III SA/Wa 92/10

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od darowizny postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżąca M. B. zwróciła się z prośbą o przyznanie pełnomocnika z urzędu motywując to chęcią zaskarżenia wyroku tutejszego Sądu oddalającego jej skargę. Skarżąca jest osobą bezrobotną, bez źródła dochodu. Nie posiada oszczędności, ani majątku który mogłaby szybko spieniężyć. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca przesłała wypełniony formularz PPF w którym wyjaśniła że jej mąż jest bezrobotny – otrzymuje z tego tytułu zasiłek w kwocie 550 zł. Skarżąca z uwagi na chory kręgosłup musiała zrezygnować z pracy. Starała się o rentę. Oboje z mężem są na utrzymaniu teściowej, która pobiera emeryturę w kwocie 1.450 zł. Posiada też dom mieszkalny. Poza mieszkaniem Skarżąca nie posiada innego majątku. Uwzględniając powyższe zważono, co następuje: Skarżąca ubiega się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, że spełnia powyższy wymóg. Owszem podkreśliła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, co więcej sytuację tę opisała, jednakże to nie wystarczy do przyznania jej prawa pomocy. Twierdzeń swych Skarżąca w żaden bowiem sposób nie uprawdopodobniła. Nie wypełniła mianowicie wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. Jak wynika z art. 255 p.p.s.a. wezwanie takie kieruje się do strony w sytuacji, gdy jej oświadczenie zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości. Wezwanie to jest dla strony wiążące. Strona jest bowiem "obowiązana złożyć na wezwanie" dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe. Uchylenie się od współpracy z Sądem w tym zakresie nie może pozostać bez konsekwencji - z cytowanego wyżej art. 255 p.p.s.a. wynika, że tryb ten uruchamiany jest wtedy, gdy dane zawarte we wniosku są niewystarczające lub budzą wątpliwości, a zatem nieuczynienie zadość wezwaniu powoduje, iż materiał, którym dysponuje Sąd, pozostaje niekompletny, a wątpliwości co do oświadczeń strony nie zostają wyjaśnione. Subiektywne przekonanie strony o zasadności jej wniosku przy równoczesnym nieodniesieniu się do kwestii uznanych przez Sąd za niewystarczająco wykazane, powoduje, iż wniosku nie można uwzględnić. W niniejszej sprawie Skarżąca nie przedstawiła zeznań podatkowych. Nie nadesłała dokumentu potwierdzającego fakt pozostawania bez pracy (nie wskazała też daty od jakiej jest bezrobotna). Nie ujawniła wysokości wydatków. Nie nadesłała wyciągów z rachunków bankowych (nie zasygnalizowała też jakoby ich nie posiadała). Co istotne nie podała źródła, z którego sfinansowała uiszczone w sprawie koszty w postaci wpisu od skargi (406 zł) i opłaty kancelaryjnej (100 zł). W tej sytuacji referendarz sądowy nie dysponował pełnym obrazem sytuacji materialnej Skarżącej. Brakło zatem koniecznych informacji do stwierdzenia, że spełniła ona przesłanki przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Końcowo należy zauważyć, że referendarz sądowy ma świadomość przymusu adwokackiego, jakim obwarowane jest złożenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Niemniej sama ta okoliczność nie może przesądzać o przyznaniu Skarżącej prawa pomocy. Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.