III SA/Wa 815/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. S.A. w likwidacji z siedzibą w P. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 roku oddala skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej (dalej zwany"GIKS") decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. – powoływana dalej jako "Ordynacja podatkowa"), w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 65, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem UKS" z dnia [...] marca 2007 r. określającą i ustalającą "A." SA. w likwidacji (powoływanego dalej jako "Skarżąca", "Strona" "Spółka") zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor UKS wydał Skarżącej decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. i ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za te miesiące. Decyzja ta stała się ostateczna wobec odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Następnie Z. D. jako likwidator Spółki złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, 2, 4, i 5 Ordynacji podatkowej. Na dowód wystąpienia przesłanek, wnioskodawca przywołał wniosek z dnia 19 maja 2004 r. P. G. Ponadto wskazał, że dowody, na których oparto decyzję, są fałszywe, gdyż pełnomocnik A. S. – A. S. zmienił zeznanie, a wiele faktur zakupu towarów i usług od A. S., które uznane zostały za fikcyjne, faktycznie fikcyjne nie były. Zdaniem wnioskodawcy zaskarżona decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, co w ocenie podatnika stanowi przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, czego dowodem jest pismo wnioskodawcy, w którym skarży się na działalność Dyrektora UKS do GIKS, z powodu odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, wnioskodawca podaje fakt aresztowania Prezesa Zarządu "A." S.A. Pani W. M. i jego osoby, co uniemożliwiło ustosunkowanie się do protokołu kontroli. Odnosząc się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 cyt. ustawy, wnioskodawca załączył kopię wniosku do Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...] października 2004 r. o wszczęcie postępowania karnego w sprawie poświadczenia nieprawdy przez pracowników Urzędu Skarbowego w P. oraz Inspektora Kontroli Skarbowej z UKS w W.. Dyrektor UKS wznowił postępowanie a następnie decyzją z dnia [...] marca 2007 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1, 2, 4, i 5 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji likwidator Spółki wniósł odwołanie do GIKS, zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z pogwałceniem prawa, w sposób nieuczciwy, nieobiektywny, przy fałszywej interpretacji faktów i dokumentów. Argumentując powyższe likwidator wskazywał na: - nieuwzględnienie wniosku o zmianę Inspektora Kontroli Skarbowej oraz lekceważenie wniosków dowodowych, wskazujących na przestępczą działalność kontrolujących, a także świadka A. S., - przyjęcie za wiarygodne zeznań A. S., co do fikcyjności prowadzonej działalności gospodarczej, w sytuacji gdy świadek prowadził pięć sklepów i hurtownię oraz trzykrotnie zmienił zeznania, - nieuwzględnienie wniosku o sprawdzenie istnienia towarów w magazynach Spółki, - nieprawdziwe stwierdzenia w decyzji dotyczące "dokumentów PZ, WZ, kartotek magazynowych, braku umów zleceń czy umów o pracę, personalnego prowadzenia spraw księgowych, zmiany zeznań K. M., możliwości podnajmu lokalu przy ul. [...] w P., kwestii magazynów w K. czy udziału w targach, - sfałszowanie terminu zakończenia inwestycji przy ul. [...] oraz sfałszowanie "twierdzeń, że A. S. nie miał środków transportu", a także dotyczących zakupu czy sprzedaży mebli, - nieprawdziwe ustalenia, co do produkcji widokówek i lektur szkolnych, która została uznana przez kontrolujących za fikcyjną operację gospodarczą, - nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie A. S. i K. B., - istnienie w lokalach A. S.A. towarów z 2002 r. oraz nieprzesłuchania likwidatora P. G. i członków komisji inwentaryzacyjnej, - bezpodstawne odrzucenie dowodów z ośmiu sfałszowanych faktur, - niezałączenie do protokołu zeznań K. M., - błędną ocenę umowy, na podstawie której Sz. mogli podnajmować w części lokal przy ul. [...], - brak pozytywnego rozpatrzenia wniosku dotyczącego remontu lokalu przy ul. [...] w P., - bezpodstawne odmówienie prawdziwości twierdzenia, że firma "A." posiadała powierzchnie magazynowe, w tym w miejscowości K. i niedokonanie oględzin tych pomieszczeń, - bezpodstawne przyjęcie, że faktura nr [...] została zawyżona, - błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który "uchylił decyzję w sprawie PPH "V., a w sprawie PHU N. zawyrokował o wznowieniu postępowania". Rozpoznając odwołanie GIKS utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia GIKS wskazał, że w sprawie nie wystąpiły fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. W jego ocenie, prezentowane przez wnioskodawcę argumenty, iż A. S. zmienił swoje