III SA/Wa 916/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zbycia nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący A.L. we wniosku zawartym w skardze z 28 lutego 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zbycia nieruchomości. W uzasadnieniu powołał się na to, że zapłata spornego zobowiązania podatkowego spowodowałaby nieodwracalne skutki, ponieważ utrzymuje się wraz z małżonką i dziećmi z dochodów ze stosunku pracy (4 tys. zł), z gospodarstwa rolnego (przychody za 2017 r. wyniosły 264 tys. zł) oraz ze świadczenia rodzicielskiego na jedno z dzieci w kwocie 500 zł. Skarżący zaznaczył, że łączny koszt prowadzenia gospodarstwa rolnego w 2017 r. wyniósł 218 tys. zł, zaś wysokość dopłat za 2018 r. nie przekroczy 105 tys. zł. Poinformował zarazem, że miesięczne koszty utrzymania rodziny (wyżywienie, zakup paliwa, KRUS i in., wymienione s 8 skargi, k 10 akt sądowych) wynoszą ok 4040 zł. Nadto Skarżący posiada liczne zobowiązania kredytowe, natomiast spłata najbliższej raty w wysokości 606,17 zł przypada na marzec 2018 r. Z tych okoliczności Skarżący wywodzi, ze zapłata podatku "(...) wyliczonego na kwotę 47036 zł spowoduje całkowitą utratę płynności rodziny, a w szczególności uniemożliwi prowadzenie gospodarstwa rolnego poprzez brak realnej możliwości jego utrzymania do czasu otrzymania pozostałej do wypłaty kwoty dopłat z ARiMR". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jeżeli organ administracji nie rozpozna wniosku o wstrzymanie wykonania, to Sąd może rozpoznać wniosek i wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania, ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, ze skutkiem wyrażonym w sentencji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania Skarżący powołuje się na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej jego rodziny w następstwie uiszczenia spornego zobowiązania podatkowego będącego następstwem uzyskania w 2013 r. przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości (rolnej) w kwocie 278766 zł. Zarazem Skarżący pomija we wniosku fakt, że część kosztów "utrzymania rodziny", którą miarkuje dochód pozostający mu do dyspozycji, związana jest z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (wydatki na KRUS, opłaty za paliwo), jak też, że przychód z tytułu gospodarstwa rolnego za zeszły rok 2017 r., tj. za okres, w którym toczył się spór o opodatkowanie przychodu ze sprzedaży nieruchomości, wyniósł prawie czterokrotność spornego podatku. Z uwagi na te okoliczności, jak też z uwagi na fakt, że sporny przychód został uzyskany w drodze sprzedaży części gospodarstwa rolnego, należało uznać, że ciężar poniesienia spornego podatku należy odnieść do przychodu z prowadzenia gospodarstwa rolnego, tj. do kwoty – w 2017 r. – 264 tys. zł, zaś w 2018 r. – 105 tys. zł. Przyjęty przez Skarżącego rodzaj argumentacji nie może spowodować u Sądu powzięcia poglądu, że Skarżący wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – tj., że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – ponieważ wzmiankowana argumentacja nie uwzględnia konieczności równego traktowania ciężarów związanych z prowadzeniem działalności rolniczej: tak kosztów kredytu i innych ciężarów, jak kosztów podatku. W żadnym wypadku Skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił groźby wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., ograniczając się jedynie do przedstawienia kalkulacji kosztów utrzymania i własnych, niepopartych żadną dokumentacją, poglądów w sprawie. O ile zrozumienie znajduje uciążliwość poniesienia kosztów podatku, o tyle z zestawienia tego kosztu z wielkością przychodu do dyspozycji, nie wynika niezdolność jego pokrycia. Tym samym, w wyniku przyjętej konstrukcji wniosku o wstrzymanie wykonania, Skarżący wykluczył możliwość udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Jak wskazał bowiem NSA w postanowieniu z 5 października 2012 r. I Fz 384/12 (CBOSA), "należy mieć na uwadze, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem każdego jest bowiem ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Skoro zaś strona nie wykazała w złożonym wniosku, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania, wypełnia przesłanki wskazane w powołanym przepisie, to brak jest podstaw, aby uwzględnić wniosek strony". Pogląd ten Sąd podziela w niniejszym postępowaniu. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.