III SA/Wa 820/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2013 po rozpoznaniu wniosku rpr P. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi A.W., M.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia przyznać pełnomocnikowi strony – rpr P. S. - kwotę 600,- zł (sześćset) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za reprezentowanie Alicji Wolniak, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 138,- zł (sto trzydzieści osiem złotych); łącznie kwotę 738,- zł (siedemset trzydzieści osiem złotych); Referendarz sądowy, postanowieniem z 19 kwietnia 2013 r. (karta 60 akt) przyznał A.W. i M. I. prawo pomocy, m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z 15 maja 2013 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła rpr P. S.. Rpr P. S. pismem z 20 września 2013r "Niezbędne wydatki radcy prawnego", poinformował, że dwukrotnie zapoznawał się z aktami sprawy (23 lipca 2013 oraz 20 lipca 2013 r. – z aktami spraw powiązanych), a 20 września 2013 uczestniczył w rozprawie, gdzie wniósł o przyznanie wynagrodzenia z urzędu za pomoc prawną oraz zwrot niezbędnych wydatków za reprezentowanie każdego ze skarżących-wg kolejności M. I. , A. W. - z osobna (karta 97 akt sądowych). Oświadczył zarazem, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr z 2012 r poz. 270 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnika z urzędu Wyrazem udzielenia pomocy prawnej w sprawie jest uczestnictwo pełnomocnika z urzędu na rozprawie, co wynika z protokołu rozprawy. za reprezentowanie jednej ze skarżących zostały przyznane 24 września 2013 r. Referendarz sądowy wskazuje, że mając na uwadze rodzaj sprawy – ustalenie zobowiązania podatkowego solidarnie wobec skarżących – wartość przedmiotu zaskarżenia określoną przez Przewodniczącego Wydziału (1858 zł), zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w zw z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 600,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług oraz kwotę 39,90 zł tytułem zwrotu wydatków. Jeżeli w badanej sprawie (o sygnaturze III SA/Wa 820/13) występuje dwóch (odrębnych) skarżących (A. W., M. I. ), każdy z nich występował oddzielnie w postępowaniu administracyjnym i do każdego kierowano odrębnie korespondencję, każdy stanowi odrębny podmiot prawa, w związku z czym interesy każdego ze skarżących nie muszą być tożsame – należy orzec o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi reprezentującego każdego ze skarżących w odniesieniu do każdego ze skarżących odrębnie. Niezbędne wydatki radcy prawnego, wyszczególnione przez pełnomocnika w piśmie z 20 września 2013 r., zostały przyznane – zgodnie ze złożonym zestawieniem - postanowieniem z 24 września 2013 r., w którym referendarz sądowy orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej względem pierwszej ze skarżących, zgodnie z kolejnością wniosków złożonych przez pełnomocnika na rozprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w zw z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.