zeznania, co miało wpływ na ustalenia okoliczności faktycznych, nie znajdują pokrycia w zebranym materiale dowodowym. W piśmie z dnia 2 lutego 2005 r. Z. D. wystąpił o zweryfikowanie działalności prowadzonej przez firmy A. i A. S. Wskazał, że organ kontroli skarbowej w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. niezasadnie ukazuje działalność gospodarczą A. i A. S. jako działalność fikcyjną. Według Pana D., A. i A. S. w trakcie przesłuchania w dniu 26 stycznia 2005 r. zeznali, iż faktycznie byli właścicielami 5 sklepów i hurtowni oraz że transakcje z PHU "N." były częściowo prawdziwe. Organ zaznaczył, że z powyższej, wskazanej przez Z. D. wypowiedzi ww. świadków nie wynikają fakty świadczące o występowaniu faktycznych powiązań gospodarczych pomiędzy firmami prowadzonymi przez świadków a firmą "A." S.A. Treść protokołu przesłuchania świadka A. S. (w obecności Z. D.) na powyższe nie wskazuje. A. Sz. zeznał, że nic nie wie na temat transakcji przeprowadzonych w imieniu firmy PHU "A." z firmą Z. D. PHU "N.". Także treść protokołu przesłuchania świadka A. S. nie dowodzi podnoszonych przez Z. D. okoliczności. A. S. zeznał, iż transakcje jakie prowadził z firmą PHU "N." miały charakter fikcyjny. Ustosunkowując się do podnoszonych przez Z. D. zarzutów dotyczących usług reprezentacji na targach przez A. S. na rzecz firmy PHU "N.", A. S. zeznał, że firma "A." nigdy nie wykonywała usług reprezentacji na targach na rzecz żadnej firmy. Przy przesłuchaniu obecny był Z. D., który nie skomentował powyższego zeznania. Ponadto, zdaniem GIKS, wskazane zeznanie Pana S. było jednym z wielu dowodów (w aktach sprawy znajdują się odpowiedzi organizatorów targów, z których wynika, że firma Pana S. nie podnajmowała powierzchni wystawienniczych na targach), a organ prowadzący postępowanie zgodnie z art. 180 jako dowód może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Skarżący wskazał także, że A. S. w latach 2001-2002 był kontrolowany przez Urząd Skarbowy, który nie stwierdził żadnych większych nieprawidłowości, co zdaniem Z. D. miało świadczyć o faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej i było podstawą do zwrotu podatku VAT. GIKS zauważył, że z treści ustaleń protokołu Urzędu Skarbowego wynika, że kontrola podatkowa dotyczyła ustaleń dotyczących rozpoczęcia działalności, przechowywania dokumentacji i zasad rejestracji kosztów i przychodów, nie zaś ustaleń związanych z oceną prawidłowości rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług. Oceniając powyższej przedstawiony stan faktyczny w kontekście podnoszonych zarzutów, GIKS stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż przedstawiona przez Z. D. argumentacja świadczy o wystąpieniu fałszywych dowodów, na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Podobnie GIKS ocenił wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2004 r. dotyczący A. S. (wydany w sprawie sfałszowania umowy kupna sprzedaży samochodu Audi), który nie jest dowodem, z którego miałaby wynikać nowa, istotna okoliczność faktyczna uzasadniająca wznowienie postępowania. Wg GIKS, tak samo należy ocenić zgłoszony przez Z. D. w toku postępowania zarzut sfałszowania ośmiu faktur VAT, który w prowadzonym przez GIKS postępowaniu wyjaśniającym nie został potwierdzony. W trakcie przesłuchania w dniu [...] listopada 2005 r. Pan D. przedłożył kontrolującym dowody: pismo z dnia 11.06.2002 r. PHU "A." oraz kopie faktur VAT: nr[...], stwierdzając, że są one dowodem na to, iż część dowodów uznana przez kontrolujących za prawdziwe została sfałszowana, natomiast inne dowody uznane za fałszywe są dowodami obrazującymi rzeczywistą działalność gospodarczą. W trakcie dalszych przesłuchań Pan D. odnośnie faktur nr [...] zeznał, że są to faktury fikcyjne i że każda z tych faktur "została wystawiona na prośbę Prezydenta miasta P. W. H., zarazem ówczesnego przewodniczącego Rady Miejskiej S. w P. Po tą fakturę zgłosił się ówczesny asystent posła A. P. A. B. vel R. G. Podrobił on podpis J. P. Pieniądze z tej faktury miały służyć nielegalnemu finansowaniu partii politycznej S. Kontrolujący w roku 2002 i 2003 "A." S.A. Urząd Skarbowy w osobie A. R. celowo i świadomie uznał te fakturę za faktyczną i opiewającą prawidłowe zdarzenie gospodarcze. Pani A. R. otrzymała na przełomie roku 2002-2003 wykaz faktur, które finansowały działalność S., które z góry uznała za prawidłowe. (...) Uznanie tej fałszywej faktury (...) podważa wiarygodność decyzji podatkowej wydanej w sprawie "A." S.A. za 2002 rok". Odnośnie natomiast faktury nr [...] Pan D. zeznał, że "za fakturą tą kryją się plakaty wyborcze i ulotki S. wyprodukowane na potrzeby kampanii wyborczej dla Miejskiej Rady w P. i dla Prezydenta Miasta P." Dalej, Pan D. zeznał, że środki finansowe na zapłatę tej faktury otrzymał za pośrednictwem Rady Miejskiej S. Podobnie Pan D. odniósł się do