III SA/Wa 859/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 859/11 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy; 2) przyznać Skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W dniu 26 marca 2013 r. Skarżący – D. D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Z uzasadnienia wniosku zawartego w urzędowym formularzu PPF oraz innych oświadczeń Skarżącego wynika, że nie posiada on stałego źródła dochodu oraz oszczędności. Jako dochody rodziny wskazał 500 zł renty, uzyskiwane przez jego ojca i 600 zł renty uzyskiwane przez jego matkę. Wyjaśnił, że powyższe kwoty są w całości przeznaczane na koszty utrzymania, leczenia przewlekłego oraz alimenty. Rodzice Skarżącego posiadają także dom o pow. ok. 150 m2, nieruchomość rolną o pow. ok. 2 hektarów, las i łąki o pow. ok. 2 hektarów a także działkę o pow. ok. 3000 m2. Niniejsze nieruchomości są obciążone kredytami. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy. W zażaleniu z 24 maja 2013 r. na to postanowienie Skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na mocy przepisu art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") jeżeli wniesione przez stronę zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnym, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Na tej podstawie Sąd w rozpoznawanej sprawie stwierdził, iż analiza danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy a także informacji znajdujących się w aktach sprawy powoduje, że zażalenie należy uznać za oczywiście uzasadnione i wobec zaistniałej potrzeby na nowo rozpoznać wniosek Skarżącego. Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 p.p.s.a. Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W przypadku przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić wtedy, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd uznał, iż sytuacja majątkowa Skarżącego oraz dochody jakie osiąga jego rodzina nie pozwalają mu na poniesienie kosztów postępowania w rozpatrywanej sprawie. Skarżący wskazał bowiem, że nie posiada stałego źródła dochodu oraz oszczędności na pokrycie kosztów porady prawnej w niniejszej sprawie. Jako dochody rodziny wskazał 500 zł renty, uzyskiwane przez jego ojca i 600 zł renty uzyskiwane przez jego matkę. Wyjaśnił, że powyższe kwoty są w całości przeznaczane na koszty utrzymania, leczenia przewlekłego oraz alimenty. Rodzice Skarżącego posiadają także dom o pow. ok. 150 m2, nieruchomość rolną o pow. ok. 2 hektarów, las i łąki o pow. ok. 2 hektarów a także działkę o pow. ok. 3000 m2. Niniejsze nieruchomości są obciążone kredytami. Skarżący w toku sprawy wielokrotnie powoływał się na trudną sytuację finansową. Ponadto wskazana przez niego kwota 1100 zł netto przypadająca na bieżące utrzymanie każdego z 3 dorosłych członków rodziny jest kwotą sytuującą rodziną Skarżącego poniżej progu ubóstwa i granicy zapewniającej jemu i najbliższym minimum warunków socjalnych. Jednocześnie Sąd zważył, iż konieczność ponoszenia kosztów leczenia dodatkowo utrudnia ich sytuację finansową. W tej sytuacji konieczność poniesienia jakichkolwiek dodatkowych wydatków związanych czy to z kosztami sądowymi czy też z wynagrodzeniem profesjonalnego pełnomocnika wiązałaby się z prawdopodobieństwem dalszego pogorszenia sytuacji Skarżącego. Z tego względu Sąd uznał za zasadne przyznanie zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż Skarżący powinien mieć w rozpatrywanej sprawie zapewnioną pomoc profesjonalnego pełnomocnika. Treść pism Skarżącego wskazuje, iż ma on problemy z dostatecznie jasnym formułowaniem swoich oświadczeń i wniosków. Jednocześnie sytuacja finansowa Skarżącego uniemożliwiałaby mu pozyskanie pomocy profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie dlatego też zasadne jest przyznanie mu takiej pomocy z urzędu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. oraz art. 243 § 1, art. 245 § 1 i § 2, art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy postanowił jak w sentencji.