III SA/Wa 920/16

Dnia 10 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.U. o zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi T.U. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. postanawia: zasądzić od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz T.U. kwotę 9.816 zł (słownie: dziewięć tysięcy osiemset szesnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 920/16, po rozpoznaniu skargi T.U. (dalej: "Skarżący") w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r., a w punkcie drugim zasądził od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz T.U. kwotę 9.816,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie drugim wskazanego wyżej wyroku WSA, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego we właściwej wysokości, tj. 17.016,00 zł (na co składają się koszty zastępstwa radcy prawnego – 14.400,00 zł, wpis od skargi – 2.599,00 zł i opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa – 17 zł). Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II FZ 422/17 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu ww. zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie stanowiła kwota 259.856,00 zł, będąca punktem odniesienia przy wyliczeniu wpisu sądowego (2.599,00 zł) i stawki wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika Skarżącego, w osobie radcy prawnego. NSA uznał, że w niniejszej sprawie podstawą orzeczenia o kosztach postępowania powinien być art. 205 § 2 p.p.s.a., zaś z uwagi na datę wniesienia skargi w niniejszej sprawie ma zastosowanie § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r,. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Art. 210 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wyjątek od regulacji zawartej w art. 200 p.p.s.a. przewiduje art. 206 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przepis art. 206 p.p.s.a. wyraża zasadę miarkowania kosztów postępowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przy czym wyjątkowy charakter tej instytucji wymaga od Sądu szczegółowego umotywowania swojego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu orzeczenia. Sąd stosuje omawiany przepis z urzędu w sposób uznaniowy, tj. według własnej, swobodnej oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy, niezależnie od wniosku strony w tym zakresie (vide: M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2015, s. 773 – 774). W niniejszej sprawie skargę do WSA sporządził radca prawny, który wnosząc skargę, wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego od organu administracji publicznej na rzecz Skarżącego według norm przepisanych. Do skargi zostało załączone pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącego przez radcę prawnego zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak też przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wraz z dowodem potwierdzającym uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 9.816 zł, Sąd zaliczył wpis od skargi - 2599 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 7.200 zł, odpowiadające wysokości 1/2 stawki minimalnej określonej w § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Sąd uznał bowiem, iż w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie normy art. 206 p.p.s.a. W ocenie Sądu, rozpoznawana sprawa nie była obszerna i nie miała skomplikowanego charakteru. Przygotowanie skargi w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za listopad 2012 r., wymagało w istocie minimalnego wkładu pracy, ponieważ w sprawie nie występowały ani okoliczności faktyczne wymagające wyjaśnienia, ani budzące wątpliwości problemy prawne wymagające rozstrzygnięcia. W związku z tym nakład pracy związany z prowadzeniem niniejszej sprawy był niewielki, co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w adekwatnej do tego wysokości, tj. 1/2 stawki minimalnej stawki. Zważywszy, że skarga została uwzględniona, natomiast w wyniku postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II FZ 422/17 zostało uchylone postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 920/16 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 206 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.