faktury nr [...] zeznając, że te faktury są także fakturami fikcyjnymi i zostały zapłacone na prośbę Prezydenta miasta P., gdyż istniała potrzeba uregulowania należności za wydrukowane ulotki, afisze wyborcze w ramach kampanii wyborczej S.. Pan D. ustosunkowując się do faktury nr [...] także uznał ją za fałszywą, stwierdzając, że nie jest to faktura za reklamę firmy "A." S.A. lecz za reklamówkę prasową S. w ramach wyborów samorządowych, która ukazała się w G. S. Pan D. zeznał, że wystawił tę fakturę na prośbę W. H. oraz G. K. ówczesnego szefa S. w S. Co do faktury nr[...], ta również według zeznań Pana D. nie odzwierciedlała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego lecz związana była z kampanią prezydencką w P., podobnie jak faktura nr[...], z której pieniądze miały być wykorzystane przez p. H. w wyborach samorządowych. Z akt sprawy wynika, że w dniach 28 grudnia 2005 r. oraz 3 stycznia 2006 r. Pan D. dostarczył dowody księgowe firmy "A." S.A. za 2002 rok związane z księgowaniem ww. faktur. W trakcie postępowania podjęto czynności mające na celu zweryfikowanie podnoszonych przez Pana D. twierdzeń odnośnie fałszerstwa ww. faktur. Organ kontroli skarbowej w piśmie z dnia 12 kwietnia 2006 r. wystąpił do Prokuratury Rejonowej w O. z prośbą o informację odnośnie ww. faktur, podając, że Pan D. zgłosił jako nowy dowód w sprawie przypadki ich fałszowania. Prokuratura Rejonowa w O. w piśmie z dnia 24 czerwca 2006 r. udzieliła m.in. informacji, iż prowadzone śledztwo nie dotyczyło finansowania S., a w toku śledztwa postanowieniem z [...] listopada 2004 r. wyłączono do odrębnego postępowania i przekazano według właściwości miejscowej do Prokuratury Rejonowej w P. materiały w sprawie poświadczenia nieprawdy i oszustwa na podstawie faktur "A." S.A. oraz podrobienia podpisu Pana P.. GIKS po otrzymaniu odwołania Pana D. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2007 r. także zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w O. oraz w P. o udzielenie informacji, czy zostało zakończone śledztwo w sprawie poświadczenia nieprawdy w ww. fakturach. Prokuratura Rejonowa w P. w piśmie z dnia 16 listopada 2007 r. poinformowała, iż do akt śledztwa nr [...] zostały załączone jako dowody przedmiotowe faktury oraz że do chwili obecnej postawiono zarzuty łącznie 14 osobom, (uprzednio w piśmie z dnia 26 października 2007 r. ww. Prokuratura udzieliła odpowiedzi, iż śledztwo w powyższej sprawie zostało zawieszone. W dniu 11 grudnia 2007 r. GIKS ponownie zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w P. z pytaniem o wyniki o ww. śledztwa. Prokuratura Rejonowa w P. w piśmie z dnia 31 grudnia 2007 r. udzieliła odpowiedzi, iż śledztwo w dalszym ciągu pozostaje zawieszone. GIKS stwierdził, mając powyższe na uwadze, iż sfałszowanie ww. faktur w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie jest oczywiste, jak również brak jest potwierdzenia zarzutu sfałszowania ww. dowodów, wobec czego brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zakończenie prowadzonego w tym zakresie przez prokuraturę śledztwa i ewentualne dokonanie w jego toku oceny wiarygodności faktur, mogłoby dostarczyć argumentów przemawiających za rozważeniem istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1, lecz na obecnym etapie, istnienia tej przesłanki, zdaniem organu podatkowego, stwierdzić nie można. Odnosząc się do drugiej ze wskazanych przez wnioskodawcę przesłanek, zawartej w art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (decyzja została wydana w wyniku przestępstwa), GIKS również nie dopatrzył się jej wystąpienia. Na dowód podnoszonej przesłanki, Pan D. załączył kopię pisma (skarga-zażalenie) z dnia 23 października 2004 r., skierowanego do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, w którym przyznał się do uczestniczenia w czynnościach dotyczących finansowania partii politycznej, a także wskazał, iż Prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie składania fałszywych zeznań w Urzędzie Skarbowym w P., tworzenia fałszywych dowodów w postępowaniu podatkowym oraz poświadczenia nieprawdy i płatnej protekcji. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów GIKS wskazał, iż Pan Z. D. w piśmie z dnia 27.10.2004 r. złożył do Prokuratury Rejonowej w P. