z inicjatywy prokurenta Strony oraz pełnomocnika Strony odbyło się spotkanie z Zastępcą Naczelnika na okoliczność prowadzonej kontroli wobec Strony w zakresie m.in. zasadności zwrotu podatku VAT za grudzień 2017 r. W trakcie spotkania przedstawiciele Strony zobowiązali się do złożenia wyjaśnień do dnia 20.12.2018 r., jak również bieżącego wyjaśniania stwierdzonych niejasności i przedkładania brakującej dokumentacji. Żądane wyjaśnienia i brakująca dokumentacja nie zostały złożone, - w dniu 17.12.2018 r. pismem przesłanym elektronicznie do pełnomocnika Strony, wezwano do złożenia szczegółowych wyjaśnień. Do dnia sporządzenia postanowienia organu drugiej instancji, żądane wyjaśnienia nie zostały złożone przez Stronę, - w dniu 17.12.2018r. na pocztę elektroniczną osoby kontrolującej wpłynęła informacja o zmianie pełnomocnika reprezentującego Stronę w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej, w związku z tym pismem z dnia 02.01.2019 r. wezwano nowego pełnomocnika do złożenia wyjaśnień. Żądane wyjaśnienia nie zostały złożone przez tego pełnomocnika. Z akt sprawy wynika, iż organ wzywał Stronę do przedłożenia brakujących dokumentów i informacji m.in. w następujących kwestiach: braku faktur wystawionych przez kontrahentów Strony, a zaewidencjonowanych w rejestrze zakupu, informacji o zatrudnieniu pracowników (ilu, w ramach jakich umów), przedłożenia ewidencji środków trwałych, wskazania źródeł finansowania (dochód spółki, dotacje, inne źródła), itp. podstawowych kwestii. W dniu 17 grudnia 2018 r. organ skierował pismo do "nowego" pełnomocnika Spółki zawierające, oprócz wezwania do przedłożenia szeregu wskazanych faktur VAT ujętych w rejestrach zakupów, wezwanie do udzielenia odpowiedzi na 20 pytań związanych z działalnością Spółki, np. dotyczących wyjaśnienia czego dotyczą wskazane faktury, co było przedmiotem zawartych, wskazanych umów. Skoro organ nie uzyskał odpowiedzi na powyższe pytania zadawane wielokrotnie, jak również nie zakończył czynności sprawdzających u kontrahentów Strony zasadne było przedłużenie terminu zwrotu. Powyższe wskazuje, że w niniejszej sprawie istniały zasadnicze wątpliwości niewyjaśnione m.in. z powodu bierności Strony. Sąd zaznacza jednak, że na obecnym etapie postępowania przedwczesne jest wyrokowanie w przedmiocie realności, czy prawidłowości dokonywanych transakcji. W ustalonych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, zgromadzenie stosownej dokumentacji źródłowej, prześledzenie drogi towaru oraz okoliczności towarzyszących transakcjom ma istotne znaczenie dla wykazania podstawy zadeklarowanego zwrotu nadwyżki podatku i ustalenia jego zasadności i prawidłowości. W dacie wydania postanowienia organu pierwszej instancji wystarczający materiał dowodowy nie został jeszcze zebrany. Nie można czynić organom zarzutu, że dążąc do wyjaśnienia wszystkich, istotnych dla prowadzonego postępowania okoliczności faktycznych, podejmują działania, które cel ten mają umożliwić. Argumenty podane przez organ przekonują o zasadności uprzedniej weryfikacji zwrotu podatku. Dostrzeżenia przy tym wymaga, wysokość żądnego przez Stronę zwrotu (4.703.014 zł), co też uzasadnia ostrożność organu i celowość starannego zbadania podstaw zwrotu jeszcze przed jego dokonaniem. Po analizie akt sprawy Sąd stwierdza, że organy podatkowe miały zobiektywizowane wątpliwości co do zasadności zwrotu, których nie można traktować jako bezzasadne oraz podjęły działania, aby te wątpliwości rozwiać. Przedłużenie terminu zwrotu podatku jest kwestią odrębną w stosunku do prawa zwrotu i jego wysokości. O ile bowiem o przedłużeniu tego terminu postanawia organ podatkowy ze względu na przeprowadzenie czynności weryfikujących, o tyle o prawie do zwrotu i jego wysokości decyduje wystąpienie pozytywnych przesłanek z art. 86 i 87 u.p.t.u. Badane postanowienie rozstrzyga zatem wyłącznie o istocie sprawy dotyczącej przedłużenia terminu zwrotu podatku. Jest to zaś odrębna, mająca samodzielny byt prawny sprawa w sensie materialnym i procesowym. Zauważyć trzeba, że rozwiązanie polegające na przedłużeniu terminu zwrotu podatku ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu państwa i unikaniu dokonywania takich zwrotów, które w wyniku późniejszego, jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego przez organy podatkowe, mógłby okazać się nienależnym. Postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu jest wydawane na etapie prowadzenia nieukończonej, sformalizowanej weryfikacji okoliczności wzbudzających wątpliwości co do zasadności zwrotu. Muszą zatem wystąpić okoliczności, które wskazują, że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika (zasadności zwrotu). Nie chodzi jednak przy tym o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu, czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania, organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Wówczas organ nie jest jeszcze w posiadaniu kompletnego materiału dowodowego w zakresie weryfikowanego rozliczenia, a jedynie dąży do jego uzyskania. Gdy organ będzie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na jednoznaczne zaakceptowanie lub zakwestionowanie wnioskowanego zwrotu, to uzyskuje podstawę do wydania decyzji bądź też dokonania czynności materialno-technicznej wnioskowanego zwrotu podatku. To od ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania będzie zależało, czy Strona miała prawo do odliczenia podatku naliczonego czy też nie, a zatem czy Stronie będzie przysługiwał zwrot różnicy podatku w wysokości wykazanej w deklaracji. Podkreślić należy, że wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nie neguje w sposób trwały i ostateczny prawa do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a jedynie wskazuje na konieczność jego weryfikacji. Warunkiem zwrotu podatku VAT jest bowiem poprawność i rzetelność wykazywanych przez podatnika rozliczeń. W postępowaniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nie chodzi więc o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku; zaskarżone postanowienie jest w tym zakresie przekonywujące. Na obecnym etapie organ nie neguje weryfikacji realności dokonanych transakcji. Nie ma potrzeby, aby w uzasadnieniu postanowienia w sprawie przedłużenia zasadności zwrotu organ uzewnętrzniał swoją tezę co do nieprawidłowości rozliczenia podatku z powołaniem się na konkretne dowody. Na tym etapie sprawy organ nie musi mieć takiego przekonania. Dopiero wynik kontroli może przynieść ocenę faktyczną i prawną sprawy zasadności zwrotu. Organ nie powinien więc w postanowieniu w sprawie przedłużenia zwrotu kategorycznie wypowiadać się o nieprawidłowości rozliczeń podatkowych Skarżącej, skoro ustalenia w tym przedmiocie jeszcze nie zapadły. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że działanie organów podatkowych mieści się w literalnej dyspozycji art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz jest zgodne z celem tego przepisu wyjaśnionym w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W tak wyznaczonych granicach sprawy, Sąd nie uznaje za zasadnych zarzutów naruszenia: art. 87 ust. 1 ust. 6 w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT; art. 87 ust. 2 ustawy o VAT; art. 210 § 4 w zw. z art. 217 oraz 219 O.p.; art. 167, art. 168 lit. a. art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112AVE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; art. 121, art. 122, art. 124, art. 125 O.p. oraz art. 124 w zw. z art. 221 § 1 O.p. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia mieści się w granicach sprawy i jakkolwiek jest dość zwięzłe to jednak, w kontekście dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, przekonuje o zasadności przedłużenia terminu zwrotu. Aby uniknąć zarzutu, że Sąd w składzie orzekającym wprowadza generalną zasadę, że organy zawsze mogą przedłużyć termin zwrotu podatku podatnikom, bez żadnych ograniczeń, Sąd uznał za zasadne wyjaśnić, że tak nie jest. Sąd oparł swój wywód na realiach tej sprawy, wyjaśniając powody, dla których uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Istnieją natomiast przypadki, do których przedstawione w tej sprawie stanowisko, z oczywistych względów nie przystaje. Dotyczy to sytuacji, gdy nie ma obiektywnej potrzeby dokonywania czynności, które mogą wydłużyć czas postępowania weryfikacji (np. związanych z koniecznością uzyskania informacji od innych organów), wątpliwości organu mają charakter czysto uznaniowy i subiektywny, organ wykonuje czynności oczywiście niemające znaczenia dla sprawy lub nie wykonuje żadnych adekwatnych czynności, itp., czyli w sposób oczywisty - ze swojej winy - organ nie mieści się w terminie, który ma na zwrot VAT podatnikowi. Oczywiście każdy taki przypadek wymaga osobnej oceny. Sąd zauważa, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą musi być świadomy, że organy mogą i w pewnych sytuacjach są wręcz zobligowane, dbając o bezpieczeństwo finansowe państwa, do weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Taka weryfikacja wymaga czasu, co pociąga za sobą przedłużenie terminu zwrotu. Nie jest to działanie nadzwyczajne i wyjątkowe. Nie można tego utożsamiać z "sankcją" jako to zdaje się czynić Skarżąca. Nie można uznać, że przedłużenie terminu zwrotu podatku uniemożliwia prowadzenie normalnej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca winien brać pod uwagę, że ustawodawca wprowadził do systemu prawnego art. 87 ust. 2 u.p.t.u. po to, aby organy mogły z tych uprawnień korzystać, nawet gdy te działania jawią się mu jako dolegliwe. Nadto, ustawodawca przewidział jako ewentualną rekompensatę dla podatnika z tytułu przedłużenia terminu zwrotu ustawodawca przewidział w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wypłatę podatnikowi należnej kwoty powiększonej o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. Obecne oprocentowanie w skali roku w relacji do oprocentowania komercyjnego w bankach można uznać za godziwą rekompensatę. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie narusza także regulacji art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 274b i art. 274c O.p., jak również przepisów prawa wspólnotowego, które przyznają kompetencję organom do podejmowania czynności weryfikacyjnych, jakie organ ten uzna za stosowne dla realizacji celu, jakim jest zbadanie zasadności zwrotu i zapobieżenia ryzyku nadużycia prawa. Weryfikacja rozliczenia Skarżącej odbywa się w ramach jednej z procedur przewidzianych w ustawie. Organ podatkowy wystąpił o stosowne informacje i dokumenty nie tylko do kontrahentów Strony, ale i do samej Strony. Nie uzyskał odpowiedzi na powyższe do czasu upływy terminu zwrotu. W związku z czym Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić