III SA/Wa 946/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] A. G. (zwana dalej: "Skarżącą") pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (zwanego dalej: "organem pierwszej instancji") o zwrot zajętych bezprawnie środków byłej spółki cywilnej P.H.U. A. s.c. . W dniu 30 czerwca 2015 r. do Urzędu Skarbowego w M. wpłynęło pismo zatytułowane "wezwanie przedsądowe", w którym A. G. zażądała po raz kolejny zwrotu środków bezprawnie zajętych na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych i zaliczek na podatek dochodowy PIT-4R w kwocie 38.165,39 zł wraz z należnymi odsetkami od dnia zajęcia tych kwot z konta i wskazała rachunek byłej spółki cywilnej, na który należy te środki zwrócić. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. (zwany dalej: "organem pierwszej instancji") postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. wydanym na podstawie art. 165a i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu środków zajętych na poczet podatku dochodowego i zaliczek na podatek dochodowy PIT-4R. Skarżąca zaskarżyła następnie powyższe postanowienie wnosząc zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem odwoławczym"), postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., wydanym na podstawie art. 165a O.p., odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu środków zajętych na poczet podatku dochodowego i zaliczek na podatek dochodowy PIT-4R. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji, powołując się na treść przepisu art. 165a § 1 O.p. wskazał, że w przypadku, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem tego organu, w niniejszej sprawie brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia wniosku Skarżącej o dokonanie zwrotu kwoty wyegzekwowanej w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym w stosunku do Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego A. s.c. (zwanego dalej: "Przedsiębiorstwem"). Organ pierwszej instancji zauważył też, że Przedsiębiorstwo złożyło w Urzędzie Skarbowym w M. deklaracje roczne o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R) na lata 2009-2014. Z uwagi na fakt, iż zaliczki te nie zostały przekazane w terminie, organ pierwszej instancji skierował tytuły wykonawcze do postępowania egzekucyjnego. Ponadto biorąc pod uwagę sformułowane przez Skarżącą w piśmie z dnia 30 czerwca 2015 r. żądanie "zwrotu środków zajętych" w związku z nie istnieniem w jej ocenie Przedsiębiorstwa, organ pierwszej instancji stwierdził, że przepisy prawa nie dają podstaw do rozstrzygnięcia o takim żądaniu i orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie. Jednocześnie organ pierwszej instancji wskazał, że celem bezspornego wyjaśnienia istoty sprawy, tj. istnienia bądź nieistnienia Przedsiębiorstwa, wniósł w dniu 12 listopada 2015 r. pozew do Sądu Rejonowego w M. Pismem z dnia 24 listopada 2015 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 16 listopada 2015 r., zarzucając rażące naruszenie przepisów art. 165a, art. 122 i art. 187 O.p. Skarżąca wniosła w zażaleniu o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wezwała do usunięcia zaistniałego naruszenia prawa. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca wskazała, że wielokrotnie zawiadamiała organ podatkowy o swoim wystąpieniu ze spółki cywilnej z dniem 1 stycznia 2009 r., a także o nieistnieniu tej spółki na skutek tego wystąpienia. Skarżąca podniosła też, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął, iż brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zwrotu kwoty wyegzekwowanej w związku z postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi w stosunku do nieistniejącego jej zdaniem podmiotu. Skarżąca wskazała też na błędne jej zdaniem przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że złożenie dokumentów związanych z likwidacją działalności w formie spółki cywilnej przekracza czynność zwykłego zarządu, a niezadowolenie A. W. z wystąpienia Skarżącej ze spółki nie może mieć znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, bowiem doszło do jednostronnego wypowiedzenia w formie oświadczenia woli zgodnie z art. 61 Kodeksu cywilnego. Na poparcie swojego stanowiska o nieistnieniu spółki cywilnej po wystąpieniu z niej Skarżącej, przywołała ona wyroki sądów, w których sądy stwierdzały m. in., że A. W. nie może samodzielnie składać