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez dwóch pracowników Urzędu Skarbowego w P. oraz jednego pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej. Prokuratura Rejonowa w O. (która zajmowała się przedmiotową sprawą) wobec nie stwierdzenia czynu zabronionego, umorzyła śledztwo. Z uwagi na powyższe nie wystąpiła w sprawie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. GIKS odnosząc się do przesłanki zawartej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej dotyczącej braku udziału, nie z własnej winy, w postępowaniu, także nie stwierdził, iż miała ona miejsce. Pan D. podniósł, iż na skutek aresztowania osób uprawnionych do reprezentowania spraw spółki (Prezesa Zarządu W. M. oraz przewodniczącego rady nadzorczej Z. D.), strona nie mogła skutecznie odnieść się do protokołu kontroli. Z akt sprawy wynika, że protokół kontroli został doręczony w dniu 18 lipca 2003 r. Prezesowi Zarządu Spółki W. M., która do protokołu uwag nie wniosła, poza uwagą, że protokół został celowo zmanipulowany i zmataczony. Dalsze postępowanie miało miejsce przy udziale likwidatora P. G., który został zawiadomiony o wszczęciu postępowania podatkowego oraz wezwany do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Panu G. doręczono także decyzję z dnia [...] listopada 2003 r. Powyższe wskazuje, zdaniem GIKS, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. GIKS nie stwierdził też w sprawie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w sprawie istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji nie znanych organowi. Zdaniem GIKS dokumenty dotyczące inwentaryzacji A. S.A. nie wypełniają przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5, gdyż zostały sporządzone za inne okresy gospodarcze, tj. według stanu na koniec 2004 roku, natomiast postępowanie kontrolne obejmowało obowiązek podatkowy za 2002 rok. GIKS uznał, że wniosek strony w tej kwestii jest niczym innym jak żądaniem przeprowadzenia przez organ ponownej oceny zebranego materiału dowodowego. Za niespełniające ww. przesłanki GIKS ocenił także dokumenty dotyczące remontu pomieszczeń położonych w P. przy ul. [...], tj. pismo Urzędu Miasta w P. z dnia 6 stycznia 2003 r., zawiadomienie wystawione przez "A." SA i M. Spółdzielnię Mieszkaniową, skierowane do Prezydenta miasta P. o oddaniu obiektu, decyzję Urzędu Miasta z [...] września 1997 r., oświadczenie kierownika budowy J. S. z 23 grudnia 2002 r., decyzję Urzędu Miasta P. z [...] maja 1997 r., pismo M. Spółdzielni Mieszkaniowej z 26 września 1997 r., a także 3 i 4 str. projektu technicznego dot. przebudowy kanalizacji sanitarnej obiektu przy ul. [...]. Zdaniem GIKS zagadnienia wynikające z przedłożonych dokumentów były przedmiotem ustaleń w postępowaniu i stanowiły podstawę rozstrzygnięć w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r., a zatem nie są to nowe, nieznane organowi okoliczności i dowody. Ponadto treść pisma, na które powołuje się Pan D., skierowanego do Prezydenta Miasta P. o oddanie obiektu budowlanego do użytku w dniu 23 grudnia 2002 r. jest sprzeczna z oświadczeniem Pani W. M. z dnia 27 stycznia 1998 r. oraz pismem M. Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 10 kwietnia 2003 r., z którego wynika, że obiekt przy ul. [...] odebrano 19 stycznia 1998 r. Ponadto faktura z nr [...] z dnia 21 listopada 2002 r. wystawiona przez przedsiębiorstwo A. C., o której uznanie wniósł wnioskodawca nie stanowi w powyższej kwestii przekonywującego dowodu. W trakcie postępowania dowodowego okazano Panu C. m.in. ww. fakturę. Pan C. stwierdził, dla firmy "A." wykonywał jedynie usługi w zakresie renowacji plansz i reklam (wymienione w fakturze nr [...], opisanej w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r.), natomiast nie wykonywał innych usług, w szczególności wymienionych w fakturach nr [...], ponieważ w ogóle nie świadczył takich prac jak remontowo-budowlane oraz nie wystawił okazanych faktur, a także nie podpisał ich i nie otrzymał za nie zapłaty. GIKS nie uznał za nowy dowód 8 wyżej opisanych faktur, które w ocenie strony, nie odzwierciedlają prawdziwych zdarzeń gospodarczych. GIKS stwierdził, że faktury te były znane organowi w uprzednio prowadzonym postępowaniu, a ponadto ze względu na kwestionowanie przez stronę ich prawdziwości zostały wyżej ocenione z punktu widzenia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. GIKS nie uznał także za nowe dowody dokumentów magazynowych WZ z 2002 roku wraz z wydrukami kasy fiskalnej (dokumenty te stanowią załączniki od nr 1 do 33 protokołu przesłuchania z dnia 24 października 2005 r.), które zdaniem likwidatora, miałyby dowodzić faktycznej wielkości obrotu towarowego w "A." S.A. Dokumenty te zostały poddane przez kontrolujących ocenie, w wyniku której stwierdzono, że okoliczności których dotyczyły były przedmiotem badania w trakcie kontroli prowadzonej w latach 2002-2003, o czym świadczy protokół kontroli doręczony w dniu 18 lipca 2003 r. Prezesowi "A." S.A. W. M. (tom IV karty 841-952). Powyższe, świadczy o tym, że dokumenty WZ nie stanowią dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a okoliczności z nimi związane były przedmiotem badania i oceny i stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. Podobnie GIKS ocenił dokument zaświadczenia Urzędu Skarbowego z dnia 14 marca 2006 r. o braku zaległości podatkowych "A." S.A. za lata 2000, 2001 i 2002 w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-4) oraz w podatku