III SA/Wa 826/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania I. S.A. w J. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") od decyzji Prezydenta W. (dalej: "Prezydent") z dnia [...] grudnia 2007 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2002 rok uchyliło w całości zaskarżoną decyzje i orzekło co do istoty sprawy określając Skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2002 rok w niższej kwocie. W uzasadnieniu decyzji podjętej w I instancji stwierdzono, że w Spółce przeprowadzono kontrolę podatkową w 2007 r. W toku kontroli podatkowej ustalono, że Skarżąca złożyła korektę deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2002 r. W korekcie tej zawyżyła powierzchnię gruntów do opodatkowania, wykazując działkę gruntu nabytą w 2004r. Ponadto stwierdzono nieprawidłowości w zakresie opodatkowania budowli. Spółka nie zadeklarowała wszystkich budowli przyjętych do użytkowania na podstawie pozwolenia od 1 stycznia 2002 r. W toku postępowania kontrolnego organ przeprowadził oględziny nieruchomości położonych w obrębie Salonu Handlowego I. oraz marketu D., zlokalizowanych w W. w obrębie Dzielnicy T. w C. H. M. W wyniku oględzin ustalono, że na terenie tym znajdują się parkingi, które nie zostały opodatkowane przez Spółkę. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ pierwszej instancji wydał decyzję określającą Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Od decyzji tej Skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej "u.p.o.l.) w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. w związku z art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") poprzez objęcie zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów (parkingów) nie będących budowlami w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; 2) art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania budynków, ich niewłaściwej powierzchni; 3) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."), poprzez zupełne pominięcie dowodów zebranych w sprawie i niewskazanie przyczyn, z powodu których organ podatkowy pierwszej instancji dowody te zlekceważył. W toku postępowania przed organem drugiej instancji na wniosek Spółki została wyznaczona rozprawa z udziałem przedstawiciela Prezydenta m. W.. W jej toku Spółka powtórzyła argumenty podnoszone w odwołaniu akcentując niewłaściwe określenie przez organ pierwszej instancji pojęcia "budowla" w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania w 2002 r. Odnośnie przyjętych do opodatkowania powierzchni budynków Spółka podniosła, że organ pierwszej instancji przyjął do opodatkowania nieprawidłową powierzchnię budynków, opierając się na złożonej korekcie deklaracji na 2002 rok. Prawidłowa powierzchnia została określona w operacie pomiarowym sporządzonym przez firmę G. Przedstawiciel Prezydenta W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji odnośnie opodatkowania parkingów. W zakresie podlegających opodatkowaniu powierzchni budynków podniósł, że na dzień wydania decyzji organowi podatkowemu nie został przedstawiony operat firmy G., stąd też do opodatkowania przyjęto powierzchnie wykazane w deklaracji. W ocenie przedstawiciela organu, po zapoznaniu się z przedmiotowym operatem pomiarowym powierzchnia budynków do opodatkowania w 2002 roku powinna być taka, jak w operacie. Organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygnięcie co do powierzchni budynków będących przedmiotem opodatkowania w 2002 roku stwierdził, że przedłożony na etapie postępowania odwoławczego "Operat pomiarowy" na tle pozostałego materiału dowodowego traktującego o powierzchni użytkowej budynków będących przedmiotem opodatkowania był dowodem najbardziej odzwierciedlającym rzeczywisty stan rzeczy, jeżeli chodzi o powierzchnię budynków, jaka winna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w danym roku podatkowym. Dlatego za zasadne uznał przyjęcie do opodatkowania powierzchni użytkowej budynków wskazanej w operacie. W zakresie opodatkowania budowli organ odwoławczy stwierdził, iż istotą sporu pomiędzy organem pierwszej instancji, a Spółką było ustalenie, czy w stanie prawnym obowiązującym do końca 2002 roku zasadne było kwalifikowanie parkingu położonego przy Centrum Handlowym jako budowli w rozumieniu ustawy podatkowej. Organ podatkowy podzielił pogląd przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie z którym budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami niezależnie od sposobu ich powiązania z gruntem (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). W jego ocenie, dla potrzeb ustalenia (określenia) wysokości podatku od nieruchomości w 2002 roku znaczenia pojęcia "budowli" należy poszukiwać na gruncie przepisów prawa budowlanego, z powodu braku definicji legalnej w ustawie podatkowej. Analizując definicję budowli przedstawioną w Prawie budowlanym stwierdził, że dla ustalenia, że dany obiekt budowlany stanowił budowlę, wystarczające było wykluczenie, że nie był on budynkiem ani obiektem małej architektury. W konsekwencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla podlegał obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, w tym urządzeniami budowlanymi. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Spółki, iż na gruncie Prawa budowlanego będące przedmiotem sporu , parkingi przy Centrum Handlowym stanowiły urządzenia budowlane (art. 3 pkt 9 u.p.o.l.). Zgodził się również z oceną co do pojmowania parkingów w sposób tożsamy jak place postojowe oraz wykazanym związkiem funkcjonalnym parkingów z obiektem budowlanym z punktu widzenia zapewnienia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Podkreślił jednak, że wyodrębnianie parkingów jako urządzeń budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego nie miało znaczenia dla zasadności opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości jako budowli czy też wraz z budowlą. Budowlą bowiem był każdy obiekt budowlany, który nie mógł być zakwalifikowany jako budynek lub obiekt małej architektury. Obiektem budowlanym była sama budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, w tym urządzeniami budowlanymi. W konsekwencji, parkingi stanowiące budowle w rozumieniu Prawa budowlanego podlegały w 2002 roku opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz orzeczenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., w związku z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez objęcie zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości urządzeń budowlanych nie będących budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W ocenie Spółki w przepisach Prawa budowlanego wydzielono urządzenia budowlane do kategorii odrębnej od budynku, budowli i obiektu małej architektury (kategorii innej niż obiekt budowlany i budowla). Skoro urządzenia budowlane nie były budowlami w rozumieniu Prawa budowlanego, nie stanowiły również budowli dla celów art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w 2002 roku i nie podlegały w tym okresie opodatkowaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.,sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Skarga jest nieuzasadniona. Na etapie skargi, wobec ustaleń w zaskarżonej decyzji dotyczących gruntów i budynków, przedmiot sporu sprowadza się do prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości parkingu przy Centrum Handlowym. Według oceny Sądu stanowisko w tej kwestii ,przedstawione w zaskarżonej decyzji, jest uprawnione. W szczególności należy zwrócić uwagę na ,zawarte w obszernym uzasadnieniu, wyjaśnienia w zakresie możliwości odwołania się na gruncie obowiązujących w 2002r. przepisów u.p.o.l. do regulacji wynikających z Prawa budowlanego. W świetle uchwały 5 sędziów NSA z dnia 29 .11.1999 r. sygn. akt FPK 3/99,a następnie uchwały NSA z dnia 02.07. 2001r. sygn. akt FPS 2/01 uzasadnione jest stanowisko, że przy interpretacji pojęcia "budowla" niewystarczające było odniesienie się do jego językowego, potocznego znaczenia, a to z uwagi na jego znaczenie w języku prawnym. Zwrócono bowiem uwagę, że pojęcie budowli zostało użyte w art. 3 Prawa budowlanego i zdefiniowane w pkt. 3 tego przepisu. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego , ilekroć w ustawie jest mowa o: "1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami;" c) obiekt małej architektury ;", "3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;". Pierwszy z tych przepisów stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu tejże ustawy związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie zaś do art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, ilekroć w tej ustawie mowa jest o obiekcie budowlanym, należy przez to rozumieć m.in. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (1) oraz budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (2). Przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawiera z kolei enumerację przykładową obiektów budowlanych kwalifikowanych jako budowle, obejmującą także instalacje przemysłowe i urządzenia techniczne. Budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest więc obiekt budowlany stanowiący całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami urządzeniami , jak również urządzenia budowlane związane z danym obiektem, zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem ( wyrok NSA z 07.07.2009 r. sygn. akt. II FSK 2095 /08 ). Ze względu na powyższe Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też prawa procesowego ,które miało lub mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.