oświadczeń woli i nie może też samodzielnie władać majątkiem spółki cywilnej. Zdaniem Skarżącej, organ pierwszej instancji nie ustalił kto podpisywał się pod oświadczeniami finansowymi spółki cywilnej prowadzonej - według Skarżącej - "na czarno" i przyjmował deklaracje od nieuprawnionego do ich składania. Z tego względu w ocenie Skarżącej należy uznać, że dokonane zajęcie środków na poczet zobowiązania podatkowego było bezpodstawne. Skarżąca końcowo podniosła, że od dnia 1 lutego 2009 r. nie prowadziła działalności gospodarczej i w związku z tym nie dokonała rozliczenia z osiągniętego dochodu, gdyż go nie osiągnęła. Natomiast wyłudzenia podatku od towarów i usług zostały dokonane przez dwie spółki, w tym też przez nieistniejącą – w ocenie Skarżącej - spółkę cywilną. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 165a § 1 O.p. wskazał, że jego zdaniem organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania, o które wniosła Skarżąca w dniu 30 czerwca 2015 r., bowiem brak jest materialnoprawnej podstawy do prowadzenia i rozstrzygania przez organ podatkowy o bycie prawnym Przedsiębiorstwa i zwrocie kwoty wyegzekwowanych od tego nieistniejącego w ocenie Skarżącej podmiotu. Organ odwoławczy zauważył również, że w związku z brakiem jednoznacznego rozstrzygnięcia w kwestii bytu prawnego Przedsiębiorstwa - kwestia wypowiedzenia umowy spółki cywilnej była przedmiotem wielu postępowań sądowych, tj.: postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt[...], postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt[...], postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w L. XIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt[...], postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w L.[...] Wydział Gospodarczy z dnia [.] czerwca 2014 r., sygn. akt[...], postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego wL.[...] Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 2014 r., sygn. akt [...]oraz postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w P. [...]Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...]- oraz braku uprawnień organów podatkowych do rozstrzygania w sprawie zakończenia działalności gospodarczej przez podmioty je prowadzące, organ pierwszej instancji, działając w oparciu o przepisy ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz art. 199a § 3 O.p., wniósł w dniu 12 listopada 2015 r. pozew do Sądu Rejonowego w M. o ustalenie istnienia umowy spółki cywilnej zawartej w dniu 20 lipca 2005 r., zmienionej aneksem z dnia 31 sierpnia 2006 r., aneksem z dnia 7 września 2006 r. oraz aneksem z dnia 1 marca 2007 r. między Skarżącą a A. W. Odnosząc się następnie do zarzutów Skarżącej zawartych w jej zażaleniu organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z zebranego materiału dowodowego, Przedsiębiorstwo złożyło w Urzędzie Skarbowym w M. deklaracje roczne o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R) za lata 2009 - 2014 oraz korekty tych deklaracji za lata 2011 i 2012. Deklaracje te podpisał tylko A. W., bowiem zgodnie z art. 865 Kodeksu cywilnego, każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki, jeżeli nie przekraczają one zakresu zwykłych czynności spółki, tj. czynności, których dokonanie jest niezbędne dla normalnego, niezakłóconego korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem (art. 199 k.c.). Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniu Skarżącej, deklaracje składane przez spółkę nie muszą być podpisane przez wszystkich wspólników, na co wskazują powołane przepisy Kodeksu cywilnego i na tym etapie nie ma zastosowania przepis art. 14 § 1 k.c. Z tego względu zarzut Skarżącej przyjmowania przez organ podatkowy oświadczeń woli składanych w imieniu spółki cywilnej tylko przez A. W., tj. osobę nieuprawnioną jest w ocenie tego organu niezasadny. Skarżąca zaskarżyła następnie powyższe postanowienie organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r., w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz usunięcie zaistniałego naruszenia prawa. Skarżąca zarzuciła w swojej skardze zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów: art. 165a, art. 122, art. 187, art. 216 § 2, art. 217 § 1 pkt 4 i art. 210 § 1 pkt 4 O.p. Skarżąca zarzuciła również organowi odwoławczemu wydanie postanowienia stojącego w sprzeczności z wcześniej wydanym