III SA/Wa 95/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie , Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. odrzucił skargę B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Skarżąca w dniu 19 kwietnia 2018 r. (data nadania) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wyjaśniła, że niedotrzymanie tego terminu było spowodowane urlopem Prezesa Zarządu – M.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 647/04, publ. cbosa). Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszej sprawie bezsprzeczną jest okoliczność, iż w związku z prawidłowością doręczenia upoważnionemu do odbioru korespondencji pracownikowi Skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 26 stycznia 2018 r., siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych upływał 2 lutego 2018 r. Bezspornym jest także fakt, iż wpis uiszczony został dopiero przy wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, tj. w dniu 18 kwietnia 2018 r., zaś odpis z Krajowego Rejestru Sądowego nadesłano dopiero 19 kwietnia 2018 r. (data nadania). W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa ustalenia wymaga, czy niedochowanie ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie było wynikiem braku staranności Skarżącej. Skarżąca uzasadniając brak winy w uchybieniu terminowi, wskazała na urlop osoby upoważnionej do wykonania wezwania. Zdaniem Sądu, urlop prezesa zarządu Skarżącej – M. K., wbrew twierdzeniu Skarżącej, nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podkreślenia wymaga, że po pierwsze czynności, których dotyczyło wezwanie Sądu, nie musiały być dokonane osobiście przez prezesa zarządu. Po drugie, skoro jedyną osobą upoważnioną do reprezentacji Skarżącej był jej prezes, to wiedząc, że Skarżąca złożyła skargę do Sądu, należało oczekiwać, że Sąd może kierować do Skarżącej korespondencję, w tym wezwania. Zatem wyjeżdżając na urlop należało należycie zadbać o interesy reprezentowanej Spółki i upoważnić kogoś do wykonywania wezwań sądowych. Zwłaszcza, że z treści wniosku nie wynika, aby konieczność pójścia na urlop była nagła, nie dająca się przewidzieć. Zdaniem Sądu nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie nie jest następstwem okoliczności niezależnych od Skarżącej. W ocenie Sądu uchybienie terminowi 7 dni było wynikiem braku staranności Skarżącej, zatem było zawinione. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.