dochodowym od osób prawnych. Z uwagi na zakres informacji objętej zaświadczeniem, GIKS stwierdził, że nie wnosi on nowych elementów do sprawy, gdyż decyzja z dnia [...] listopada 2003 r. dotyczy rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług za 2002 r. W zaskarżonej decyzji odniesiono się także do zeznań K. M., co do których podatnik podnosił, iż były one inne niż w dniu 17 czerwca 2003 r. GIKS zauważył, iż w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. przesłuchiwany w charakterze świadka w dniu 17 czerwca 2003 r. K. M. -właściciel firmy PH-U "M." zeznał, że w 2002 r. nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, nie wystawiał żadnych faktur, a także nie przyjmował i nie wydawał żadnych towarów. Faktury VAT wystawiane zatem przez tę firmę dla PPH V. Sp. z o.o. i A. S.A. są nierzetelne i nie przedstawiają rzeczywistych transakcji, z uwagi na co brak jest podstaw do uznania tych dokumentów za wiarygodne. Tok argumentacji wnioskodawcy zmierza do spowodowania dokonania ponownej, odmiennej oceny zeznań K. M.. Odnosząc się do przedłożonej przez Pana D. umowy najmu zawartej z J. B., dotyczącej lokalu w P., przy ul. [...], GIKS wskazał, że umowa ta również była znana kontrolującym i stanowi załącznik nr 3 do protokołu kontroli doręczonego 18 lipca 2003 r., a zatem nie stanowi nowego dowodu w sprawie. Tak samo GIKS ocenił zarzut dotyczący magazynów w miejscowości K., których zdaniem Pana D. "tak naprawdę (...) nikt nie oglądał". W decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. (na str. 13 i nast.) znajduje się szczegółowe odniesienie dotyczące umowy najmu magazynu w K. oraz uzasadnienie przyjętej przez organ oceny, wskazującej na odmienność i sprzeczność składanych przez stronę oświadczeń z zebranym w trakcie kontroli w latach 2002-2003 materiałem dowodowym. Ponadto Skarżący wniósł także o sprostowanie decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. w części dotyczącej ustaleń odnoszących się do świadczenia usług transportowych przez firmę "A.", zakupu i wyposażenia środków trwałych, produkcji widokówek, książek, czy ustaleń odnoszących się do faktury nr [...]. Zdaniem organu z treści decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. (str. 18-25) wynika, że okoliczności te były poddane badaniom i analizie, a decyzja zawiera obszerne uzasadnienia odnoszące się do oceny wymienionego materiału dowodowego. Odnośnie do wskazywanej przez Skarżącego potrzeby przeprowadzenia dowodu z zeznań likwidatora Pana G., osób przeprowadzających inwentaryzację, czy biegłego badającego bilans, oraz A. S.. GIKS stwierdził, że realizacja takiego wniosku w istocie zmierzałaby do ponownej oceny i weryfikacji przeprowadzonych dowodów i dokonanych ustaleń, co nie może być przesłanką wznowienia postępowania, w szczególności w sytuacji, gdy ustalenia zapadły na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, np. akta sprawy wskazują, że arkusze spisowe nie były podpisane, a na niektórych stwierdzono dopisywanie towarów. Zdaniem GIKS, strona zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w czasie jego trwania, a także na etapie odwołania przedstawiała szereg zarzutów niezwiązanych z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a podlegających rozpoznaniu w zwykłym trybie odwoławczym. Biorąc pod uwagę powyższy stan rzeczy, z uwagi na niestwierdzenie wystąpienia przesłanek o których mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, GIKS postanowił utrzymać w mocy decyzję. Likwidator Skarżącej Z. D. nie zgodził się z decyzją GIKS wnosząc skargę, w której zarzucił, że została podjęta z naruszeniem prawa, jest niesłuszna i nieobiektywna. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż: - uniemożliwiono kierownictwu A. S.A. postępowanie w zwykłym trybie odwoławczym, gdyż na wniosek organów skarbowych bezpodstawnie aresztowano kierownictwo spółki, - uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest "aktem solidarności" GIKS z płockimi urzędnikami, gdyż GIKS nie wziął pod uwagę argumentacji podatnika dotyczącej: posiadania przez A. S. hurtowni i 5 sklepów, istnienia towarów, które uznano za fikcyjne, sfałszowania terminu zakończenia inwestycji przy ul. [...] czy sprzedaży mebli; - sfałszowano dowody dotyczące zeznań A. S.; -fałszerstwo faktur jest tak oczywiste, że "dyskutować można tylko na temat wysokości wyroków"; -pominięto ważny dowód, jakim jest prowadzenie przez Prokuraturę Okręgową w W. śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i korupcji wśród płockich urzędników skarbowych; -fakt zawieszenia śledztwa jest znakiem, że urzędnikom skarbowym zależało "na uziemieniu świadków ich oczywistych przekrętów"; -wszystkie fragmenty decyzji usprawiedliwiają grupę przestępczą, która działała w płockich organach skarbowych w latach 2002-2004; - bezpodstawnie pominięto zaświadczenie US w P. dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych oraz od osób prawnych. GIKS w odpowiedzi na skargę w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Istota sporu sprowadzała się do tego, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania w kontekście podnoszonych przez Skarżącego zarzutów i wniosków. Pierwszą z przesłanek wznowienia postępowania, na którą powołał się Skarżący był art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ wznawia postępowanie, jeżeli dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na podstawie tej przesłanki, stosownie do § 2 wskazanego przepisu może mieć miejsce jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste bądź zostało stwierdzone przez sąd. Dodatkowym elementem skutkującym wznowieniem postępowania jest wymóg aby dowody, które okazały się fałszywe, stanowiły podstawę do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu prezentowane przez Skarżącego argumenty, iż A. S. zmienił swoje zeznania, co miało wpływ na ustalenia okoliczności faktycznych, nie znajdują pokrycia w zebranym materiale dowodowym. W piśmie z dnia 2 lutego 2005 r. Z. D. wystąpił o zweryfikowanie działalności prowadzonej przez firmy A. i A. S.. Wskazał, że organ kontroli skarbowej w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. niezasadnie ukazuje działalność gospodarczą A. i A. S. jako działalność fikcyjną. Według Pana D., A. i A. S. w trakcie przesłuchania w dniu 26 stycznia 2005 r. zeznali, iż faktycznie byli właścicielami 5 sklepów i hurtowni oraz że transakcje z PHU "N." były częściowo prawdziwe. Z powyższej wskazanej przez Z. D. wypowiedzi ww. świadków nie wynikają fakty świadczące o występowaniu faktycznych powiązań gospodarczych pomiędzy firmami prowadzonymi przez świadków a firmą "A." S.A. Treść protokołu przesłuchania świadka A. S. (w obecności Z. D.) na powyższe nie wskazuje. A. S. zeznał, że nic nie wie na temat transakcji przeprowadzonych w imieniu firmy PHU "A." z firmą Z. D. PHU "N.". Także treść protokołu przesłuchania świadka A. S. nie dowodzi podnoszonych przez Z. D. okoliczności. A. S. zeznał, iż transakcje jakie prowadził z firmą PHU "N." miały charakter fikcyjny. Ustosunkowując się do podnoszonych zarzutów dotyczących usług reprezentacji na targach przez A. S. na rzecz firmy PHU "N.", A. S. zeznał, że firma "A." nigdy nie wykonywała usług reprezentacji na targach na rzecz żadnej firmy. Wskazane zeznanie A. S. było jednym z wielu dowodów (w aktach sprawy znajdują się odpowiedzi organizatorów targów, z których wynika, że firma A. S. nie podnajmowała powierzchni wystawienniczych na targach. Ponadto w piśmie z dnia 2 lutego 2005 r. Skarżący wskazał także, że A. S. w latach 2001-2002 był kontrolowany przez Urząd Skarbowy, który nie stwierdził żadnych większych nieprawidłowości, co zdaniem Skarżącego miało świadczyć o faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej i było podstawą do zwrotu podatku VAT. Z treści ustaleń protokołu Urzędu Skarbowego wynika, że kontrola podatkowa dotyczyła ustaleń dotyczących rozpoczęcia działalności, przechowywania dokumentacji i zasad rejestracji kosztów i przychodów, nie zaś ustaleń związanych z oceną prawidłowości rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług. Oceniając powyższej przedstawiony stan faktyczny w kontekście podnoszonych zarzutów, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, iż przedstawiona przez Z. D. argumentacja świadczy o wystąpieniu fałszywych dowodów, na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Podobnie należało ocenić wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 31 maja 2004 r. dotyczący A. S. (wydany w sprawie sfałszowania umowy kupna sprzedaży samochodu Audi), który nie jest dowodem, z którego miałaby wynikać nowa, istotna okoliczność faktyczna uzasadniająca wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Tak samo należy ocenić zgłoszony przez Z. D. w toku postępowania zarzut sfałszowania ośmiu faktur VAT, który w prowadzonym przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej postępowaniu wyjaśniającym nie został potwierdzony. Z akt sprawy wynika, że w trakcie postępowania podjęto czynności mające na celu zweryfikowanie podnoszonych przez Skarżącego twierdzeń odnośnie fałszerstwa ww. faktur. Organ kontroli skarbowej w piśmie z dnia 12 kwietnia 2006 r. wystąpił do Prokuratury Rejonowej w O. z prośbą o informację odnośnie ww. faktur, podając, że Skarżący zgłosił jako nowy dowód w sprawie przypadki ich fałszowania. Prokuratura Rejonowa w O. w piśmie z dnia 24 czerwca 2006 r. udzieliła m.in. informacji, iż prowadzone śledztwo nie dotyczyło finansowania S., a w toku śledztwa postanowieniem z 30 listopada 2004 r. wyłączono do odrębnego postępowania i przekazano według właściwości miejscowej do Prokuratury Rejonowej w P. materiały w sprawie poświadczenia nieprawdy i oszustwa na podstawie