III SA/Wa 922/12

Dnia 21 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w wierszu nr 25 i nr 26 uzasadnienia postanowienia z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 922/12, w ten sposób, że w miejsce słów "z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie ustalenia K. K. i D. K. wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 r." wpisać "z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie ustalenia I. T. wymiaru podatku od nieruchomości na 2007 r." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 922/12, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r., umorzył postępowanie sądowe. W uzasadnieniu ww. postanowienia, zawarto sformułowanie: "Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uczyniło wydając [...] maja 2012 r. decyzję, w której uchyliło zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2010 r. oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie ustalenia K. K. i D. K. wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 r." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sprostowaniu mogą podlegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r. sygn. akt I PZ 7/82). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. Sąd stwierdza, że zarówno z akt sprawy, jak i z uzasadnienia postanowienia z dnia 3 lipca 2012 r. bezsprzecznie wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2010 r. oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie ustalenia I. T. wymiaru podatku od nieruchomości na 2007 r. Tylko z uwagi na omyłkową zamianę słów "z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie ustalenia I. T. wymiaru podatku od nieruchomości na 2007 r." na "z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie ustalenia K. K. i D. K. wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 r." doszło do wystąpienia niezgodności między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie, a w konsekwencji do zawarcia w uzasadnieniu postanowienia błędnego wskazania decyzji oraz uczestnika postępowania do którego została ona skierowana. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też Sąd uczynił niniejszym postanowieniem. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.