III SA/Wa 821/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpoznaniu odwołania M. S. (dalej: "Skarżący") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] października 2016 r., nr [...], określającą Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Jak wynika z akt administracyjnych, przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego 17 grudnia 2016 r. Natomiast skargę na przedmiotową decyzję pełnomocnik Skarżącego przesłał 16 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) na adres organu I instancji, który pismem z 24 stycznia 2017 r. przekazał ją do właściwego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie stosownie do postanowień art. 83 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego (§ 1). Ponadto w myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Dodatkowo stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów, merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z elektronicznego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona pełnomocnikowi Skarżącego 17 grudnia 2016 r. Stosownie do pouczenia zawartego w decyzji, Skarżący powinien był wnieść skargę do Sądu za pośrednictwem właściwego organu we wskazanym trzydziestodniowym terminie, którego bieg kończył się 16 stycznia 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik Skarżącego nadał wprawdzie skargę na przywołaną na wstępie decyzję, ale skierował ją na adres organu I instancji. Organ ten pismem z 24 stycznia 2017 r. przekazał do właściwego organu, za którego pośrednictwem należało skierować skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu albo do organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd lub niewłaściwy organ. Jednocześnie dla oceny zachowania tego terminu nie można przyjąć daty nadania skargi do sądu lub do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a., gdyż na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.) – por. A. Kabat, Komentarz do art. 54 p.p.s.a., LEX, teza 3. Z uwagi na powyższe zdaniem Sądu w tak ustalonym stanie sprawy skargę złożoną przez pełnomocnika Skarżącego na adres niewłaściwego organu i przekazaną przez ten organ pismem z 24 stycznia 2017 r. należało uznać za wniesioną z przekroczeniem ustawowego terminu do jej złożenia. W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.