III SA/Wa 915/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę 1. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2012 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2012 r., umarzającą postępowanie w sprawie o ustalenie Skarżącemu - A. H. podatku od spadków i darowizn tytułem nabycia spadku po Z. C., z powodu bezprzedmiotowości. 2. W związku ze skargą na ww. decyzję akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. 3. Po stwierdzeniu, że w decyzji z dnia [...] października 2012 r. wystąpiła pomyłka pisarska w przywołaniu daty otwarcia spadku po Z. C., Dyrektor Izby Skarbowej w W. w oparciu o przepis art. 215 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) – dalej: "ustawa Ord. pod.", postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r. sprostował ww. pomyłkę uznając ją za nieistotną dla rozstrzygnięcia i oczywistą. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że na drugiej stronie decyzji w [...] wierszu (licząc od góry strony), zamiast podania daty zgonu spadkodawcy: "24.06.1982 r.", błędnie podano datę uchwalenia ustawy o podatku od spadków i darowizn: "28.07.1983 r." Na tej samej stronie decyzji w 35 wierszu (licząc od góry strony) podając datę przyjęcia spadku, co miało miejsce, zgodnie z oświadczeniem Skarżącego, w dniu 24 czerwca 1982 r., podano datę "24.06.192 r." pomyłkowo pomijając cyfrę "8". W uzasadnieniu ww. postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że omówione omyłki pisarskie nie miały wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. 4. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie twierdząc, że zaistniała pomyłka w podaniu daty ,,28.07.1983 r.", jako daty przyjęcia spadku, zamiast daty "24.06.1982 r." - data śmierci spadkodawcy, miało wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia, (...) "bowiem podanie daty 28.07.1983 r. skutkowało błędną wykładnią prawa materialnego, a w konsekwencji uchyleniem w całości przez organ decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z powodu bezprzedmiotowości postępowania". 5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 215 § 1 oraz art. 219 ustawy Ord. pod., i stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że w postanowieniu z dnia 13 listopada 2012 r. sprostowano oczywisty błąd pisarski, który nie miał wpływu na prawidłowość decyzji z dnia [...] października 2012 r. O oczywistości pomyłek pisarskich, które wystąpiły w ww. decyzji świadczy materiał zebrany w aktach sprawy, zwłaszcza akt zgonu Z. C.: 24.06.1982 r. Dodatkowym argumentem przemawiającym za "oczywistością" błędu pisarskiego jest także umiejscowienie błędu. Mianowicie, wskazane w zaskarżonym postanowieniu błędy wystąpiły w opisie treści odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2012 r., w którym Skarżący podał jako datę otwarcia spadku (nabycia spadku) datę 24.06.1982 r., a nie datę 28.07.1983 r. Organ odwoławczy podkreślił, że ww. błąd pisarski nie miał wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w decyzji z dnia [...] października 2012 r. 6. Skarżący pismem z dnia 6 marca 2013 r. złożył skargę na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej "naruszył traktat polsko-niemiecki z 17.XI.1991 r. o dobrym sąsiedztwie art. 20 pkt 1, 2 oraz ustawę z 3.XII.2010 r. o równym traktowaniu w zakresie wdrożenia niektórych przepisów U.E. w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2010 r. nr 254, poz. 1700). W konsekwencji ww. błąd pisarski miał wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w decyzji z [...] października 2012 r. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów - w tym przypadku postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, co do których przysługiwało zażalenie - zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a."). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego (uchylić) akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, iż doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). 9. Sąd, w ramach kompetencji wyznaczonej przez wyżej wskazane przepisy, stwierdza, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 13 listopada 2012 r. prostujące z urzędu oczywiste omyłki, które wystąpiły w decyzji z dnia [...] października 2012 r. - odpowiadało prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego z naruszeń wskazanych w wyżej wymienionym przepisie P.p.s.a. 10. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozstrzygnął o sprostowaniu oczywistej omyłki, zawartej na drugiej stronie decyzji w 31 wierszu (licząc od góry strony), zamiast podania daty zgonu spadkodawcy: "24.06.1982 r.", błędnie podano datę uchwalenia ustawy o podatku od spadków i darowizn: "28.07.1983 r." Na tej samej stronie decyzji w 35 wierszu (licząc od góry strony) podając datę przyjęcia spadku, co miało miejsce, zgodnie z oświadczeniem Skarżącego w dniu 24.06.1982 r., podano datę "24.06.192 r." pomyłkowo pomijając cyfrę "8". 11. Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy Ord. pod. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Pojęcia błędu rachunkowego oraz oczywistej omyłki nie zostały w przepisie tym zdefiniowane, a więc za zasadne należy uznać odwołanie się do ich potocznego znaczenia, mając na względzie utrwalone orzecznictwo. Błąd rachunkowy należy zatem odnosić do nieprawidłowości działań arytmetycznych, w tym także do omyłki w działaniu matematycznym, które zostało włączone do decyzji jako jego część składowa. Za taki błąd nie można natomiast uznać wadliwych wyliczeń zadartych w dokumentach przyjętych za podstawę decyzji (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2551/01, Lex 82193). O błędzie rachunkowym można mówić także wówczas, gdy sprawdzenie prawidłowości wyniku działań matematycznych wymaga przeprowadzenia bardziej złożonych operacji matematycznych, jednak ich weryfikacja jest możliwa i zależy od staranności pracownika organu (taki pogląd prezentował J. Borokowski w: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005. - B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Oficyna Wydawnicza "UNIMEX", Wrocław 2005, s. 793). Więcej wątpliwości budzi pojęcie oczywistej omyłki, z uwagi możliwość różnego postrzegania granic owej "oczywistości". W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy wyrażono w tekście coś, co bez wątpienia jest niezgodne z myślą i zamiarem organu, a do czego doszło przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów lub omyłkę pisarską. Cecha wspólną błędu rachunkowego oraz oczywistej omyłki jest ich nieistotność dla treści rozstrzygnięcia. Ta cecha również wyznacza granice, w jakich organ jest uprawniony do skorygowania swojego błędu w drodze postanowienia o sprostowaniu. Sprostowanie może prowadzić do wyeliminowania z decyzji drobnych błędów i omyłek, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną. Nie jest dopuszczalne konwalidowanie w tym trybie innych braków decyzji lub postanowienia, w szczególności sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. (postanowienie NSA z 24 lutego 2000 r., sygn. akt. III SA 761/99, LEX nr 79231). Przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia organu dotyczące stanu faktycznego sprawy, obowiązującego prawa czy kwalifikacji prawnej. (por. wyroki NSA w sprawach o sygn. akt.: I SA/GD 984/97, SA/Wr 1084/91, III SA 1466/87). 12. Sprostowany zaskarżonym postanowieniem błąd pisarski nie miał wpływu na prawidłowość decyzji z dnia [...] października 2012 r. o czym świadczy materiał zebrany w aktach sprawy. I tak organ podatkowy zamiast podać datę zgonu spadkodawcy: "24.06.1982 r.", błędnie podał datę uchwalenia ustawy o podatku od spadków i darowizn: "28.07.1983 r." Podobnie podając datę przyjęcia spadku, co miało miejsce, zgodnie z oświadczeniem Skarżącego w dniu 24.06.1982 r., podał datę "24.06.192 r." pomyłkowo pomijając cyfrę "8". O oczywistości błędu pisarskiego świadczy akt zgonu Z. C.: 24.06.1982 r. 13. W ocenie Sądu pomyłka ta nie miała wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Tym samym Sąd uznał, iż oczywistość omyłki wynikała z akt sprawy i stanowiła ewidentny, niezamierzony błąd pisarski, który w sposób prawidłowy w toku postępowania został wyeliminowany przez Dyrektora Izby Skarbowej. 14. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest w rozpoznawanej sprawie przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.