III SA/Wa 850/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P.K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 16 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 850/16 w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. Wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 850/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. (data wpływu do Sądu) P.K. złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości. W związku z powyższym pismem zarządzeniem z dnia 9 maja 2017 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu tego wniosku (PPF). W dniu 30 maja 2017 r. do Sądu wpłynął wypełniony przez P.K. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez uzupełnienia oświadczeń wniosku z pkt 5-11 formularza PPF poprzez uzupełnienie znajdującego się w aktach formularza bądź ponowne przesłanie właściwie wypełnionego formularza, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie powyższe doręczone zostało skarżącemu w dniu 21 czerwca 2017 r. (k-60 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 850/16 Starszy Referendarz Sądowy pozostawił wniosek P.K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że pomimo upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu i nie uzupełnił złożonego wniosku. Pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. (data prezentaty Sądu) skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. Zarzucił naruszenie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i §2 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej jako "ppsa" poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący zastosował się do wezwania Sądu i złożył wniosek na stosownym formularzu, jeżeli zaś wniosek ten zawierał baki formalne, to powinien pozostawiony bez rozpatrzenia. W sprawie niniejszej rozpatrzono go natomiast merytorycznie bezzasadnie odmawiając przyznania praw pomocy. Z ostrożności zarzucił ponadto, że nie został prawidłowo wezwany do uzupełniania formularza PPF a nieprawidłowe wezwanie nie wywiera żadnych skutków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone nim zarządzenie starszego referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 252 § 1 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie z art. 252 § 1a ppsa ww. wniosek powinien zawierać oświadczenie, które składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Ponadto zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Art. 257 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie skarżący nie złożył pierwotnie wniosku na urzędowym formularzu starszy referendarza sądowy prawidłowo wezwał go do uzupełnienia braku formalnego wniosku wprost wskazując, iż wniosek taki należy złożyć na urzędowym formularzu PPF. Następnie, wbrew twierdzeniom zawartym w złożonym sprzeciwie, w związku z nadesłanym formularzem referendarz wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez uzupełnienie oświadczeń wniosku z pkt 5-11. Pomimo jednak doręczenia wezwania w dniu 21 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru akta 60) skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie i nie uzupełnił braków formalnych złożonego wniosku. W konsekwencji, zgodnie z treścią art. 257 ppsa, referendarz zobligowany był do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcie uznać zatem należało za prawidłowe. Za niezrozumiały uznać przy tym należy zawarty w sprzeciwie zarzut naruszenia rt. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ppsa poprzez merytoryczne rozpoznanie wniosku. Jak wprost bowiem wynika z zaskarżonego zarządzenia wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiony został bez rozpoznania. Rozstrzygniecie takie jest natomiast rozstrzygnięciem o charakterze czysto procesowym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 i 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji