III SA/Wa 947/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o uchylenie decyzji oddala skargę Z akt sprawy wynikało, że decyzją z [...] stycznia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z [...] października 2006 r., określającą Skarżącej – E. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 5.500 zł, od osiągniętego w 2003 r. dochodu z odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego należącego do Skarżącej i jej męża W. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję (wyrok z dnia 18 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 812/07). Wyrok stał się prawomocny. Skarżąca złożyła wniosek z 13 listopada 2008 r. o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz o całkowite anulowanie zobowiązań podatkowych naliczonych przez Urząd Skarbowy w O.. Podniosła, iż udowodniła, że małżonkowie nie dokonali zakupu lokalu i jego sprzedaży w okresie 5-ciu lat, a więc nie podlegali zobowiązaniu podatkowemu. Sprzedaż mieszkania odbyła się bowiem po ówczesnej cenie rynkowej. Różnicę w kwocie 26.472 zł pomiędzy ceną sprzedaży i pełną wartością lokalu małżonkowie zapłacili Spółdzielni Mieszkaniowej, na jej żądanie i zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Dochód uzyskała zatem Spółdzielnia i to ona powinna rozliczyć się z organem podatkowym. Skarżąca uznała, że niezgodnie z prawem polskim obciążono ją 10% podatkiem od ceny sprzedaży lokalu, czego dowodem są wyroki sądów powszechnych zapadłe w analogicznych sytuacjach. W opinii Skarżącej obciążenie jej podatkiem było również niezgodne z prawem Unii Europejskiej. Powołała się przy tym na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) z dnia 27 października 2006 r. w sprawie C-345/05 Komisja V. Portugalia, z którego – jak stwierdziła – wynikało, że zapłacona przez małżonków wartość lokalu musi być uznana za koszty sprzedaży, a zatem podatek dochodowy należało naliczyć od różnicy pomiędzy ceną sprzedaży lokalu a wartością opłaconego lokalu. Podatek dochodowy w wysokości 19% od dochodu w kwocie 26.472 zł. winien być dochodzony od Spółdzielni, której kwota ta została zapłacona. Skarżąca zarzuciła także złamanie przepisów Ordynacji Podatkowej przez niewystąpienie o rozstrzygnięcie sądu powszechnego. Wskazała "par. 3" Ordynacji podatkowej i art. 189 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Zapowiedziała złożenie skargi do ETS. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z 3 grudnia 2008 r. wezwał Skarżącą do sprecyzowania zakresu żądania przez wskazanie trybu, w jakim jej wniosek miałby zostać rozpatrzony. Wyjaśnił, że wymieniona we wniosku decyzja ostateczna może być wzruszona jedynie przy zastosowaniu jednego z przewidzianych w Ordynacji podatkowej trybów nadzwyczajnych, tj. wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji i uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Skarżąca została pouczona o 7-dniowym terminie na uzupełnienie wniosku oraz o skutkach nieuzupełnienia wniosku wynikających z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniosek Skarżącej z 13 listopada 2008 r. pozostawił bez rozpatrzenia. Wyjaśnił, iż każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości, co oznacza, iż ma ona moc obowiązującą dopóki nie zostanie we właściwym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego. Celem ustanowionej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji ostatecznych jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, ale też porządku prawnego. Pewność obrotu prawnego wymaga bowiem, aby decyzje ostateczne w określonych warunkach były stabilne. Co do zasady nie mogą być one wzruszone w normalnym trybie postępowania podatkowego, a kontrola ich prawidłowości odbywa się w ramach trybów postępowania nadzwyczajnego, których celem jest wyeliminowanie decyzji dotkniętej istotnymi wadami kwalifikowanymi. Ponieważ wniosek z 13 listopada 2008 r. nie określał trybu wzruszenia decyzji