III SA/Wa 926/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2012 r. do listopada 2013 r. oddala skargę 1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: MRPiPS) utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes Zarządu PFRON) określającą A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca) wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy od grudnia 2012 r. do listopada 2013 r. 1.2. Jak wynika z akt sprawy po wszczęciu postępowania Prezes Zarządu PFRON wezwał Skarżącą do przedstawienia m.in.: orzeczeń o stopniu niepełnosprawności wszystkich pracowników; w przypadku pracowników dotkniętych schorzeniami szczególnie utrudniającymi pracę – zaświadczeń lekarskich potwierdzających rodzaj schorzenia (z wyjątkiem przypadków, w którym w orzeczeniu wskazano kod przyczyny niepełnosprawności: 01-U, 04-O lub 06-E); pisemnego oświadczenia o dacie dostarczenia zaświadczeń lekarskich do pracodawcy; innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi (pismo z 19 listopada 2015 r.) Skarżąca nadesłała orzeczenia o stopniu niepełnoprawności pracowników wraz z oświadczeniami o dacie przedstawienia ich pracodawcy. Odnośnie natomiast pracowników dotkniętych schorzeniami szczególnie utrudniającymi pracę Skarżąca wyjaśniła, że wystąpienie tych szczególnych może być udokumentowane orzeczeniem lub zaświadczeniem od lekarza specjalisty. Wskazała, że w dniu zatrudnienia pracownicy przedłożyli pracodawcy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z kodem 02-P, który jednoznacznie potwierdza występowanie jednego ze schorzeń szczególnych wymienionych w rozporządzeniu. Na tej podstawie pracodawca dokonywał obniżenia wskaźnika zatrudnienia. 1.3. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Prezes Zarządu PFRON określił Skarżącej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za okresy od grudnia 2012 r. do listopada 2013 r. Prezes Zarządu PFRON zakwestionował prawidłowość zaliczania przez Skarżącą do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych o szczególnych schorzeniach (w okresie objętym decyzją) pracownika – Pana P. K.. Organ ten wskazał, że w przypadku zatrudniania osób niepełnosprawnych ze schorzeniami szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy, na postawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej "ustawa o rehabilitacji"), obniża się wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, od którego liczone są wpłaty pracodawcy na PFRON. Prezes Zarządu PFRON wskazał że pracownik ten legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z kodem niepełnosprawności 02-P. Kod ten oznacza jako przyczynę niepełnosprawności – chorobę psychiczną. Zgodnie natomiast z § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18 września 1998 r. w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego obniżania (Dz.U. z 1998 r. Nr 124, poz. 820, dalej "rozporządzenie"), schorzeniem uzasadniającym to obniżenie jest przewlekła choroba psychiczna. Organ wskazał, że z przedłożonego orzeczenia o niepełnosprawności nie wynika, że choroba pracownika ma charakter przewlekły. Organ podkrełsił, że mimo wezwania, Skarżąca nie przedłożyła zaświadczenia dokumentującego przewlekłych charakter schorzeń. W konsekwencji, zdaniem organu, nie było podstaw do obniżania, w odniesieniu do tego pracownika, wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji. 1.4. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie z 10 lutego 2016 r. Skarżąca podniosła, że pracownik przedstawiając orzeczenie o stopniu niepełnosprawności udostępnił jej do wglądu dokumentację medyczną dotyczącą choroby psychicznej, która potwierdzała, że jest to schorzenie przewlekłe. Skarżąca zauważyła, że z przepisów prawa nie wynika obowiązek gromadzenia przez pracodawcę dokumentacji dotyczącej pracowników niepełnosprawnych. Wskazała ponadto, że uzupełnia dokumentację medyczną potwierdzającą przewlekłość choroby psychicznej pracownika. Jednocześnie powołując się na definicje medyczne i słowniki internetowe, Skarżącą stanęła na stanowisku, że w okolicznościach sprawy schorzenie pracownika ma charakter przewlekły. W uzupełnieniu odwołania Skarżąca nadesłała zaświadczenie lekarza specjalisty neurologa z 11 marca 2016 r., z którego wynika, że pracownik ma "przewlekłą chorobę nerwowo – psychiczną. Leczy się przewlekle od 2006 r. (...)". 1.5. W trakcie postępowania odwoławczego MRPiP wezwał Skarżącą do nadesłania zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego schorzenie szczególne Pana P. K., wystawionego przez lekarza specjalistę przed 20 stycznia 2013 r. W odpowiedzi Skarżąca ponownie nadesłała zaświadczenie z 11 marca 2016 r. 1.3. Utrzymując w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON, MRPiPS wskazał, że wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych pozwalający na zwolnienie pracodawcy od obowiązku wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji może zostać obniżony wyłącznie w sytuacji, gdy pracodawca ten zatrudnia osoby posiadające schorzenia wymienione w rozporządzeniu. Jednym z rodzajów schorzeń, o których wyżej mowa są przewlekłe choroby psychiczne (§ 1 pkt 8). W toku postępowania ustalono natomiast, że od grudnia 2012 r. do listopada 2013 r. P. K. był wliczany do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych ze szczególnym schorzeniem, bez zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego, że choroba ma charakter przewlekły. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezesa Zarządu PFRON, że z przedłożonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, nie wynika, czy wykazana w nim choroba psychiczna miała charakter przewlekły. Zauważył, że warunkiem uwzględnienia pracownika ze szczególnymi schorzeniami przy obliczaniu obniżonego wskaźnika na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji jest legitymowanie się przez niego ważnym orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (lub orzeczeniem traktowanym na równi z takim orzeczeniem), w którym zostanie stwierdzone schorzenie, o którym mowa w ww. rozporządzeniu. MRPiPS argumentował, że w przypadku braku stwierdzenia w orzeczeniu szczegółowej kwalifikacji schorzenia, wymagane jest załączenie do orzeczenia zaświadczenia wystawionego zgodnie z art. 2a ust. 4 ustawy o rehabilitacji przez lekarza specjalistę, określającego rodzaj schorzenia. Nie jest bowiem możliwe, aby stwierdzić tylko na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ww. pracownika, że choroba psychiczna (kod 02- P) ma charakter przewlekły. Takiego stwierdzenia winien był dokonać tylko lekarz specjalista wystawiając zaświadczenie. Organ odwoławczy stwierdził, że nie neguje stanu zdrowia pracowników, natomiast powołując się na art. 2a ustawy o rehabilitacji wskazał, że zaświadczenie z 11 marca 2016 r. potwierdzające przewlekłość choroby zostało wydane po okresie, którego dotyczy decyzja. Tym samym pracodawca nie dysponował takim zaświadczeniem w momencie obniżania wskaźnika zatrudniania osób niepełnosprawnych. 2. Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją i wywiodła skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 2a ust. 1 i 4 w zw. z art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w przypadku braku określonego kodu na orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności dokumentem potwierdzającym schorzenie szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy, może być tylko i wyłącznie zaświadczenie lekarza specjalisty; 2) art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej O.p.) w zw. z art. 21 ust. 4 i art. 49 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji w zw. z § 2 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przesłanką obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnoprawnych do wpłat na PFRON jest zatrudnianie pracownika niepełnosprawnego z umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności, który legitymuje się wyłącznie odrębnie wystawionym zaświadczeniem lekarza specjalisty, gdzie wskazano, że pracownik posiada jedno ze schorzeń szczególnie utrudniających pracę. II. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 3) art. 122 w zw. z art. 180, 187 i 191 O.p., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym dotyczącym uzupełnienia dokumentacji medycznej pracownika, która potwierdza schorzenie szczególnie utrudniające wykonywanie pracy (takie jak przewlekłość choroby psychicznej), która nastąpiła przed datą zaliczenia pracownika do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych w Spółce; 4) art. 124 O.p. w zw. z art. 210 § 1 i § 4 O.p., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Prezesa Zarządu PFRON, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń oraz brak odniesienia się do argumentów prawnych i medycznych zawartych w odwołaniu od decyzji dotyczących definicji schorzeń oraz sposobu ich dokumentowania przez pracodawcę oraz przesłanych dokumentów wskazujących na schorzenia zatrudnionego pracownika. Do skargi Skarżącą załączyła dokumentację medyczną dotyczącą stanu zdrowia pracownika. 3. W odpowiedzi na skargę MRPiPS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), Sąd postanowił uwzględnić wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 5.2. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy Skarżąca prawidłowo zaliczała do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych o szczególnych schorzeniach pracownika – Pana P. K. za okresy od grudnia 2012 r. do listopada 2013 r. , a w konsekwencji, czy prawidłowo, w związku z zatrudnianiem tego pracownika, dokonywała obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, od którego liczone są wpłaty pracodawcy na PFRON. 5.3. