III SA/Wa 937/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Asesor WSA Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w pkt 2 wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 937/17 w sprawie ze skargi T.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do maja 2011 r. oraz w podatku od towarów i usług za maj 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe Wyrokiem z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 937/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do maja 2011 r. oraz w podatku od towarów i usług za maj 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję, zasądzając jednocześnie w pkt 2 przedmiotowego wyroku od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz T. J. kwotę 2085 zł (słownie: dwa tysiące osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 24 kwietnia 2018 r. pełnomocnik organu administracji publicznej wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu zawarte w pkt 2 ww. wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz wskazując w uzasadnieniu, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) - dalej "rozporządzenie z 22 października 2015 r." - stawki minimalne w innych sprawach w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą 480 zł. W ocenie organu administracji publicznej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie była należność pieniężna, lecz kwestia odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe, a zatem sprawa należąca do kategorii innych spraw w rozumieniu ww. rozporządzenia. Następnie, pismem z dnia 18 maja 2018 r., pełnomocnik organu administracji publicznej wniósł skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku Sądu, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 176 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części. Natomiast na podstawie art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest m.in. zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej (art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie organ administracji publicznej wniósł zażalenie na postanowienie Sądu zawarte w pkt 2 ww. wyroku z dnia 27 lutego 2018 r. tj. w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego, a następnie wniósł skargę kasacyjną, którą zaskarżył ww. wyrok w całości czyli także w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W związku z powyższym organ administracji publicznej dwoma odrębnymi środkami zaskarżenia, zaskarżył pkt 2 wyroku z dnia 27 lutego 2018 r. Z treści powołanych przepisów wynika, że strona wnosząca skargę kasacyjną ma prawo kwestionować prawidłowość rozstrzygnięcia co do zwrotu kosztów sądowych, jednakże nie jest uprawniona do złożenia w tym przedmiocie odrębnego środka odwoławczego, jakim jest zażalenie. Strona skarżąca kasacyjnie może więc wnosić o uchylenie wspomnianego postanowienia wyłącznie w ramach postępowania kasacyjnego. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że strona wnosząca skargę kasacyjną ma prawo upatrywać podstaw do uchylenia postanowienia w przedmiocie kosztów w samym tylko uchyleniu wyroku, w którym sąd rozstrzygał o kosztach. Strona ta może jednak również podważać legalność tego postanowienia w sposób całkowicie oderwany od jej zapatrywania na prawidłowość rozstrzygnięcia sądu co do istoty sprawy. W tym drugim przypadku, zdaniem Sądu, odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy odnoszące się do zażalenia, w tym w szczególności art. 195 § 2 p.p.s.a. Wykładnia funkcjonalna art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. wskazuje bowiem, że nie jest dopuszczalne wnoszenie dwóch środków prawnych względem postanowienia wydanego w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Nie oznacza to jednak, że strona skarżąca kasacyjnie nie ma prawa aby na tych samych zasadach, co strona przeciwna, skarżyć postanowienie w przedmiocie kosztów, tj. czynić to w sposób całkowicie niezależny od kwestii legalności rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Z tych względów Sąd uznaje, że skarżący kasacyjnie ma prawo żalić się na postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych, lecz nie w odrębnym środku odwoławczym, a w ramach postępowania kasacyjnego, przy odpowiednim zastosowaniu tych samych reguł, które obowiązywałyby w przypadku strony, o której mowa w art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Zasada równości stron postępowania sprzeciwia się bowiem temu, aby skarżący kasacyjnie był w gorszej sytuacji procesowej od strony przeciwnej jeśli, tak jak w niniejszej sprawie, nie zgadza się z rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, a zupełnie niezależnie od tego twierdzi, że bez względu na wynik postępowania kasacyjnego, postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów jest samo w sobie wadliwe. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty zgłoszone w zażaleniu, które uzupełniły de facto wniesioną później skargę kasacyjną w zakresie kwestionującym legalność postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów sądowych, należało rozpatrzyć w ramach autokontroli właściwej dla postępowania kasacyjnego, stosując jednak art. 179a w zw. z art. 195 § 2 p.p.s.a., a nie art. 179a tej ustawy. Zarzuty sformułowane przez organ wykraczają bowiem poza sferę akcesoryjnego charakteru postanowienia o kosztach i wymagają kontroli tego orzeczenia w sposób całkowicie niezależny od wyniku sprawy głównej, w oparciu o reguły przewidziane dla tego typu rozstrzygnięć. W efekcie, Sąd w składzie niniejszym, w postanowieniu z 22 czerwca 2018 r. III SA/Wa 937/17 uznał, że skarga kasacyjna organu administracji publicznej jest oczywiście usprawiedliwiona w zakresie dotyczącym wysokości kosztów sądowych zasądzonych na rzecz strony skarżącej. W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów sądowych i rozstrzygnął ów zwrot w kwocie 997 zł. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 161 § 2 p.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi zaś na okoliczność, że zarzuty zażalenia zostały rozpatrzone przez Sąd w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 937/17, uwzględniającym skargę kasacyjną w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego, należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. umorzyć postępowanie zażaleniowe.