ostatecznej, na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, Skarżącą wezwano do jego uzupełnienia. Wezwanie wysłane zostało listem poleconym. Ze znajdujących się na kopercie adnotacji Urzędu Pocztowego w J. [...] wynikało, że przesyłka awizowana była dwukrotnie, tj. 9 i 17 grudnia 2008 r. Nieodebrany list przesłany został 30 grudnia 2008 r. Zgodnie zaś z art. 150 Ordynacji podatkowej, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu przechowywania pisma przez pocztę. Dyrektor Izby Skarbowej uznał więc wezwanie za doręczone Skarżącej 23 grudnia 2008 r. Ponieważ nie usunięto braków formalnych wniosku, uniemożliwiając nadanie mu właściwego biegu, pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca wniosła o nadanie biegu wnioskowi z 13 listopada 2008 r. Stwierdziła, iż nie otrzymała wezwania z 3 grudnia 2008 r., ponieważ nie doręczono awizów pocztowych. Jak wyjaśniła, skrzynka pocztowa znajduje się na furtce ogrodzenia odległego od domu o 50 m. Czasami zdarza się, że listonosz może do końca nie włożyć awiza do skrzynki i wiatr odrzuca je poza ogrodzenie. Skarżąca podkreśliła, że odbiera awizowaną korespondencję, czego przykłady przytoczyła. Odnosząc się do trybu i przestanki uchylenia (wzruszenia) decyzji ostatecznej, Skarżąca stwierdziła, że w sposób wystarczający podała uzasadnienie we wniosku z 13 listopada 2008 r. Za zasadne uznała jednak ponowne sprecyzowanie, że podstawą prawną żądania jest art. 240 i art. 247 § 1 oraz art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej. Podniosła, iż lokal nie został sprzedany Spółdzielni w okresie 5-ciu lat poprzedzających jego rzeczywistą sprzedaż na rynku w 2003 r. Zawarto tylko jedną umowę sprzedaży lokalu w czasie, kiedy był on własnością małżonków. Z tego względu dowody, na podstawie których organ podatkowy ustalił istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Mimo posiadania dokumentów potwierdzających prawdziwe fakty, Urząd Skarbowy nie zrealizował obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego, potwierdzającego czy miał miejsce zakup i sprzedaż lokalu w okresie 5 lat poprzedzających sprzedaż w 2003 r. Uzasadniona wątpliwość nie została zatem rozstrzygnięta. Skarżąca powołała się na orzecznictwo. Ponowiła argumentację opartą na orzeczeniu ETS, wywodząc niezgodność naliczenia podatku z prawem europejskim i wskazała przy tym art. 240 Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącej istnieją prawdziwe dowody, aby uznać, że nie chodzi tylko o uchylenie decyzji organu skarbowego, lecz również o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 248 § 1 Ordynacji Podatkowej. Postanowieniem z [...] marca 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Wyjaśnił, że sposoby dostarczania pism podatnikom określa art. 144 Ordynacji podatkowej w pierwszej kolejności wymieniając dostarczenie pism za pośrednictwem poczty. Jeżeli ze względu na nieobecność adresata nie jest możliwe bezpośrednie doręczenie pisma pracownik poczty pozostawia w skrzynce pocztowej lub w innym widocznym miejscu zawiadomienie, informujące o możliwości odbioru korespondencji w placówce pocztowej. Jeżeli podatnik nie odbiera pisma, po upływie 7 dni jest ponownie zawiadamiany o korespondencji. Nieodebranie pisma pomimo dwukrotnego zawiadomienia uprawnia organ podatkowy do uznania je za skutecznie doręczone w terminie 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Organ podkreślił znaczenie ustawowego uregulowania doręczania pism dla prawidłowości i szybkości postępowań podatkowych. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej argumenty Skarżącej dotyczące warunków atmosferycznych lub złego stanu technicznego oddawczej skrzynki pocztowej nie usprawiedliwiały braku uzupełnienia wniosku. Sformułowanie "zdarza się", że "wiatr odrzuca awizo od skrzynki" wskazywało, iż sytuacja taka miała już miejsce i Skarżąca powinna się z nią liczyć. Jeżeli podatnik kontaktuje się z organem podatkowym korespondencyjnie, we własnym, dobrze pojętym interesie, powinien zadbać o zapewnienie możliwości skutecznego odbioru korespondencji. Dyrektor Izby Skarbowej ponowił wyjaśnienia co do możliwości i trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Jego zdaniem brak dokładnego określenia zakresu oraz przyczyny żądania Skarżącej powodował, iż nie było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Wskazał, że Skarżąca ma prawo ponownego wystąpienia z prawidłowo sformułowanym wnioskiem. W skardze złożonej na powyższe postanowienie Skarżąca podniosła, że pomimo wykazania przez nią rażącego naruszenia prawa oraz podstaw do wznowienia postępowania, organ administracyjny nie stwierdził nieważności decyzji i jej nie uchylił oraz nie wydał nowej decyzji orzekającej o istocie sprawy. Nie ujawnił też, iż wydał decyzję z naruszeniem prawa i nie wskazał okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji z uwagi na jej wady. Skarżąca uznała to za uchybienie formalne. Nie dochowano zasady bezstronności wykazując tylko wadę jej działania, tj. niedochowanie terminu do wzruszenia decyzji (wznowienia postępowania). Odnosząc się do argumentacji Organu dotyczącej przyczyn nieodebrania przesyłki Skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 663/08, za możliwe uznający obalenie domniemania doręczenia nieodebranej awizowanej przesyłki. Zdaniem Skarżącej wykazała ona brak złej woli w nieodebraniu awiza i listu, ponieważ odebranie decyzji leżało w jej interesie. Podniosła, że nie wiedząc o awizach nie miała możliwości złożenia reklamacji w Urzędzie Pocztowym. Nie mogła też oskarżyć listonosza o niedostarczenie awiza, ponieważ nie ma na to dowodów. Uważała, że uprawdopodobniła, iż nastąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia i uchybienie nastąpiło bez jej winy. W takiej sytuacji należało uwzględnić jej wniosek o przywrócenie terminu. W opinii Skarżącej żądanie uzupełnienia wniosku zostało spełnione w zażaleniu z 30 stycznia 2009 r., na którego argumentację się powołała. Za niezasadne uznała odrzucenie wniosku zawartego w zażaleniu, które wraz z pismem z 13 listopada 2008 r. należało zakwalifikować jako formalny wniosek o wzruszenie (wznowienie postępowania), a zatem nie można było stosować terminów przyjętych dla odpowiedzi na decyzje administracyjne. Wnioski takie mogą być składane w okresie znacznie dłuższym – do 5 lat. Skarżąca ponownie podniosła zarzuty skierowane do decyzji ostatecznej i działań organu przy jej wydaniu. Wyjaśniła, że zażalenie stanowi integralną część skargi, a dowody są w posiadaniu organów podatkowych. Dodatkowo powołała się na skierowane do Ministerstwa Finansów pismo małżonków z 27 października 2007 r. oraz odsyłającą ich do organu podatkowego odpowiedź z 18 listopada 2008 r., która minęła się z wezwaniem Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Jego zdaniem składając zażalenie Skarżąca nie uzupełniła braków wniosku oraz nie wskazała trybu i przesłanki wzruszenia decyzji ostatecznej. Wymieniła bowiem dwa odrębne tryby nadzwyczajne, w których postępowania nie mogą być prowadzone jednocześnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej, w którym domagała się ona uchylenia decyzji ostatecznej, określającej wysokość podatku dochodowego, oraz anulowania naliczonego zobowiązania podatkowego. Przyczyną podjęcia takiego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie braku formalnego powyższego wniosku, za który Dyrektor Izby Skarbowej uznał niewskazanie trybu, w jakim wniosek ten winien być rozpatrzony. Zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej miał podstawy do zastosowania tego przepisu w stosunku do wniosku Skarżącej. W wystosowanym w oparciu o ten przepis wezwaniu organ podatkowy wyjaśnił, że wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego wymaga zastosowania jednego z trybów nadzwyczajnych, tj. wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Prawidłowo