III SA/Wa 885/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M.sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia 2014 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 885/16 utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 9 listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania M.sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z 2 lutego 2017 r. Spóła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona pismem z 29 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego). W związku z tym w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). Jednym z nich jest przepis art. 260 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym w sprawach, których przedmiotem jest rozpoznanie sprzeciwu, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zażalenie jest zwykłym środkiem odwoławczym, który przysługuje od wskazanych w ustawie nieprawomocnych postanowień wydanych przez sądy administracyjne w pierwszej instancji. Zaskarżalne w drodze zażalenia są postanowienia, o których mowa w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. oraz te postanowienia, gdy ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tak przewiduje. Ustawodawca w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. W świetle obowiązujących przepisów Sąd uznał, że wniesione przez pełnomocnika Skarżącej zażalenie na postanowienie Sądu z 19 stycznia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądów, jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.