III SA/Wa 926/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, , po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2007r., 2008r., 2009r., 2010r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "Spółką" lub "Skarżącą") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2007r., 2008r., 2009r., 2010r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie nieodwracalnej szkody majątkowej dla Skarżącej, jak również w dalszej konsekwencji trudnych do odwrócenia skutków, poprzez narażenie jej na utratę płynności finansowej. Zamrożenie wszelkich aktywów spółki, przy jednoczesnym wszczęciu postępowania egzekucyjnego w konsekwencji skierowania do egzekucji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji, spowoduje utratę płynności finansowej i całkowite zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Zaprzestanie prowadzenia działalności z kolei spowoduje utratę przez spółkę rynku zbytu na swoje produkty, brak możliwości regulowania bieżących należności (na rzecz dostawców, pracowników, kontrahentów, właścicieli wynajmowanych lokali) a w konsekwencji konieczność likwidacji działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku, w powiązaniu ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami obrazującymi jej sytuację majątkową, pozwalają na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej – wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wynika z dokumentów przesłanych przez Skarżącą w związku z toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniem wpadkowym w przedmiocie prawa pomocy, jej sytuacja majątkowa jest zła. Spółka przesłała bowiem przy wniosku o przyznanie prawa pomocy tytuły wykonawcze na podstawie, których zajęto jej konto bankowe. Skarżąca wskazała także, że każda wpłacana na jej konto kwota jest zajmowana przez urząd skarbowy. Z deklaracji VAT za okres od stycznia do czerwca 2014 r. wynika, że kwoty tam zawarte obrazują kwoty rat leasingowych opłacanych za zasadzie refaktury. Zdaniem Sądu, zestawiwszy kwotę wymaganego zobowiązania podatkowego Skarżącej z jej ogólną sytuacją majątkową, w tym wysokością środków finansowych, którymi może dysponować, podzielić należy stanowisko Skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie zbadana jej legalność, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia działalności Skarżącej. Kwoty zawyżonego podatku naliczonego wyliczone w zaskarżonej decyzji są znaczne w porównaniu do kapitału zakładowego Skarżącej, jak również w porównaniu do wykazanego przychodu osiągniętego w 2013 r. Z powyższego wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji i związana z tym egzekucja może doprowadzić do postawienia Skarżącej w stan upadłości. W przypadku późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróciłby zatem rzeczy do stanu pierwotnego. Powyższa okoliczność bezspornie wypełnia przesłankę wynikającą z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. przesłankę trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie zaistniały więc podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Sąd pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.