III SA/Wa 888/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant ref. staż. Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z [...] grudnia 2008 r. w G. odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec pana J.K. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. na podstawie oznaczonych tytułów wykonawczych. Powyższe postanowienie doręczono w trybie przepisu art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. J. K. (dalej jako strona lub skarżący), pismem z 26 czerwca.2000 r., złożył zażalenie na to rozstrzygnięcie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, ponieważ, w jego ocenie, postanowienie nie uwzględnia jego szczególnej sytuacji oraz stanu faktycznego sprawy. Minister Finansów, postanowieniem z [...] października 2009 r. odmówił przewrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie wstrzymania czynności egzekucyjnych. Strona, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] listopada 2009 r., podnosi, iż nie ze swojej winy nie odebrała korespondencji zawierającej rozstrzygnięcie. Podkreśla, że mieszka samotnie w zabudowaniach poza wsią, w związku z czym pod jego nieobecność nikt nie mógł odebrać korespondencji, a awizo mogło zostać zdmuchnięte przez wiatr. Minister Finansów, zakwestionowanym przed WSA w Warszawie postanowieniem z 12 stycznia 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm, dalej jako kpa) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm., dalej jako upe), po rozpatrzeniu wniosku J. K. z [...] listopada 2009 r, utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2009 r. Zdaniem Ministra Finansów, nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia przez stronę braku winy. Podnoszony przez skarżącego argument nieodebrania przesyłki zawierającej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] grudnia 2008 r., ponieważ mieszka samotnie i pod jego nieobecność nikt nie mógł odebrać przesyłki, a awizo mogło zostać zdmuchnięte przez wiatr, nie jest obiektywną przeszkodą, na którą strona nie miała wpływu. Minister Finansów zwrócił uwagę na fakt, że doręczenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] grudnia 2008 r. zostało dokonane w trybie art. 44 kpa, a z akt sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca rozstrzygnięcie, została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 18 grudnia 2008 r., mimo dwukrotnego awizowania, tj. w dniu 22 grudnia 2008 r. oraz 30 grudnia 2008 r., nie została odebrana przez adresata, co spełnia wymogi doręczenia pisma z art. 44 § 4 kpa. Minister wskazał też na wynikający z art. 37 § 1 ustawy z 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. nr 189, poz. 1159 z późn. zm.) obowiązek właścicieli lub współwłaścicieli nieruchomości, której częścią składową jest budynek umieszczanie oddawczej skrzynki pocztowej, co zapewniłoby bezpieczeństwo korespondencji. Strona, w skardze do Sądu, wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Finansów z [...] stycznia 2010 r. i "nie egzekwowanie obowiązku wobec możliwości powstania dalszych niepowetowanych strat w majątku skarżącego". Zdaniem skarżącego, podtrzymanie decyzji w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest całkowicie niezasadne w sytuacji, kiedy obecnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wydał następne decyzje, według których naliczone kwoty są zupełnie inne. Minister Finansów, w odpowiedzi na skargę z 1 kwietnia 2010 r., wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga jest niezasadna. Istota sporu sprowadza się do tego czy istniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] grudnia 2008 r., którym to Dyrektor odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec pana J. K. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. na podstawie oznaczonych tytułów wykonawczych. Podkreślenia wymaga, iż ocena legalności postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu opiera się przede wszystkim na zbadaniu, czy prawidłowo organ uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W realiach przedmiotowej sprawy sporna pozostaje kwestia uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z aktami administracyjnymi sprawy Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu podał fakt, iż nie otrzymał awizo o pozostawionej przesyłce. Skarżący zaznaczył, że mieszka poza wsią. Ponadto ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika, gdzie listonosz pozostawił drugie awizo. Argumenty te, w ocenie Sądu, nie uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez winy Strony. Jak podkreśla się w literaturze (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Należy zatem wskazać, że tylko przeszkoda, którą można określić jako niedającą się usunąć i która nie jest spowodowana zachowaniem Strony może usprawiedliwić odstąpienie od obowiązku złożenia środka odwoławczego w ustawowym terminie. Przedstawiona przez Skarżącego sytuacja, zaistniała na skutek jego zachowania. Odnosząc powyższe do twierdzeń Skarżącego w sprawie braku pozostawienia awizo, Sąd pragnie wyjaśnić, że pocztowy dowód doręczenia jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Skutkuje to domniemaniem jego autentyczności i zgodności z prawdą. Możliwe jest obalenie prawdziwości dokumentu urzędowego, jednakże Skarżący tego nie uczynił. Jego twierdzenia, że nie zostało pozostawione awizo nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia wynika, że pozostawiono awizo na drzwiach adresata. W kwestii doręczania przesyłek pocztowych odpowiednie zastosowanie znajdują również przepisy ustawy - Prawo pocztowe oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.). W myśl postanowień art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo pocztowe właściciel lub współwłaściciele nieruchomości, której częścią składową jest budynek, budynku stanowiącego odrębną nieruchomość są obowiązani umieścić oddawczą skrzynkę pocztową. Taki zapis niewątpliwie zabezpiecza przesyłkę przed przypadkowym zdmuchnięciem czy też przejęciem przez osoby trzecie. Jeśli Skarżący z tego obowiązku się nie wywiązał, nie może skutecznie podważać prawidłowości zamieszczenia powiadomień na drzwiach swojego mieszkania i dowodzić braku winy w uchybieniu terminu. Zatem zastrzeżenia Skarżącego w tym zakresie nie stanowią uprawdopodobnienia braku winy. Odnośnie samego doręczenia, prawidłowości wypełnionego awizo to Sąd zauważa, iż kwestia ta była rozstrzygana przez Sąd przy okazji rozpoznawania skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej G. – wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2010 sygn. akt III SA/Wa 153/10. W wyroku tym Sąd stwierdził, że dopełniono wszystkich wymogów, jakie były niezbędne do tego, aby doręczenie w trybie zastępczym uznać za właściwe. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje adnotacja, iż w dniu 22 grudnia 2008 r. przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym z powodu niemożności doręczenia jej adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, którzy podjęliby się oddania jej adresatowi. Jest też informacja, że z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 30 grudnia 2008 r. oraz zapis o treści "nie podjął awizowanej przesyłki 6.01.09". Z powyższym skład orzekający się zgadza, przy czym należy zauważyć, iż w istocie rzeczy ten zarzut właściwy był do rozpoznania w postępowaniu o stwierdzenie uchybienia terminu. Ponadto, z akt sądowych załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy, a mianowicie postanowieniu o umorzeniu dochodzenia w sprawie pożaru stodoły należącej do skarżącego, wynika, że skarżący nie zamieszkuje na co dzień w miejscowości K.33 i przebywa tam sporadycznie, głównie w okresie prac polowych. Zatem powyższe wskazuje na zaniedbania skarżącego, który podaje adres do korespondencji, pod którym przebywa sporadycznie. W związku z czym nie sposób również z tego względu uznać, iż skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Odnośnie do zawartego w skardze wniosku o "nie egzekwowanie obowiązku wobec możliwości powstania dalszych niepowetowanych strat w majątku skarżącego" wyjaśnić należy, iż zgodnie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, że zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw. Nie jest więc rolą Sądu wydawanie rozstrzygnięć, lecz ich kontrola. Poza tym, jak poinformował Minister Finansów rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zostało wydane przez właściwe organy. Z powyższych względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.