III SA/Wa 818/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca – H.L. – pismem z dnia 16 stycznia 2016 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 20 marca 2016 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę majątkową. Skarżąca wskazała, że wysokość zobowiązania wynikająca z zaskarżonej decyzji została określona na kwotę 83.215 zł. Skarżąca jest na emeryturze, jest osobą schorowaną i ponosi duże koszty związane z leczeniem. Utrzymuje się jedynie ze świadczeń socjalnych przyznanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Organ egzekucyjny wszczynając egzekucję przesłał zawiadomienie o zajęciu do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o zajęcie świadczeń. Skarżąca dodała, że prowadzona egzekucja narazi ją na utratę źródeł finansowych niezbędnych do utrzymania. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności ani możliwości finansowych pozyskania tych środków. Wykonanie decyzji pogorszy jej sytuację materialną i życiową a egzekucja wyrządzi niepowetowaną szkodę. W aktach sprawy znajdują się, załączone przez Skarżącą do wniosku o przyznanie prawa pomocy, faktury, rachunki, wydruki z rachunku bankowego, karty informacyjne leczenia szpitalnego Skarżącej, a także oświadczenia Skarżącej zawierające zestawienie wysokości środków jakimi Skarżąca dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia jest zobowiązana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po przeanalizowaniu uzasadnienia wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w kontekście danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd doszedł do przekonania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania szkody. Z informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżąca utrzymuje się z emerytury (niespełna 1400 zł/m-c), jest w podeszłym wieku, choruje i podlega stałemu leczeniu, korzysta z pomocy ośrodka psychiatrycznego. Nie ma oszczędności. Z emerytury pokrywa koszty lekarstw, utrzymania, czynszu, żywności itd. (światło 118 zł, gaz 44 zł, czynsz 340 zł, leki 620 zł, kablówka 30 zł, telefon 50 zł, żywność 180 zł). Skarżąca na potwierdzenie powyższych oświadczeń przedłożyła faktury, rachunki, wydruki z rachunku bankowego, karty informacyjne leczenia szpitalnego. Skarżąca dodała, że wykonanie zaskarżonej decyzji a co za tym idzie prowadzona egzekucja narazi ją na utratę źródeł finansowych niezbędnych do utrzymania. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sytuacja dochodowa Skarżącej w zestawieniu z kwotą zobowiązania podatkowego może skutkować trudnymi do odwrócenia skutkami jak również znaczną szkodą. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.