postanowieniem, z uwagi na nie odniesienie się przez organ pierwszej instancji do kwestii wystąpienia Skarżącej ze spółki cywilnej. W uzasadnianiu skargi Skarżąca wskazała na powiązania urzędników z jej byłym wspólnikiem A. W. i wspólne wyłudzenia podatku od towarów i usług na kwotę ok. 30 mln zł. Powiązania te – w ocenie Skarżącej - nie pozwalają na prawidłowe rozpoznanie spraw związanych z A. W.. Skarżąca wskazała też, że A. W. posługuje się od lat fałszywą pieczęcią, zaś na wystąpienia do Głównego Urzędu Statystycznego w W. o przywrócenie skreślonego z dniem 4 lutego 2009 r. numeru REGON otrzymywał negatywną odpowiedź. Natomiast urzędy, w tym Urząd Skarbowy w M. wiedząc o powyższym fakcie ignorowały to, współuczestnicząc tym samym w tym procederze. Skarżąca przywołała też wyroki sądowe, w których sądy uznawały, że Przedsiębiorstwo nie istnieje od dnia 1 lutego 2009 r. Skarżąca podniosła również fakt złożenia w imieniu byłej spółki cywilnej druków NIP-2, NIP-D VAT-Z w Urzędzie Skarbowym w Nidzicy po okazaniu upoważnienia z dnia 24 listopada 2006 r. W piśmie z dnia 21 marca 2016 r. stanowiącym odpowiedź na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwaną dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Badając w świetle wskazanych kryteriów zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu środków zajętych na poczet podatku dochodowego i zaliczek na podatek dochodowy PIT-4R, Sąd uznał, iż skarga podlega uwzględnieniu albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa procesowe w stopniu, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności odmowy wszczęcia postępowania podatkowego przez Organ, w związku z wnioskiem Strony wyrażonym po raz pierwszy już w piśmie z dnia 20 kwietnia 2015 r., w którym opisując status oraz relacje w spółce cywilnej P.H.U. A., Skarżąca wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. "o ostateczne, przed wniesieniem aktu oskarżenia" - dokonanie zwrotu. Żądanie to Skarżąca powtórzyła w piśmie z 30 czerwca 2015 r., które to pismo Organ traktuje jako pierwszy wniosek w niniejszej sprawie. Podstawę prawną zakwestionowanego rozstrzygnięcia organu stanowił przepis art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.: dalej: O.p.), w myśl, którego, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie sądu, trafny jest zarzut strony skarżącej, że orzekające w niniejszej sprawie organy naruszyły art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Komentowany przepis art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje nie tylko formę rozstrzygnięcia ale również samą instytucję odmowy wszczęcia postępowania. Przepis ten zawiera dwie autonomiczne względem siebie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Instytucja odmowy wszczęcia postępowania podatkowego określona w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej jest tożsamo uregulowana jak instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Treść art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, co do drugiej przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania uprawnia do wniosku, że jest ona nieprecyzyjna i bardzo ogólna, co może prowadzić do pewnych problemów z ustaleniem zakresu znaczeniowego tejże przesłanki. Ustawodawca dopuścił bowiem odmowę wszczęcia postępowania, gdy z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" nie wskazując zarówno w treści normatywnej, jak i w uzasadnieniu projektu nowelizacji ustawy żadnych kryteriów pozwalających na skonkretyzowanie tej normy. Na gruncie obu uregulowań prawnych (art. 61a § 1 K.p.a. i 165a § 1 O.p.) prezentowane są poglądy, że inne przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (administracyjnego); 2) sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie; 3) sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja i to niezależnie czy nieostateczna, czy ostateczna; 4) dotyczy żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji a wymaga innej formy działania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, s. 740-743; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 12, Wyd. C.H. Beck 2012, s. 297- 298; W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ZNSA 2011, nr 4, s. 14-15). Nie są to bowiem przesłanki stricte procesowo - prawne lecz faktyczne. Użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte", akcentującego