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Ustęp 2 powyższego artykułu stanowi natomiast, że z wpłat, o których mowa w ust. 1, zwolnieni są pracodawcy, u których wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wynosi co najmniej 6%. Przy czym wskaźnik ten może zostać obniżony w razie zatrudnienia osób niepełnosprawnych ze schorzeniami szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy (art. 21 ust. 4), a rodzaj takich schorzeń określony został w powoływanym już rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 września 1998 r. w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Zatem w świetle przywołanych wyżej przepisów wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych pozwalający na zwolnienie pracodawcy od obowiązku wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji może zostać obniżony wyłącznie w sytuacji, gdy pracodawca ten zatrudnia osoby posiadające schorzenia wymienione w rozporządzeniu. Jednym z rodzajów schorzeń, o których wyżej mowa są przewlekłe choroby psychiczne (§ 1 pkt 8). Zgodnie natomiast z art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Przepis ten stosuje się odpowiednio do dokumentów potwierdzających wystąpienie schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o rehabilitacji (art. 2a ust. 4 tej ustawy). W ocenie Sądu, brzmienie przepisu art. 2a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, nie pozostawia wątpliwości, że datą początkową, od której pracodawca może wliczać pracownika do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych o szczególnych schorzeniach jest dzień przedstawienia pracodawcy dokumentu potwierdzającego występowanie u pracownika takiego szczególnego schorzenia. 5.4. Zdaniem Sądu, z powyższych regulacji wynika zatem, że: - posiadanie przez pracownika schorzeń wymienionych w § 1 rozporządzenia, uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, winno zostać udokumentowane stosownym orzeczeniem lub zaświadczeniem lekarza specjalisty, - obniżenie tego wskaźnika następuje począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy tego orzeczenia. - należy odróżnić należy udokumentowanie niepełnosprawności pracowników celem wliczania do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych od udokumentowania wystąpienia u pracowników schorzeń pozwalających pracodawcy na obniżenie wskaźnika, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o rehabilitacji. Sąd zauważa w tym miejscu, że zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 9 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2003 r. Nr 139, poz. 1328) orzeczenie o niepełnosprawności oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zawierają między innymi symbol przyczyny niepełnosprawności, w tym także wymieniony w § 32 ust. 2 pkt 2 symbol 02 - P oznaczający choroby psychiczne. Zatem orzeczenie o niepełnosprawności i jego stopniu winny wskazywać jako jedną z przyczyn niepełnosprawności chorobę psychiczną. Natomiast uzasadnieniem obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o rehabilitacji jest między innymi udokumentowanie posiadania przez pracownika schorzenia w postaci przewlekłej choroby psychicznej. W ocenie Sądu, użycie przez prawodawcę w przywołanych przepisach odpowiednio terminów "choroba psychiczna" oraz "przewlekła choroba psychiczna" oznacza, że nie są to pojęcia tożsame, a drugi z nich jest pojęciem zakresowo węższym niż pierwszy. Odnosząc powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy Sąd zauważa, że w znajdującym się w aktach sprawy orzeczeniu o niepełnosprawności pracownika (orzeczenie z 5 listopada 2013 r.) została wskazana jako przyczyna niepełnosprawności choroba psychiczna. Jednakże w orzeczeniu tym brak oceny, czy wskazana choroba ma charakter przewlekły. Dlatego też, zdaniem Sądu orzeczenie to, samo w sobie nie mogło być podstawą obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. W takiej sytuacji należało przedstawić inny dokument potwierdzający wystąpienie u pracownika schorzenia szczególnego. Takim dokumentem, w ocenie Sądu, powinno być zaświadczenie lekarza specjalisty, z którego jednoznacznie powinno wynikać, że mamy do czynienia ze schorzeniem o którym mowa w § 1 rozporządzenia. Nie może być tak, że przestawiony dokument bądź dokumenty będą wymagały analizy i oceny przez osoby, które nie mają specjalistycznej wiedzy medycznej, pod kątem tego, czy mamy do czynienia z "przewlekłą chorobą psychiczną", czy tyko z "choroba psychiczną". 5.5. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, co do wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy oraz nie daje wiary twierdzeniom Skarżącej o okazaniu jej stosownej dokumentacji medycznej przez pracownika przy przyjmowaniu do pracy. W ocenie Sądu, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Skarżąca, dokonując obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, dysponowała jedynie orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności Pana P. K.. Po pierwsze, Sąd zauważa, że zarówno Prezes Zarządu PFRON jak i MRPiPS kierowały w tym zakresie do Skarżącej stosowne wezwania. Na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego Skarżąca złożyła jedynie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. W ocenie Sądu, o tym, że pracownik nie przedstawił Skarżącej innych dokumentów (niż orzeczenie o stopniu niepełnosprawności) świadczą same jej wyjaśnienia stanowiące odpowiedź na wezwania Prezesa Zarządu PFRON. W piśmie z 19 listopada 2015 r. Skarżąca wskazała, że "w dniu zatrudnienia pracownicy przedłożyli do pracodawcy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z kodem 02-P, który jednoznacznie potwierdza występowanie jednego ze schorzeń szczególnych wymienionych w Rozporządzeniu". Dopiero w odwołaniu Skarżąca powołała się na okoliczność, że pracownik przedstawiając orzeczenie o niepełnosprawności okazał jej dokumentację medyczną do wglądu, a dokumenty te potwierdzały przewlekłość choroby. Sąd w tym miejscu zauważa, że postępowanie odwoławcze trwało ponad 1,5 roku. W tym czasie Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji medycznej, którą – jak twierdzi – okazał jej pracownik, a która była podstawą uznania, że u pracownika tego stwierdzono szczególne schorzenie. Przy czym, jak już wskazywano wyżej, dokument, który mógłby stanowić podstawę do uznania, że potwierdza on wystąpienie u pracownika szczególnych schorzeń powinien być wystawiony przez lekarza specjalistę i jednoznacznie określać, że mamy do czynienia ze schorzeniem, o którym mowa w § 1 rozporządzenia. Takimi dokumentami nie są załączone dopiero do skargi, a wystawiane na przestrzeni wielu lat m.in.: karty leczenia szpitalnego, zaświadczenia o stanie zdrowia, zaświadczenia lekarskie, oceny stanu zdrowia, opisujące historię choroby i przebieg leczenia. Tym samym ponieważ dokumenty te, po pierwsze, nie są dokumentami potwierdzającymi schorzenie, o którym mowa w rozporządzeniu, a po drugie, Skarżąca nie wykazała, że okazano jej te dokumenty, przy zatrudnianiu pracownika., nie mogły one stanowić podstaw do obniżania wskaźnika na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Ponadto, w ocenie Sądu, nie można stawiać MRPiPS zarzutu, że nie przeanalizował dokumentacji medycznej pracownika Skarżącego, skoro dokumenty te zostały załączone dopiero do skargi. Niezależnie od powyższego, organ ten nie jest uprawniony i obowiązany do studiowania historii choroby pracownika Skarżącej i wywodzenia z niej o charakterze schorzenia. Niezrozumiałe jest również oczekiwanie od organu, aby ten analizował definicje i literaturę dotyczącą schorzeń pracownika. Jak już wyżej wskazywano, to czy mamy do czynienia ze schorzeniem, o którym mowa w § 1 rozporządzenia powinno wynikać z orzeczenia lub zaświadczenie lekarza specjalisty. Skarżąca zupełnie bezpodstawnie próbuje na organ przerzucić kwestie związane z ustaleniem, czy pracownik Skarżącej posiada schorzenie szczególne. Tym samym niezasadne są podniesiona w skardze zarzuty naruszenia art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. Ponadto Sąd nie dopatrzył się również istotnych uchybień w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, co nieuzasadnionym czyni zarzut naruszenia art. 210 § 1 i § 4 i art. 124 O.p. W istocie uzasadnienie to w znacznej cześć stanowi cytat z orzeczenia Sądu, niemniej jednak wbrew zarzutom skargi odnosi się również do zarzutów odwołania oraz zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne. 5.6. Odnosząc się natomiast do zaświadczenia lekarza specjalisty z 11 marca 2016 r., które w istocie potwierdza przewlekły charakter choroby psychicznej pracownika, zauważyć należy, że zaświadczenie to zostało wystawione dopiero w 2016 r. W konsekwencji dokument ten nie mógł być przedstawiony pracodawcy w okresie, za który dokonywano obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Tym samym, z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 2a ust. 1 i ust. 4 ustawy o rehabilitacji, zaświadczenie to nie mogło stanowić podstawy do obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w okresach, których dotyczy decyzja. 5.7. Ustosunkowując się do argumentacji skargi dotyczącej kwestii wrażliwych zawartych w dokumentacji medycznej, a tym samym niemożliwości jej archiwizowania, Sąd zauważa, że przedsiębiorca chcąc skorzystać z preferencji, w tym we wpłatach na PFRON, obowiązany jest zadbać o posiadanie dokumentacji uprawniającej do skorzystania z takiej preferencji. W ocenie Sądu, w tym zakresie wystarczyło wystąpić do lekarza specjalisty o zaświadczenie, czy u pracownika stwierdzono chorobę, o której mowa w rozporządzeniu, bez koniczności nazywania schorzenia. Zdaniem Sądu, pracodawca powinien zadbać o zgromadzenie dokumentów, które uprawniają go do obniżania wskaźnika zatrudniania osób niepełnosprawnych, również na wypadek ewentualnego postępowania, co do prawidłowości dokonywanych wpłat na PFRON. 5.8. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.