III SA/Wa 9/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Anna Żołnierzak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2007 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie zaliczenia oprocentowania nadpłaty w podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz L. z siedzibą w W. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Wa 9/07 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r., [...], na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 236 § 2 pkt 1 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - po zapoznaniu się z zażaleniem z dnia [...] maja 2006 r. (data stempla pocztowego), uzupełnionym pismami z dnia [...] czerwca 2006r. i [...] października 2006r., wniesionym przez Pełnomocnika L. w W., ul. [...], na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2006r., Nr [...], o zaliczeniu oprocentowania nadpłaty podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2001r. w łącznej kwocie [...] zł na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz o odmowie zaliczenia nadpłaty w kwocie [...] zł na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia wspomnianego zażalenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2006 r., wysłane zostało przez organ podatkowy za pośrednictwem poczty do ustanowionego przez stronę pełnomocnika tj. T. H., na adres do doręczeń wskazany w pełnomocnictwie udzielonym w dniu [...] sierpnia 2005r. i złożonym w organie podatkowym w dniu [...] grudnia 2005r., tj. Kancelaria Prawna G. [...]. W postanowieniu zawarte zostało prawidłowe pouczenie o przysługującym na nie środku zaskarżenia tj. o zażaleniu oraz o wynikającym z art. 236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa terminie na jego wniesienie, tj. 7 dniach od dnia doręczenia postanowienia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej zawierającej wymienione rozstrzygnięcie wynika, że została ona odebrana w dniu 15 maja 2006r. (data doręczenia, pieczątka Kancelarii Prawnej i podpis osoby odbierającej znajdują się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Zatem wyznaczony w art. 236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa siedmiodniowy termin wniesienia zażalenia upływał w dniu 22 maja 2006r. W zażaleniu złożonym w dniu 23 maja 2006r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony stwierdził, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone w dniu 16 maja 2006 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], wezwał pełnomocnika strony do przedłożenia dowodu potwierdzającego zawarte w zażaleniu stwierdzenie o dacie odbioru postanowienia. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony pismem z dnia [...] października 2006r. poinformował organ drugiej instancji, iż " postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2006r. zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 16 maja 2006 r., przy czym doręczenie nastąpiło najpierw w dniu 15 maja 2006 r. na nieaktualny (adres) pełnomocnika spółki, który został przez niego wskazany wyłącznie na potrzeby postępowania dotyczącego wymiaru podatku VAT za okres styczeń - luty 2001, zakończonego prawomocną decyzją organu podatkowego pierwszej instancji, która nie była zaskarżana". Zdaniem organu twierdzenia pełnomocnika strony nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, z których wynika, że w dniu [...] grudnia 2005 r. do [...] Urzędu Skarbowego w W. wpłynęło pełnomocnictwo udzielone w dniu [...] sierpnia 2005 r. przez L. doradcy podatkowemu T. H. "do reprezentowania Mocodawcy we wszelkich postępowaniach przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji oraz do występowania w imieniu spółki przed wszelkimi organami, instytucjami oraz urzędami". W związku z powyższym organ przyjął, że przedmiotowe pełnomocnictwo ma charakter ogólny a z jego treści nie wynika, iż dotyczy - jak to twierdzi w piśmie z dnia [...] października 2006 r. T. H. - wyłącznie umocowania do działania w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za okres styczeń - luty 2001 r. Jako adres do doręczeń wskazano w pełnomocnictwie: Kancelaria Prawna G. [...]. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby do dnia wydania zaskarżonego postanowienia organ podatkowy został poinformowany przez pełnomocnika strony o zmianie adresu do doręczeń. Ponadto organ zauważył, że pełnomocnictwo udzielone w dniu [...] sierpnia 2005 r. przez L. doradcy podatkowemu T. H. zostało załączone również do zażalenia z dnia 23 maja 2006 r. Stąd, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., doręczenie postanowienia z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], pełnomocnikowi strony na adres wskazany w pełnomocnictwie udzielonym w dniu [...] sierpnia 2005 r. było prawidłowe. W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, iż zaskarżone postanowienie doręczone zostało skutecznie w dniu 15 maja 2006 r., zatem wyznaczony w art. 236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa siedmiodniowy termin wniesienia na nie zażalenia upływał w dniu 22 maja 2006r. Pełnomocnik L. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu 23 maja 2006r. (data stempla pocztowego) tj. z uchybieniem terminu przewidzianego w cytowanym przepisie ustawy Ordynacja podatkowa. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że strona, która nie mogła dotrzymać terminu do złożenia zażalenia, winna była wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie na podstawie art. 162 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazując przyczyny zaistniałej sytuacji. W rozpatrywanej sprawie strona tego nie uczyniła. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. [...], zostało zaskarżone przez L., reprezentowaną przez doradcę podatkowego T. H., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. Pełnomocnik strony zarzucił organowi II instancji naruszenie: artykułu 137 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity, Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60, z późn. zm.), nazywaną dalej "Ordynacją Podatkową", art. 145 § 1 Ordynacji Podatkowej; art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji Podatkowej; art. 122; art.124; art. 187 § 1 oraz art.210 § 4 Ordynacji Podatkowej. W uzasadnieniu wskazał, że organ podatkowy przyjął, iż postanowienie z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], wysłane zostało za pośrednictwem poczty do ustanowionego przez stronę pełnomocnika tj. T. H., na adres doręczeń wskazany w pełnomocnictwie z dnia [...] grudnia 2005 r. Organ Podatkowy posiłkując się treścią tego pełnomocnictwa, stwierdził, iż ma ono charakter ogólny i nie wynika z niego, iż dotyczy wyłącznie umocowania do działania w sprawie podatku od towarów i usług za okres styczeń - luty 2001 r. Z powyższymi twierdzeniami organu podatkowego pełnomocnik nie zgodził się, gdyż jak wskazano w piśmie z dnia [...] października 2006 r., pełnomocnik spółki został wskazany wyłącznie na potrzebny postępowania dotyczącego podatku VAT za okres styczeń - luty 2001, które zostało zakończone prawomocną decyzją organu podatkowego pierwszej instancji, która nie była zaskarżana. Pełnomocnik strony, powołując się na treść art. 165 § 1 w zw. § 3 Ordynacji Podatkowej, wskazał, że w dniu [...] lutego 2006r., tj. w dniu, w którym wpłynął do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za miesiące styczeń i luty 2001 r., rozpoczęło się nowe postępowanie podatkowe. W postępowaniu tym spółka, składając wniosek osobiście - wyraziła jednoznacznie wolę do samodzielnego występowania. W świetle przepisu art. 136 Ordynacji Podatkowej strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przy czym w myśl art. 137 § 2 Ordynacji Podatkowej pełnomocnictwo powinno być złożone na piśmie lub do protokołu. Zgodnie z art. 137 § 3 Ordynacji Podatkowej pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Odwołując się do orzecznictwa sądowego pełnomocnik wskazał m.in. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21.05.2004 r., w którym podniesiono, że "dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie (złożenie do akt sprawy) dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Wymaganie to jednoznacznie zostało określone w art. 137 § 3 Ordynacji Podatkowej, który nakazuje dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, przy czym doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Dopiero od chwili doręczenia pełnomocnictwa organowi prowadzącemu postępowanie pełnomocnik ten powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, gdyż to zapewnia prawidłowy udział strony w postępowaniu. Skoro zatem od momentu złożenia przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT rozpoczęło się nowe postępowanie podatkowe, w którym do dnia wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji spółka nie przedłożyła do akt sprawy, czy do protokołu, żadnego pełnomocnictwa, należało, w ocenie pełnomocnika uznać, iż działała ona samodzielnie. W związku z tym wszelka korespondencja w tej sprawie powinna być doręczona na jej adres. Nieprawidłowym zatem oraz nie mającym uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, jest twierdzenie organu podatkowego, że spółka działała w tym postępowaniu poprzez pełnomocnika –T. H., jak również, że prawidłowym było doręczenie postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. pełnomocnikowi, na adres wskazany w pełnomocnictwie udzielonym w dniu [...] sierpnia 2006 r. W związku z tym pełnomocnik uznał, iż powyższe działanie Organu Podatkowego naruszyło art. 137 § 3 Ordynacji Podatkowej poprzez przyjęcie, iż pomimo nie przedłożenia odpowiedniego pełnomocnictwa do akt postępowania w przedmiocie zwrotu nadpłaty, spółka była reprezentowana w tym postępowaniu przez pełnomocnika. W konsekwencji postanowienie Organu Podatkowego naruszyło również art. 145 § 1 Ordynacji Podatkowej, na skutek uznania, iż postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2006 r. zostało doręczone prawidłowo. Zatem, zdaniem pełnomocnika, nie można uznać, iż wspomniane doręczenie wywierało jakiekolwiek skutki prawne, w szczególności upływ terminu do wniesienia zażalenia. W związku z tym nieprawidłowym jest