III SA/Wa 815/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi 3.s.r.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za czerwiec 2017 r. oddala skargę W dniu 20 lipca 2017 r. [...] s.r.o. (dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. deklarację podatkową VAT-7 za czerwiec 2017 r. wykazując kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w terminie 60 dni. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") w dniu [...] października 2017 r. wydał postanowienie w sprawie przedłużenia termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2017 r. w kwocie 180 402 zł do czasu zakończenia weryfikacji zasadności zwrotu, tj. do dnia 30 kwietnia 2018 r. W wyniki zażalenia Strony, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2017 r. W dniu [...] kwietnia 2018 r. NUS wydał postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2017 r. w kwocie 180 402 zł do dnia 30 listopada 2018 r., które zostało utrzymane przez DIAS postanowieniem [...] lipca 2018 r. Następnie NUS wydał postanowienie z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2017 r. w kwocie 180 402 zł do dnia 31 maja 2019 r. Organ wskazał, że w sprawie nie pozyskano jeszcze kompletnego materiału dowodowego, co uniemożliwia zakończenie prowadzonej wobec Spółki kontroli za poszczególne okresy rozliczeniowe od listopada 2016 r. do sierpnia 2017 r. Według organu na konieczność przeprowadzenia kompleksowych czynności kontrolnych wskazuje także fakt, że Spółka dokonuje transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, której przedmiotem są leki zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz nabywa leki od podmiotów, które uczestniczą w odwróconym łańcuchu dystrybucji leków. NUS wskazał, iż przedłużenie spowodowane jest koniecznością weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, analizą przedłożonych dokumentów zebranych w toku kontroli i koniecznością uzyskania odpowiedzi od kontrahentów Spółki oraz od innych organów. NUS uznał za zasadne ustalenie stanu faktycznego w zakresie deklarowanej w rozliczeniu za czerwiec 2017 r. dostawy towarów i świadczenia usług, w tym poza terytorium kraju, oraz nabycia towarów i usług, w szczególności poprzez zgromadzenie dowodów potwierdzających wykonanie przedmiotowych czynności, a także zgromadzenie informacji dotyczących rozliczeń wybranych transakcji przez kontrahentów Spółki. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Skarżąca wniosła o jego uchylenie zarzucając organowi naruszenie art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u.") przez błędne zastosowanie, skutkujące przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w sytuacji braku przesłanek do takiego przedłużenia w świetle dotychczasowych czynności przeprowadzonych przez organ w toku kontroli podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. DIAS utrzymał w mocy ww. postanowienie. DIAS uznał, że organ pierwszej instancji w sposób odpowiedni przedstawił okoliczności wskazujące, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, zaś powody, dla których przedłużono termin zwrotu znajdują oparcie w zgromadzonym materiale i wynikają z ustaleń stanu sprawy. DIAS stwierdził, iż w sprawie wystąpiły uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości odliczenia spornych faktur oraz wysokość wykazanej przez Stronę kwoty podatku do zwrotu za czerwiec 2017 r., w związku z czym zaistniała potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia Strony za ten okres. W ocenie DIAS konieczne było przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego, które w niniejszej sprawie realizowane zostało w procedurze czynności sprawdzających, dopuszczalnych przez art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego i zwrot kosztów postępowania sądowego, zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania, a mianowicie art. 217 § 2 w zw. z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800. z późn. zm., dalej: "O.p."), przez brak uzasadnienia faktycznego zawierającego wskazanie przesłanek uzasadniających przedłużenie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wobec Spółki za czerwiec 2017 r., - przepisów postępowania, a mianowicie art. 216 § 1 i § 2, art. 280 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., poprzez ich błędne zastosowanie, skutkujące przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w sytuacji braku podstaw do takiego przedłużenia, - przepisów postępowania, a mianowicie artykułu 125 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i opieszały oraz brak wnikliwego rozpoznania przedstawionych przez stronę oświadczeń i dowodów, co prowadzi do nieuzasadnionego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a w konsekwencji może zachwiać płynnością finansową podatnika. DIAS nie podzielił zarzutów zażalenia, a w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty podniesione w skardze uznać więc należało za niezasadne. Kontroli Sądu podlega postanowienie rozstrzygające o zasadności przedłużenia przez organ terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2017 r. do dnia 31 maja 2019 r. w związku z weryfikacją prawidłowości rozliczenia w ramach toczącej się kontroli podatkowej prowadzonej przez NUS. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na dyspozycji art. 87 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem od którego uzależniona jest możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku, jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu, przy czym wymóg dodatkowego zweryfikowania powinien opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Odnoszą powyższe do stanu faktycznego ustalonego w sprawie przypomnieć należy, że DIAS w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, iż istnieją okoliczności przemawiające za dodatkową weryfikacją zasadności zwrotu podatku VAT, związane z nabyciem i realizacją wewnątrzwspólnotowych dostaw wyrobów farmaceutycznych, zagrożonych brakiem dostępności na terytorium kraju. Organ wskazał przy tym na szereg czynności podejmowanych w toku kontroli podatkowej, mających na celu ustalenie stanu faktycznego, między innymi wystąpienie z wnioskiem do właściwych organów podatkowych oraz celem uzyskania odpowiedzi od kontrahentów Spółki. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie DIAS zawiera tym samym wystarczające wskazanie przyczyn zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu, gdyż powzięta przez organ wątpliwość dotycząca zasadności zwrotu jest wystarczająca, aby odsunąć przysługujący podatnikowi zwrot w czasie. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 lipca 2019 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 919/19, którym to uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2018 r. (sygn. akt III SA/Wa 641/18) i oddalono skargę Skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za czerwiec 2017 r. NSA przesądził bowiem, że w sprawie pojawiły się uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości rozliczeń Spółki za badany okres, a tym samym -istniała konieczność dokonania weryfikacji zasadności zwrotu VAT. Zwrócić należy również uwagę, że w judykaturze wielokrotnie podkreślano, że dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu VAT nie jest warunkowana istnieniem konkretnych dowodów czy zarzutów świadczących o niezasadności zwrotu. Wystarczające jest istnienie uzasadnionego podejrzenia, czy też wątpliwości, co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia (por. wyroki NSA: z 9 listopada 2018 r., sygn. I FSK 135/17; z 18 września 2018 r., sygn. I FSK 1232/16 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, nie można więc podzielić zarzutów skargi odnośnie naruszenia art. 216 § 1 i 2, art. 280 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. przez ich błędne zastosowanie, skutkujące przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w sytuacji braku przesłanek do takiego przedłużenia za czerwiec 2017 r. Zauważyć trzeba, że rozwiązanie polegające na przedłużeniu terminu zwrotu podatku ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu państwa i unikaniu dokonywania takich zwrotów, które w wyniku późniejszego jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego przez organy podatkowe, mogłyby okazać się nienależnymi. Skarżąca kwestionując zasadność podnoszonych przez organ wątpliwości, pomija okoliczność, że NUS z swoim postanowieniu z [...] listopada2018 r. wskazał na szereg podejmowanych w toku kontroli podatkowej czynności, których zakończenie pozwoli dopiero na całościową ocenę zasadności zwrotu w kontekście ustalenia rzeczywistego przebiegu badanych transakcji. Skarżone postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu wydawane jest bowiem jeszcze na etapie prowadzenia nieukończonej, sformalizowanej weryfikacji okoliczności wzbudzających wątpliwości organu co do dokonania zwrotu nadwyżki podatku. Oznacza to, że organ przedłużając termin do dokonania zwrotu nadwyżki podatku winien wykazać, że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika (zasadności zwrotu). Nie chodzi jednak przy tym o przesłanki, które mają już charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania, organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Wówczas organ nie jest jeszcze w posiadaniu kompletnego materiału dowodowego w zakresie weryfikowanego rozliczenia, a jedynie dąży do jego uzyskania. Gdy organ będzie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na jednoznaczne zaakceptowanie lub zakwestionowanie wnioskowanego zwrotu, to uzyskuje podstawę do wydania decyzji bądź też dokonania czynności materialno-technicznej wnioskowanego zwrotu podatku. To od ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania (w tym przypadku kontroli podatkowej) będzie zależało, czy Strona miała prawo do odliczenia podatku naliczonego czy też nie, a zatem czy Stronie będzie przysługiwał zwrot różnicy podatku w wysokości wykazanej w deklaracji. Podkreślić należy, że wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nie neguje w sposób trwały i ostateczny prawa do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a jedynie wskazuje na konieczność jego weryfikacji w ramach prowadzonej kontroli podatkowej. Warunkiem zwrotu podatku jest bowiem poprawność i rzetelność wykazywanych przez podatnika rozliczeń. W postępowaniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nie chodzi więc o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. W postępowaniu tym chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Zatem w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt. I FSK 2039/15). W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie DIAS jak poprzedzające je postanowienia NUS niewątpliwie powyższe kryteria wypełnia. Jak wynika bowiem z treści postanowienia NUS z dnia [...] listopada2018 r. w dniu 18 grudnia 2017 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. o przeprowadzenie kontroli podatkowej, u kontrahenta spółki tj. A. Sp. z o.o. w zakresie prawidłowości i rzetelności transakcji przeprowadzonych pomiędzy spółkami za okres od listopada 2016 r. do sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 5 marca 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. poinformował, że w stosunku do transakcji pomiędzy kontrahentami A.Sp. z o.o. a Skarżącą w dniu 27 grudnia 2017 r. były przeprowadzone czynności sprawdzające w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za luty i marzec 2017 r., które nie wykazały nieprawidłowości w rozliczeniach podatku od towarów i usług za okres luty-marzec 2017 r. Organ stwierdził, że nie planuje przeprowadzenia kontroli wobec firmy A.Sp. z o. o. Mając na uwadze powyższe Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 23 marca 2018 r. wezwał Spółkę A.Sp. z o.o. w celu sporządzenia i przekazania informacji dotyczących transakcji ze Skarżącą za okres od listopada 2016 r. do lipca 2017 r. w szczególności o przyporządkowanie faktur sprzedaży do faktur dokumentujących zakup towaru dokonany przez Spółkę A.Sp. z o.o. w celu zbadania źródła pochodzenia towarów. Pismem z dnia 16 kwietnia 2018 r. Spółka A.Sp. z o. o. udzieliła odpowiedzi na ww. wezwanie, oraz przesłała kserokopie faktur sprzedaży, faktur zakupu, ewidencji VAT, potwierdzenia płatności za faktury sprzedażowe, kserokopie dokumentów wydania towaru. Ponadto Spółka dokonała przyporządkowania faktur sprzedażowych do faktur dokumentujących zakup towaru. W związku z powyższym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wystosował następujące pisma do poszczególnych kontrahentów w celu potwierdzenia transakcji zawartych ze Spółką A.Sp. z o.o., w szczególności o przyporządkowanie faktur sprzedaży do faktur dokumentujących zakup towaru dokonany przez poszczególnych kontrahentów w celu zbadania źródła pochodzenia towarów: - pismo z dnia 25 kwietnia 2018 r., do Spółki G. Sp. z o.o. (w dniu 22 maja 2018 r. wpłynęła odpowiedź wraz z fakturami sprzedaży i zakupu), - pismo z dnia 25 kwietnia 2018 r., do