III SA/Wa 813/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę P. R. (dalej zwany: "Skarżącym") reprezentowany przez doradcę podatkowego wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania Wezwaniem z 16 kwietnia 2015 r. skierowanym na adres pełnomocnika Skarżącego wezwano go do uzupełnienia– w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma – braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w wezwania wynika, że przesyłka listowa polecona została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 22 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwana dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wcześniej wskazano wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 22 kwietnia 2015 r. Ustawowy siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi biegł zatem od 23 kwietnia 2015 r. i upłynął 29 kwietnia 2015 r. Pełnomocnik Skarżącego do dnia wydania niniejszego postanowienia nie usunął wskazanego braku formalnego skargi tj. nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącego. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 postanowił jak w sentencji.