twierdzenie przez organ podatkowy, iż w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Z tego względu postanowienie tego organu narusza artykuł 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji Podatkowej. Pełnomocnik zarzucił organowi podatkowemu brak realizacji zasady swobodnej oceny dowodów, a to oznacza, że organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania podatkowego - art. 122, 124, 187 § 1 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2006r. Organ podał, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], doręczone zostało, za pośrednictwem poczty, w dniu 15 maja 2006 r., na adres wskazany w pełnomocnictwie przez L., udzielonym w dniu [...] sierpnia 2005r. T. H. tj. Kancelaria Prawna G. [...] . W ocenie organu postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia zażalenia tj. 7 dniach od jego doręczenia (w omawianej sprawie termin upływał w dniu 22 maja 2006r.). Skarżący wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu [...] maja 2006r. (data stempla pocztowego) tj. z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Odnośnie zawartego w skardze stwierdzenia, iż "przedmiotowe postanowienie zostało jedynie przesłane, a nie doręczone na nieaktualny adres pełnomocnika (Kancelaria Prawna G. [...]), natomiast dopiero w następnym dniu, 16 maja 2006r., po otrzymaniu informacji dotyczących przesłania bliżej nieokreślonej przesyłki na poprzedni adres kancelarii, upoważniony pracownik kancelarii odebrał pismo w placówce pocztowej, o czym pełnomocnik poinformował Organ Podatkowy w piśmie z dnia [...] października 2006r.", organ odwoławczy zauważył, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej zawierającej postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. znajduje się adnotacja doręczającego, iż przesyłkę doręczono adresatowi. Z zapisu tego nie wynika, że przesyłka ta została odebrana w dniu 16 maja 2006 r. w urzędzie pocztowym. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się pieczątka Kancelarii Prawnej i podpis osoby odbierającej przesyłkę oraz data odbioru tj. 15 maja 2006 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 137 § 3 "poprzez przyjęcie, iż pomimo nie przedłożenia odpowiedniego pełnomocnictwa do akt postępowania w przedmiocie zwrotu nadpłaty, spółka była reprezentowana w tym postępowaniu przez pełnomocnika" i art. 145 § 1 "na skutek uznania, iż postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2006r. zostało doręczone prawidłowo", organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone w dniu [...] sierpnia 2005 r. przez L. doradcy podatkowemu T. H. "do reprezentowania Mocodawcy we wszelkich postępowaniach przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji oraz do występowania w imieniu spółki przed wszelkimi organami, instytucjami oraz urzędami". Dlatego, zdaniem organu, nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż przedmiotowe pełnomocnictwo dotyczy wyłącznie umocowania do działania w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za okres styczeń - luty 2001. Organ podatkowy zauważył, że zostało ono przedstawione przez T. H. jako dokument potwierdzający umocowanie do złożenia zażalenia z dnia [...] maja 2006 r. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2006 r. Pełnomocnictwo z dnia [...] sierpnia 2005 r. wpłynęło do [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu [...] grudnia 2005r. Jako adres do doręczeń wskazano w nim: Kancelaria Prawna G. [...]. Z akt sprawy nie wynika, aby do dnia wydania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowienia w sprawie zaliczenia, organ podatkowy został poinformowany o zmianie adresu do doręczeń lub o odwołaniu pełnomocnictwa przez L. W świetle powyższego zarzut pełnomocnika nie znajduje uzasadnienia. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ stwierdził, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ drugiej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ dokonał analizy całej zgromadzonej w sprawie dokumentacji oraz wszelkich dowodów przedstawionych przez stronę, która wzywana była do ich okazania. Zarzut niedokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego należy więc uznać za nietrafny. Za nietrafny, w ocenie organu, należy uznać także zarzut naruszenia art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Podstawą prawną wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia jest art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa i przepisy te zostały wskazane w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto zaskarżone postanowienie zawiera informacje o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się w toku załatwienia sprawy oraz zawiera umotywowaną ocenę stanu faktycznego i wskazanie, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego. Oceniając zaskarżone postanowienie stwierdzić należy, iż zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania. Jedną z zasad postępowania podatkowego jest zapisana w art. 145 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.,dalej "o.p.") - zasada doręczania pisma stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Zgodnie natomiast z art. 137 § 2 i § 3 o.p. pełnomocnictwo powinno być złożone na piśmie lub do protokołu, a pełnomocnik dołącza do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Zatem dopiero od chwili doręczenia pełnomocnictwa organowi prowadzącemu postępowanie pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, gdyż gwarantuje to prawidłowy udział strony w postępowaniu. Rozpatrując zarzut strony dotyczących nieprawidłowego doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2006 r. Sąd wskazuje, iż wniosek strony z dnia [...] stycznia 2006 r. wszczynający postępowanie podatkowe w sprawie zaliczenia nadpłaty podatku VAT za miesiąc styczeń oraz luty 2001 r. został złożony przez stronę samodzielnie. Z akt sprawy, które zostały przedstawione Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę nie wynika, by do dnia wydania postanowienia w przedmiocie wniosku strona upoważniła pełnomocnika do działania w jej imieniu. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia natomiast wynika, że o uznaniu w tym postępowaniu pełnomocnikiem strony T. H. zadecydował arbitralnie organ prowadzący postępowanie. Uznał bowiem że skoro w postępowaniu toczącym się wcześniej w innej sprawie (zobowiązania w podatku VAT) T. H. miał udzielone umocowanie do działania w imieniu strony - "we wszelkich postępowaniach przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji oraz do występowania w imieniu spółki przed wszelkimi organami, instytucjami oraz urzędami", to umocowanie to obejmuje także nowowszczętą sprawę. W ocenie Sądu działanie organu było niezgodne z normą wyrażoną w wyżej wskazanym przepisie art. 137 o.p. Organ uzasadniając słuszność wydanego postanowienia, odwoływał się do zakresu dołączonego pełnomocnictwa z 2005 r. Uszło jednak uwadze organu, iż art. 137§2 o.p., wymaga, w pierwszej kolejności zbadania, czy pełnomocnictwo w sprawie zostało faktycznie złożone. Przepis art. 137§3 o.p. wyraźnie łączy złożenie pełnomocnictwa z czynnością dokonaną przez pełnomocnika, stanowi bowiem, że "pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa". W rozpoznanej sprawie Spółka sama wystąpiła z wnioskiem i nie sposób było przyjąć, bez wyraźnej jej woli w tym zakresie, że miała zamiar działać w sprawie przez pełnomocnika. Dołączenie przez organ, poza wiedzą i wolą strony, do akt sprawy pełnomocnictwa, udzielonego przez stronę w innej sprawie, było działaniem niezgodnym z art. 137§3 o.p. i nie mogło prowadzić do uznania, że pełnomocnictwo zostało skutecznie złożone w nowym postępowaniu. Badanie przez organ zakresu pełnomocnictwa, dla oceny jego bytu, w tej sytuacji było bezprzedmiotowe. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie III SA/Wa 4095/06, stwierdzając, że pełnomocnictwo dołączone do akt innej sprawy nie może być przez organ podatkowy automatycznie wykorzystywane także na użytek kolejnych spraw tej samej strony. To strona ma pełną autonomię w określaniu tego, jakie sprawy powierza pełnomocnikowi, a jakie nie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ wysyłając postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. T. H. w istocie nie dokonał jego skutecznego doręczenia pełnomocnikowi. Tylko bowiem wówczas, gdy strona działa przez pełnomocnika, pismo doręcza się pełnomocnikowi (art. 145§2 o.p.), w innym wypadku pismo należy doręczyć stronie. W rozpatrywanej sprawie należy zwrócić natomiast uwagę, iż w momencie wysłania postanowienia Stronie, Strona działała samodzielnie. Jednak w toku postępowania ustanowiła pełnomocnika, a ten w jej imieniu sporządził zażalenie na postanowienie, które wraz z pełnomocnictwem dołączył do akt sprawy. Zdaniem Sądu, jeżeli z okoliczności sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż strona, mimo braku potwierdzenia odbioru pisma, pismo otrzymała, to należy przyjąć domniemanie faktyczne, iż pismo takie zostało stronie doręczone i wywołuje skutki, które ustawa wiąże z jego doręczeniem. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, iż w sytuacji braku należytego potwierdzenia odbioru pisma (np.decyzji, postanowienia), nie można byłoby uznać nawet środka odwoławczego, którego termin i sposób wniesienia nie budzą żadnych wątpliwości, za skutecznie wniesiony. Takiej restrykcyjnej normy z przepisów dotyczących doręczeń wyprowadzić nie można. A zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ocenić w oparciu o dołączone do akt dokumenty, ewentualnie inne dowody, czy można w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzić, że doszło do doręczenia postanowienia Stronie, a jeśli tak, wskazać mając na uwadze poczynione ustalenia, z jaką datą doręczenia dokonano. W przypadku, gdy takie stwierdzenie nie będzie możliwe, organ winien ponownie dokonać prawidłowego doręczenia (w zależności od aktualnego stanu sprawy ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi lub Stronie) Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania art. 122, 187§1 oraz 210§4 Ordynacji podatkowej, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.