na termin "wszczęcie" wskazuje, że określona w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi z urzędu. Należy przy tym zwrócić uwagę, że czym innym jest jednakże brak przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania decyzji, a czym innym jest zaistnienie negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa materialnego, która uniemożliwia uwzględnienie żądania. Podkreślenia również wymaga, że odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 165 Ordynacji podatkowej musi być dla organu oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Jeżeli natomiast konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które w efekcie może doprowadzić do wniosku, że zachodzi przeszkoda przedmiotowa w dalszym prowadzeniu postępowania, to powinna być wydana decyzja administracyjna o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (por. uwagi do identycznie brzmiącego art. 61 a § 1 K.p.a. A. Plucińskiej - Filipowicz w: Komentarzu do zmian wprowadzonych ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Lex/el 2011). W ocenie Sądu, wbrew temu, co podnosi organ odwoławczy, w niniejszej sprawie odmowa wszczęcia postępowania nie była zasadna. Przyczyna odmowy wszczęcia postępowania nie była bowiem znana organowi już w chwili złożenia przez Skarżącą wniosku (żądania) z dnia 20 kwietnia 2015 r. Wbrew temu, na co wskazują organy, Skarżąca po raz pierwszy zażądała zwrotu podatku nie w piśmie z 30 czerwca 2015 r., a już 20 kwietnia 2015 r. Zatem od złożenia pisma strony do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia upłynęło blisko dziewięć miesięcy. Ponadto uwagę Sądu zwraca fakt, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie postanowieniem z 21 września 2015 r. uchylił wcześniej wydane postanowienie organu I instancji odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu środków zajętych na poczet podatku dochodowego. W swym postanowieniu organ odwoławczy uznał w szczególności, że "dla ustalenia stanu faktycznego sprawy konieczne będzie przeprowadzenie postepowania wyjaśniającego celem bezspornego wyjaśnienia istoty sprawy, tj. istnienia bądź nieistnienia PPH A. oraz ustalenia podmiotu, na którym ciążą zaległości w podatku (...)". To skutkowało skierowaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. pozwu do Sądu Rejonowego w M. o ustalenie istnienia umowy spółki cywilnej z 20 lipca 2005 r. Trzeba również zauważyć, że po złożeniu przez Skarżącą wniosku z dnia 20 kwietnia 2015 r. o dokonanie korekty deklaracji oraz zwrot zajętych środków, organ I instancji w istocie wszczął postępowanie, bowiem zwrócił się pismem z dnia 4 maja 2015 r. do Skarżącej o podanie informacji, o zwrot jakich środków wnosi oraz wskazanie z wniosku jakich wierzycieli prowadzone były postępowania egzekucyjne, a także dat wszczęcia egzekucji w trakcie, których dokonano zajęć środków będących własnością spółki. Skarżąca w piśmie z dnia 11 maja 2015 r. wyjaśniła, że spółka cywilna uległa rozwiązaniu, a czynności podejmowane przez A. W. były nieważne. Powołując się na załączone do tego pisma decyzje ZUS, wskazała, że osoby, które miały być zatrudnione w spółce cywilnej prawdopodobnie pracują w spółce A. [...]W. A. i to właśnie ten ostatni podmiot zobowiązany jest do zapłaty podatku dochodowego. Powyższa korespondencja, jak również uchylenie pierwszego z postanowień o odmowie wszczęcia postępowania w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia spółki A. świadczą o tym, że organ prowadził postępowanie wyjaśniające, a zatem brak było podstaw do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, które faktycznie było w toku. W sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie organ winien był rozważyć: wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na brak możliwości prowadzenia i rozstrzygania przez organ podatkowy o bycie prawnym A. s.c., ewentualnie zawieszenie postępowania ze względu na wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia tego podmiotu. Organy obu instancji naruszyły zatem niewątpliwie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej i to w sposób mający wpływ na wynik sprawy, gdyż przyjęły za prawidłowe rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania w przypadku, gdy faktycznie takie postępowanie było prowadzone. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 wyroku.