III SA/Wa 900/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania A. D. (dalej zwany: "Skarżącym") wraz z wnioskiem z 16 kwietnia 2015 r. o odroczenie terminu rozprawy wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Na podstawie zarządzenia z 28 kwietnia 2015 r. Skarżący został wezwany do złożenia wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dodatkowych dokumentów oraz oświadczeń obrazujących jego sytuację finansową, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Następnie na podstawie zarządzenia z 8 lipca 2015 r. ponownie wezwano Skarżącego do wykonania powyższego wezwania. Ww. wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego 27 lipca 2015 r. Skarżący pomimo upływu terminu nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz nie nadesłał dodatkowych informacji o swojej sytuacji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a."), stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżący, który ubiega się, jak w niniejszej sprawie, o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika, powinien spełnić przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i wykazać - na przekazanym urzędowym formularzu PPF - że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Skarżący pomimo wezwania do nadesłania wypełnionego formularza PPF oraz zawartego w nim pouczenia, iż niedokonanie tej czynności, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w zakreślonym terminie, ani w terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza. Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.