faktur "A." S.A. oraz podrobienia podpisu Pana P.. Mając na uwadze wyjaśnienia zawarte w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedź z Prokuratury Rejonowej w P. i O. należy stwierdzić, iż sfałszowanie ww. faktur w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie jest oczywiste, jak również brak jest potwierdzenia zarzutu sfałszowania ww. dowodów, wobec czego brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Słusznie zauważa GIKS, iż zakończenie prowadzonego w tym zakresie przez Prokuraturę śledztwa i ewentualne dokonanie w jego toku oceny wiarygodności faktur, mogłoby dostarczyć argumentów przemawiających za rozważeniem istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1, lecz na dzień wydania zaskarżonych decyzji, istnienia tej przesłanki stwierdzić nie można. Odnosząc się do drugiej ze wskazanych przez wnioskodawcę przesłanek, zawartej w art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej a mianowicie wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, Sąd nie dopatrzył się jej wystąpienia. W ocenie Strony dowodem powyższego miałoby być pismo z dnia 23 października 2004 r., skierowanego do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, w którym przyznał się do uczestniczenia w czynnościach dotyczących finansowania partii politycznej, a także wskazał, iż Prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie składania fałszywych zeznań w Urzędzie Skarbowym w P., tworzenia fałszywych dowodów w postępowaniu podatkowym oraz poświadczenia nieprawdy i płatnej protekcji. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów należy wskazać, iż Skarżący w piśmie z dnia 27 października 2004 r. złożył do Prokuratury Rejonowej w P. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez dwóch pracowników Urzędu Skarbowego w P. oraz jednego pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej. Prokuratura Rejonowa w O. (która zajmowała się przedmiotową sprawą) wobec nie stwierdzenia czynu zabronionego, umorzyła śledztwo. Z uwagi na istniejący stan rzeczy zasadnie należy ocenić stanowisko organów o braku w sprawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie wystąpiła także przesłanka zawarta w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, dotycząca podstaw wznowienia w przypadku, jeżeli strona nie własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że protokół kontroli został doręczony w dniu 18 lipca 2003 r. Prezesowi Zarządu Spółki W. M.. Dalsze postępowanie miało miejsce przy udziale ówczesnego likwidatora P. G., który został zawiadomiony o wszczęciu postępowania podatkowego oraz wezwany do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Panu G. doręczono także decyzję z dnia [...] listopada 2003 r. Powyższe wskazuje, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Nie wystąpiły w sprawie także nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w sprawie istotne dla sprawy nie znane organowi, który wydał decyzję. Skarżący wskazał m. in. na dokumenty dotyczące inwentaryzacji. Spisy inwentaryzacyjne zdaniem wnioskodawcy mają dowodzić sfałszowania rzeczywistości gospodarczej firmy "A." S.A. Dokumenty te jednakże nie wypełniają przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5, gdyż zostały sporządzone za inne okresy rozliczeniowe, tj. według stanu na koniec 2004 roku, natomiast postępowanie kontrolne obejmowało obowiązek podatkowy za 2002 rok. Za niespełniające przesłanki należy ocenić także dokumenty dotyczące remontu pomieszczeń położonych w P. przy ul. [...]. Zagadnienia wynikające z przedłożonych dokumentów były przedmiotem ustaleń organów podatkowych w postępowaniu i stanowiły podstawę rozstrzygnięć w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r., a zatem nie są to nowe, nieznane organowi okoliczności i dowody. Pomijając już przy tym, iż treść pisma, na które powołuje się Skarżący, skierowanego do Prezydenta miasta P. o oddanie obiektu budowlanego do użytku w dniu 23 grudnia 2002 r. jest sprzeczna z oświadczeniem Pani W. M. z dnia 27 stycznia 1998 r. oraz pismem M. Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 10 kwietnia 2003 r., z którego wynika, że obiekt przy ul. [...] odebrano 19 stycznia 1998 r. F Także faktura z nr [...] z dnia 21 listopada 2002 r. wystawiona przez przedsiębiorstwo A. C., o której uznanie wniósł wnioskodawca, nie stanowi przekonywującego dowodu. W trakcie postępowania dowodowego organ okazał Panu C. m.in. ww. fakturę. Pan C. zeznał, że dla firmy "A." wykonywał jedynie usługi w zakresie renowacji plansz i reklam (wymienione w fakturze nr [...], opisanej w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r.), natomiast nie wykonywał innych usług, w szczególności wymienionych w fakturach nr [...], ponieważ w ogóle nie świadczył takich prac jak remontowo-budowlane oraz nie wystawił okazanych faktur, a także nie podpisał ich i nie otrzymał