III SA/Wa 867/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. N. i K. N. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi D. N. i K. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy zwrotu kwoty niektórych wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wpisu sądowego - Pismem z dnia 11 marca 2008 r. D. i K. N. powoływani dalej jako Skarżący za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty niektórych wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych. Pismem z dnia 17 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał Skarżącym odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do solidarnego uiszczenia terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wpisu sądowego ustalonego w kwocie 580 zł w. Zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu na podstawie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., zostało skutecznie doręczone w dniu 21 kwietnia 2008 r. dorosłemu domownikowi na adres wskazany w skardze. Pismem z dnia 7 maja 2008 r. Skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazali, że w sekretariacie Wydziału III uzyskali informację, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego widnieje data 21 kwietnia 2008 r. wraz z nieczytelnym podpisem. Skarżący dodali, że w okresie od 20 kwietnia 2008 r. do 5 maja 2008 r. przebywali poza granicami kraju na urlopie, a są jedynymi osobami zameldowanymi pod wskazanym adresem. Do wniosku skarżący dołączyli kopię umowy z biura podróży oraz uiścili należny wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do przepisu 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminowi nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalne. Zasadniczą przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminowi. Kryterium braku winy, jako przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warto także zaznaczyć, iż orzecznictwo sądowe jednoznacznie wskazuje, iż dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. II SA/Wr 239/01, niepubl.), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r. , SA/Sz 1117/99, niepubl.), przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki (post. WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2004 r. III SA 2384/03, niepubl.) – nie mogą stanowić uprawdopodobnienia braku jakiejkolwiek winy po stronie Skarżącego przy nie dochowaniu wskazanego przez Sąd terminu na wykonanie określonego wezwania. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący wskazaną we wniosku argumentacją wskaże brak swojej winy, a przy tym wskaże że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżący nie uiścili należnego wpisu we właściwym terminie. Wezwanie zostało odebrane przez dorosłego domownika Skarżących (syna), w dniu 21 kwietnia 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru) k 12 akt sądowych. Tym samym należy uznać, że wezwanie to zostało skutecznie doręczone Skarżącym w trybie art. 72 p.p.s.a., który dopuszcza oddanie przesyłki dorosłemu domownikowi oraz, że skarżący zostali pouczeni o skutkach prawnych, jakie wiążą się z niewykonaniem w terminie zarządzenia z dnia 17 kwietnia 2008 r. Warto też podkreślić, że doręczenie wywołuje skutek prawny, jeżeli jest dokonane za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika. Podmiot doręczający musi zatem wręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Według postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 1993 r. (sygn. akt SA/Po 1931/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 53), pojęcie "dorosły" w rozumieniu przepisu art. 43 kodeksu postępowania administracyjnego jest tożsame z pojęciem "pełnoletni" użytym w przepisie art. 10 § 1 Kodeksu cywilnego. Natomiast Sąd Najwyższy w swoim postanowieniu (z dnia 13 listopada 1996 r., III RN 27/96, OSNAPiUS 1997, nr 11, poz. 187), trafnie przyjął, że status domowników adresata pisma mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Wynika z tego, że syn strony zaliczony powinien zostać do kręgu takich osób. Dodatkowo należy podkreślić, że okoliczność gdy osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia (wyrok NSA z dnia 12 lutego 1997 r., I SA/Łd 163/96, niepublikowany). Wskazać należy ponadto, że Skarżący nie uprawdopodobnili w sposób wystarczający okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi. Skarżący wskazali jedynie, że są jedynymi osobami zameldowanymi pod wskazanym adresem, nie mniej jednak na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wyraźnie widnieje podpis syna Skarżących, który w dniu 21 kwietnia 2008 r. odebrał przesyłkę. Należy wskazać, że w myśl art. 72 p.p.s.a. doręczający, jeżeli nie zastanie adresata w mieszkaniu może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Osoba odbierająca przesyłkę nie musi być osobą zameldowaną pod wskazanym adresem. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86, art. 87 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.