też wskazał, że wyboru jednego z tych trybów i przesłanek jego zastosowania powinna dokonać Skarżąca, jako wnioskodawca. Nie ulega przy tym wątpliwości, że treść wniosku Skarżącej nie pozwalała Dyrektorowi Izby Skarbowej na samodzielne zakwalifikowanie wniosku do jednego ze wskazanych wyżej trybów nadzwyczajnych. Każdy z nich wymaga spełnienia innych przesłanek dla wyeliminowania decyzji ostatecznej z obrotu prawnego, które to przesłanki w konkretnej sprawie winny wynikać z treści wniosku. Wniosek Skarżącej w istocie pozwalał jedynie na stwierdzenie, że nie akceptuje ona rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Uzasadnienie wniosku jest polemiką z tym rozstrzygnięciem i ogranicza się do zarzutów merytorycznych skierowanych do tej decyzji. Tymczasem ww. tryby nadzwyczajne nie są swojego rodzaju kolejną instancją odwoławczą od decyzji ostatecznej. Przede wszystkim należy wykazać istnienie przesłanek ich zastosowania, a mianowicie, że przykładowo decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa, bądź bez podstawy prawnej, albo też wyszły na jaw nowe istotne dowody nieznane organowi przy podejmowaniu decyzji, itd. Dopiero ustalenie, że wystąpiły przesłanki zastosowania jednego z trybów nadzwyczajnych umożliwia odniesienie się do decyzji ostatecznej i to w kontekście tychże przesłanek. Dla właściwego zakwalifikowania wniosku z 13 listopada 2008 r. nie było zatem wystarczające samo wyrażenie przez Skarżącą żądania uchylenia decyzji ostatecznej, co do której zapadł już prawomocny wyrok tut. Sądu, oraz domaganie się anulowania naliczonych zobowiązań podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w wezwaniu z 3 grudnia 2008 r. do sprecyzowania przez Skarżącą żądań objętych wnioskiem z 13 listopada 2008 r., wskazał możliwe – w świetle przepisów Ordynacji podatkowej – znaczenie tego wniosku, wymienił tryby nadzwyczajne oraz regulujące je przepisy. Pouczył Skarżącą o terminie, w jakim wniosek należy uzupełnić oraz o skutkach niezastosowania się do wezwania. Bezspornym jest, że Skarżąca nie zastosowała się do wezwania, a w zażaleniu na postanowienie wydane w pierwszej instancji wskazała tego przyczynę. Wyjaśniła, że nie otrzymała żadnego z dwóch zawiadomień o przesyłkach (awizo), czego przyczyną mogło być niewłaściwe ich włożenie przez listonosza do znajdującej się na furtce skrzynki. Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej właściwie przyjął, że wyjaśnienie to nie mogło skutecznie podważyć zasadności pozostawienia wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia. Okoliczności powyższe, a także podniesiony w skardze brak winy w nieodebraniu wezwania nie zmieniają faktu, że Skarżąca nie uzupełniła wniosku w odpowiedzi na doręczone jej wezwanie. Przepisy Ordynacji podatkowej pozwalają bowiem uznać za doręczone prawidłowo pismo organu podatkowego przesłane za pośrednictwem poczty, którego adresat nie odebrał. Zgodnie z art. 150, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Tak właśnie postąpiono przy doręczaniu Skarżącej wezwania. Z adnotacji na potwierdzeniu odbioru wynika, że zawiadomienie o przesyłce (awizo) doręczyciel pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej małżonków, po raz pierwszy – 9 grudnia 2008 r. i po raz drugi – 17 grudnia 2008 r. Przesyłkę zwrócono organowi 30 grudnia 2008 r., o czym świadczy stempel placówki pocztowej na kopercie. Skoro zaś prawidłowo awizowana przesyłka nie została przez Skarżącą odebrana, Dyrektor Izby Skarbowej był uprawiony do uznania ją za doręczoną, jak to stanowi art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona 23 grudnia 2008 r. (wtorek). Oznacza to, że wyznaczony w wezwaniu termin na uzupełnienie braków wniosku upłynął 30 grudnia 2008 r. W terminie tym wniosek nie został uzupełniony. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej był obowiązany pozostawić wniosek bez rozpatrzenia. W świetle art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej inne rozstrzygnięcie zapaść nie mogło. Sąd podkreśla, że skuteczne uzupełnienie wniosku, tj. nie powodujące pozostawienia go bez rozpatrzenia, mogło nastąpić tylko w terminie zakreślonym w wezwaniu i w odpowiedzi na to wezwanie. Twierdzenie Skarżącej, iż uzupełniła wniosek we wskazany w wezwaniu sposób w zażaleniu, nie mogło zatem spowodować uchylenia rozstrzygnięcia podjętego przez Dyrektora Izby Skarbowej. Sąd zauważa przy tym, że w zażaleniu Skarżąca wskazywała zarówno tryb wznowienia postępowania, jak i przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie podważa również zarzut, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie rozpatrzył zawartego w zażaleniu (w połączeniu z wnioskiem z 13 listopada 2008 r.) wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca dowodziła, że wniosek taki może być złożony w terminie 5-letnim. Rzecz jednak w tym, że w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy orzekł o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku z 13 listopada 2008 r., który we właściwym na to czasie – w terminie 7 dni od otrzymania stosownego wezwania – nie został uzupełniony tak, aby można go było potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji albo jako wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej. Innymi słowy, bez tego uzupełnienia wniosek z 13 listopada 2008 r. nie nadawał się do rozpatrzenia i o tym właśnie orzekł Dyrektor Izby Skarbowej. Podnoszona przez Skarżącą kwestia terminu do wzruszenia decyzji ostatecznej, w której powołała wyrok ETS z 12 lutego 2008 r. w sprawie C-2/06 Willy Kempter KG v. Hauptzollamt Hamburg-Jonas (LEX nr 360607), nie miała więc w sprawie żadnego znaczenia. Skarżąca błędnie utożsamiła termin na uzupełnienie wniosku z terminem, w jakim decyzja ostateczna może być wyeliminowana z obrotu prawnego. Drugi z tych terminów uzależniony jest od trybu, jaki ma być zastosowany w celu wzruszenia decyzji ostatecznej. Skarżąca, jak wskazano wyżej, trybu tego nie wskazała. Chybiony całkowicie jest natomiast zarzut, że organ podatkowy powinien był uwzględnić wniosek "o przywrócenie terminu", ponieważ Skarżąca żadnego wniosku o przywrócenie terminu nie złożyła, w szczególności zaś nie wnosiła o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku z 13 listopada 2008 r. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie mógł badać, czy wystąpiła przeszkoda w uzupełnieniu wniosku oraz czy nieuzupełnienie wniosku było przez Skarżącą zawinione, które to okoliczności są istotne właśnie dla przywrócenia terminu. Bez znaczenia dla pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku z 13 listopada 2008 r. była również korespondencja prowadzona przez Skarżącą i jej męża z Ministerstwem Finansów, dotycząca opodatkowania przychodu ze sprzedaży lokalu. Przedmiotem oceny Sądu nie mogła być zasadność zarzutów dotyczących decyzji ostatecznej, której dotyczył wniosek Skarżącej z 13 listopada 2008 r. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice te wyznacza strona skarżąca wskazując zaskarżony akt. Skarżąca wniosła skargę na postanowienie w przedmiocie pozostawienia jej wniosku bez rozpatrzenia, a zatem tylko to postanowienie i poprzedzające jego wydanie postępowanie, mogły być przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie. Zasadnym jest wskazanie, iż pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku z 13 listopada 2008 r. nie wyklucza możliwości złożenia kolejnego wniosku o wzruszenie decyzji ostatecznej. Jeżeli będzie on spełniał wymogi formalne, zostanie rozpatrzony. Informację o takiej możliwości zawierało również zaskarżone postanowienie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji, przepisów prawa nie naruszały. Nie wystąpiła żadna z przesłanek ich uchylenia lub stwierdzenia nieważności, wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 tejże ustawy.