III SA/Wa 876/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego oddala skargę III SA/Wa 876/13 Uzasadnienie Skarżący Z. B. złożył do Ministra Finansów wniosek o wydanie ogólnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku Skarżący wskazał, że pełni funkcję kuratora osób prawnych, które nie mają organów tj. kuratora wskazanego w art. 42 k.c. Skarżący we wniosku zawarł pytanie: Czy kurator ustanowiony na podstawie art. 42 k.c. ma prawo do uzyskania od organu podatkowego właściwego dla osoby prawnej, dla której ustanowiono kuratora, danych objętych tajemnicą skarbową, które mogą być potrzebne do powołania organów tej osoby. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Skarżący stwierdził, że kurator ma prawo do uzyskania od organy takich danych. Uzasadniając własne stanowisko Skarżący wskazał orzecznictwo SN i TK oraz przepisy k.c. potwierdzające stanowisko Skarżącego, według, którego kurator osoby prawnej jest uprawniony do podejmowania wszelkich czynności w imieniu tej osoby prawnej w celu powołania jej organów a gdy nie jest to możliwe w celu przeprowadzenia jej likwidacji. Zdaniem Skarżącego powołane przez niego orzecznictwo sądowe potwierdza jego stanowisko, że kurator osoby prawnej jest organem postępowania sądowego uprawnionym do działania w imieniu osoby prawnej dla, której został ustanowiony oraz prawo do uzyskania wszelkich informacji o tej osobie, będących w posiadaniu organów państwowych. Zdaniem Skarżącego podstawą do udzielenia kuratorowi informacji objętych tajemnicą skarbową, które dotyczą osoby prawnej, dla której kuratora ustanowiono są przepisy art. 297 § 1 ust. 3, art. 298 § 5 i 7, art. 178 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej: "O.p.". Jako przykład niejednolitego stanowiska organów podatkowych w zakresie przedstawionej przez niego kwestii, Skarżący wskazał: pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 grudnia 2011 r., którym organ udzielił Skarżącemu, objętych tajemnica skarbową, informacji o osobie prawnej oraz pismo [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 31 lipca 2012 r., którym Skarżącemu odmówiono udzielenia takich informacji. Pismem z dnia 15 października 2012 r. Minister Finansów wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji ogólnej. Organ wezwał Skarżącego do: - jednoznacznego wskazania przepisów prawa podatkowego wymagających wydania interpretacji ogólnej, - wskazania niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w aktach prawa wymienionych w art. 14a § 2 pkt. 2 O.p. Organ wskazał, że w złożonym przez Skarżącego wniosku o wydanie interpretacji ogólnej, w istocie została poruszona kwestia kompetencji kuratora przyznanych mu na podstawie art. 42 k.c., który nie jest przepisem prawa podatkowego. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 O.p. przez użyte w O.p. pojęcie przepisy podatkowe należy rozumieć przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zdaniem organu powołane przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej dwa ogólne pisma organów podatkowych nie mogą być uznane za wskazane w art. 14a § 2 pkt 2 przykłady niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego, uprawniające do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył do organu pismo z dnia 29 października, w którym nie zgodził się z twierdzeniem organu, że wniosek Skarżącego dotyczy kwestii uregulowanej w art. 42 k.c. Skarżący stwierdził także, że wskazane przez niego pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 grudnia 2011 r. i pismo [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 31 lipca 2012 r., stanowią przykład niejednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe uprawniający go do złożenia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. pozostawił wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 14 § 2 warunkiem formalnym wydania interpretacji ogólnej jest: 1) przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających wydania interpretacji ogólnej; 2) wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych. Organ stwierdził, że Skarżący we wniosku nie wskazał przypadków niejednolitego stosowania przepisów prawa, których dotyczył jego wniosek o wydanie interpretacji ogólnej. Organ podkreślił, że zgodnie z treścią art. 14a § 2 pkt 2 O.p. warunkiem wydania interpretacji ogólnej jest wskazanie niejednolitego stosowania prawa w decyzjach, postanowieniach lub indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego. Skarżący nie wskazał takich aktów prawnych lecz jedynie powołał pisma: Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 grudnia 2011 r. i pismo [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 31 lipca 2012 r. Organ wskazał także, że Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji nie wskazał przepisów prawa podatkowego, które miałyby zostać zinterpretowane przez organ. Zdaniem organu wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji ogólnej dotyczył interpretacji art. 42 k.c. i ustalenia, czy na jego podstawie kurator może podejmować działania za osobę prawną, dla której został ustanowiony w postępowaniu przed organami podatkowymi. Zatem wniosek ten nie dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. Skarżący wniósł zażalenie. Minister Fiansów po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie zaskarżone w drodze zażalenia. Na postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie. Skardze zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 14a § 1 O.p. przez niezapełnienie jednolitego stosowania prawa przez odmowę wydania interpretacji ogólnej z urzędu i na wniosek Skarżącego, -art. 121 § 1 i art. 124 O.p. przez brak wyjaśnienia przesłanej, jakimi kierował się organ uznając, że złożony przez Skarżącego wniosek nie spełniał wymogów formalnych wskazanych w art. 14a § 2 pkt 2 O.p. Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W rozpoznanej sprawie organ zasadnie uznał, że złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie ogólnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie spełniał wymogów formalnych. Zgodnie z treścią art. 14a § 2 wniosek o wydanie interpetacji ogólnej powinien zawierać: 1) przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających wydania interpretacji ogólnej; 2) wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych. Złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie interpretacji ogólnej nie spełniał wymogów wskazanych w art. 14a § 1 pkt 1 i 2. We wniosku tym nie wskazano przepisów prawa podatkowego, które organ miałby poddać interpretacji. Organ w zaskarżonym postanowieniu zasadnie wskazał, że wniosek Skarżącego dotyczył interpretacji przepisu art. 42 k.c., który nie jest przepisem prawa podatkowego w rozumieniu art. 14a § 2 pkt 1 i 2. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 O.p. użyte w O.p. pojęcie przepisy prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Kodeks cywilny nie jest żadnym z aktów prawnych wskazanych w art. 3 pkt 2 O.p. Zasadnie też organ stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący nie wskazał form działania administracji wymienionych w art. 14a § 2 pkt 2 O.p. świadczących o niejednolitym stosowaniu prawa podatkowego. W przepisie tym wymienione są decyzje, postanowienia oraz interpretacje indywidualne wydanych przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych. Wskazanie przez Skarżącego pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 grudnia 2011 r. i [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 31 lipca 2012 r. nie mogło być uznane za spełnienie wymogu formalnego ustanowionego w art. 14a § 2 pkt 2 O.p. Przepis ten w sposób jasny określa rodzaje aktów prawnych będących podstawą do wydania Inter[petycji i wyliczenie to ma charakter zamknięty. Z tych względów wskazane przez Skarżącego pisma nie mogły stanowić podstawy do wydania interpretacji ogólnej. Skarżący nie usunął wskazanych braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji ogólnej pomimo tego, że organ wezwał go do tego. W tej sytuacji organ mógł jedynie pozostawić wniosek o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia, gdyż zgodnie z treścią art. 14a § 4 pkt 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia, jeżeli nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia innych wymogów określonych przepisami prawa. W zaskarżonym postanowieniu Minister Finansów w sposób szczegółowy i odpowiednio jasny przedstawił powody pozostawienia wniosku Skarżącego bez rozpatrzenia. Dlatego Sąd nie zgodził się z zarzutem zwartym w skardze, że organ nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się wydając zaskarżone postanowienie. Zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne i faktyczne zawartego w nim rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Minister Finansów wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów wskazanych w skardze i na podstawie art. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.