Spółki O. Sp. z o.o. (brak odpowiedzi), - pismo z dnia 25 kwietnia 2018 r., do Spółki M. Sp. z o.o. (w dniu 14 maja 2018 r. wpłynęła odpowiedź wraz z fakturami sprzedaży i zakupu), - pismo z dnia 25 kwietnia 2018 r. do Spółki F. Sp. z o.o. Sp. k. (w dniu 11 maja 2018 r. wpłynęła odpowiedź wraz z fakturami sprzedaży i zakupu). Na podstawie udzielonych odpowiedzi ustalono, że dostawy towarów na rzecz A.Sp. z o.o. dokonywane przez ww. kontrahentów były do magazynu prowadzonego przez hurtownię farmaceutyczną I. Sp. z o.o. Spółka A. wskazała, że dysponuje podpisaną umową z I. Sp. z o.o., z dnia [...] listopada 2016 r. w zakresie magazynowania i dystrybucji produktów leczniczych posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i zostały zwolnione do obrotu przez osobę wykwalifikowaną po stronie podmiotu odpowiedzialnego. W związku z udzieloną odpowiedzią od Spółki G.Sp. z o.o. oraz ustaleniem, że Spółka nabywa leki oraz wyroby medyczne od aptek w dniu 5 lipca 2018 r. Naczelnik[...] Urzędu Skarbowego W. wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli podatkowej u kontrahenta dostawcy Spółki A.Sp. z o. o. tj. G.Sp. z o.o., za okres styczeń - sierpień 2017 r. w zakresie prawidłowości i rzetelności zawartych transakcji. Z kolei w dniu 25 października 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli podatkowej u kontrahenta I.Sp. o. o. oraz ustalenie w jaki sposób dochodziło do zawierania transakcji. Zdaniem Sądu, zaszła zatem konieczność weryfikacji rzeczywistego przebiegu transakcji, a tym samym potwierdzenia zasadności wykazanego zwrotu podatku VAT. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (C - 107/10), Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że każde państwo jest zobowiązane do podjęcia wszelkich środków legislacyjnych i administracyjnych odpowiednich by zapewnić pełny pobór podlegającego zapłacie podatku VAT na swym terytorium. Termin na dokonanie zwrotu VAT zasadniczo może być przedłużony w celu przeprowadzenia kontroli podatkowej i nie staje się przez to nierozsądny, o ile przedłużenie nie wykracza poza to, co jest konieczne by zakończyć procedurę kontroli. Sąd uznał, iż organy podatkowe w sposób właściwy uprawdopodobnił zatem zasadność dalszego sprawdzenia rozliczenia Strony za czerwiec 2017 r. Powołane w powyższym zakresie okoliczności stanowiły bowiem wystarczającą podstawę przedłużenia terminu zwrotu. W ocenie Sądu do chwili obecnej nie pozyskano jeszcze kompletnego materiału dowodowego, co uniemożliwia zakończenie weryfikacji zwrotu. Jednocześnie zważyć należy, iż wobec Spółki trwa weryfikacja zwrotu podatku VAT także za poprzednie okresy. Niewątpliwie zatem opisane w powyższym zakresie wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia Spółki za czerwiec 2017 r. dawały podstawy do dalszej jego weryfikacji. Zarówno NUS, jak i DIAS w sposób właściwy uprawdopodobniły zatem zasadność dalszego sprawdzenia rozliczenia Spółki za czerwiec 2017 r. Powołane w powyższym zakresie okoliczności stanowiły bowiem wystarczającą podstawę przedłużenia terminu zwrotu, co przeczy zarzutom skargi odnośnie naruszenia art. 217 § 2 w związku z 292 O.p. Sąd nie dopatruje się też naruszenia w przedmiotowej sprawie przepisu art. 125 § 1 O.p. Podkreślić należy, że zasady szybkości postępowania (art. 125 O.p.) nie można stawiać ponad zasadę prawdy obiektywnej i zasadę kompletności materiału dowodowego (art. 122 zw. z art. 187 § 1 O.p.). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, dyrektywa prawdy materialnej uzasadniała przedłużanie terminu postępowania kontrolnego. Konieczne jest bowiem szczegółowe wyjaśnienie okoliczności transakcji prowadzonych przez Spółkę, gdyż organ zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu rzeczywistego przebiegu transakcji. Na marginesie sprawy wskazać należy, że Sąd nie podziela podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących kwestionowania zasadności podejmowania konkretnych działań przez organy podatkowe w celu weryfikacji zwrotu, które to w ocenie Skarżącej tylko "wydłużają horyzont czasowy zwrotu nadwyżki podatku VAT". Organy mają bowiem uprawnienie i obowiązek dokonać zgromadzenia materiału dowodowego celem weryfikacji zasadności wnioskowanego zwrotu podatku VAT. Sąd nie znajduje tym samym powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.