III SA/Wa 849/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] , [...] , [...] w przedmiocie zaliczenia wpłat na poczet zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku z dnia [...] listopada 2009 r. o sygn. akt III SA/Wa 849/09 w ten sposób, że sformułowanie "nr [...], [...], [...]" zastąpić sformułowaniem "nr [...], [...],[...] ". Wyrokiem z dnia [...] listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uwzględniając skargę L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], [...], [...], stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzających je postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], nr [...] , nr [...]. W sentencji wyroku jako numer zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji wskazano numer " [...], [...], [...] ". W rzeczywistości jednak postanowienie organu drugiej instancji ma numer " [...], [...],[...] " (k. 34 akt administracyjnych). Z akt administracyjnych sprawy oraz z dokumentów nadesłanych do Sądu przez Skarżącą wynika, iż właściwy numer zaskarżonego postanowienia to [...], [...], [...]. Tym samym wyżej wskazane okoliczności wskazują, iż w wyroku Sądu z dnia [...] listopada 2009 r. wystąpiła oczywista omyłka pisarska, w związku z czym zasadne było jego sprostowanie. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.