za nie zapłaty. Kolejnym, w ocenie Strony, nowym dowodem jest 8 opisanych przez organ faktur, które w zdaniem Strony nie odzwierciedlają prawdziwych zdarzeń gospodarczych. Sąd zauważa, że faktury te były znane organowi w uprzednio prowadzonym postępowaniu, a ponadto ze względu na kwestionowanie przez Stronę ich prawdziwości zostały wyżej ocenione z punktu widzenia przesłanki określonej w art. 240 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto, w trakcie postępowania wznowieniowego Skarżący dostarczył kontrolującym dokumenty magazynowe WZ z 2002 roku wraz z wydrukami kasy fiskalnej stanowiące załączniki od nr 1 do 33 protokołu przesłuchania z dnia 24 października 2005 r., które jego zdaniem miałyby dowodzić faktycznej wielkości obrotu towarowego w "A." S.A. Z akt sprawy wynika, że dokumenty te zostały poddane przez kontrolujących ocenie, w wyniku której stwierdzono, że okoliczności których dotyczyły były przedmiotem badania w trakcie kontroli prowadzonej w latach 2002-2003, o czym świadczy protokół kontroli doręczony w dniu 18 lipca 2003 r. prezesowi "A." S.A. W. M. (tom IV karty 841-952). Zatem dokumenty WZ nie stanowią nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a okoliczności z nimi związane były przedmiotem badania i oceny i stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. Podobnie należy ocenić dokument zaświadczenia Urzędu Skarbowego z dnia 14 marca 2006 r. o braku zaległości podatkowych "A." SA za lata 2000, 2001 i 2002 w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-4) oraz w podatku dochodowym od osób prawnych. Z uwagi na zakres informacji objętej zaświadczeniem, należy stwierdzić, że nie wnosi ono nowych elementów do sprawy, gdyż decyzja z dnia [...] listopada 2003 r. dotyczy rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług za 2002 r. Odnośnie zeznań K. M., co do których Strona podnosiła, iż były one inne niż w dniu 17 czerwca 2003 r., należy zauważyć, iż w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. przesłuchiwany w charakterze świadka w dniu 17 czerwca 2003 r. K. M. - właściciel firmy PH-U "M." zeznał, że w 2002 r. nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, nie wystawiał żadnych faktur, a także nie przyjmował i nie wydawał żadnych towarów. Faktury VAT wystawiane zatem przez tę firmę dla PPH "V." Sp. z o.o. i "A." S.A są nierzetelne i nie przedstawiają rzeczywistych transakcji, z uwagi na co brak jest podstaw do uznania tych dokumentów za wiarygodne. W związku z czym, skoro ta kwestia była już badana i znalazła odzwierciedlenie w ostatecznej decyzji, to nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Odnosząc się do przedłożonej przez Skarżącego umowy najmu zawartej z J. B., dotyczącej lokalu w P., przy ul. P., należy zauważyć, ze umowa ta również była znana kontrolującym i stanowi załącznik nr 3 do protokołu kontroli doręczonego 18 lipca 2003 r., a zatem nie stanowi nowego dowodu w sprawie. Tak samo należy ocenić zarzut dotyczący magazynów w miejscowości K., których zdaniem Skarżącego "tak naprawdę (...) nikt nie oglądał". W decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. (na str. 13 i nast.) znajduje się szczegółowe odniesienie dotyczące umowy najmu magazynu w K. oraz uzasadnienie przyjętej przez organ oceny, wskazującej na odmienność i sprzeczność składanych przez stronę oświadczeń z zebranym w trakcie kontroli w latach 2002-2003 materiałem dowodowym. Skarżący wniósł także o sprostowanie decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. w części dotyczącej ustaleń odnoszących się do świadczenia usług transportowych przez firmę "A.", zakupu i wyposażenia środków trwałych, produkcji widokówek, książek, czy ustaleń odnoszących się do faktury nr [...]. Z treści ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. (str. 18-25) wynika, że okoliczności te były poddane badaniom i analizie, a decyzja zawiera obszerne uzasadnienia odnoszące się do oceny wymienionego materiału dowodowego. Wobec czego nie jest to nowa okoliczność stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania. Odnosząc się do wskazywanej przez Skarżącego potrzeby przeprowadzenia dowodu z zeznań likwidatora Pana G., osób przeprowadzających inwentaryzację, czy biegłego badającego bilans, oraz A. S., należy stwierdzić, że realizacja takiego wniosku zmierzałaby do ponownej oceny i weryfikacji przeprowadzonych dowodów i dokonanych ustaleń, co nie może być przesłanką wznowienia postępowania, w szczególności w sytuacji, gdy ustalenia zapadły na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, np. akta sprawy wskazują, że arkusze spisowe nie były podpisane, a na niektórych stwierdzono dopisywanie towarów. Skarżący podnosił zarzuty dotyczące tendencyjności i przewlekłości postępowania. Sąd stwierdza, że ten zarzut nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz.1270 z późn. zm. ).